.png)
Chapter 26
Pakiramdam ko ay ako ang pinakaswerteng babae sa buong mundo dahil sa proposal ni Marco. Ako. Si Lorribel Suarez. Isang simpleng babae lang. Pero nagawang mahalin ng isang Mafia boss.
Napahagikhik ako habang iniisip iyon.
Iyon lang naman ang naiisip kong rason kaya siya nag-propose sa akin. Dahil mahal niya ako.
Hindi na pinatagal ni Marco ang lahat. Matapos niyang mag-propose sa akin ay agad niyang pinaasikaso sa tauhan niya ang kasal namin.
Excited din naman ako. Pero parang ang bilis ng lahat. Parang hindi manlang namin pinag-isipan. Kaso dito rin naman kami pupunta kung magtatagal pa kami, 'di ba?
Hindi na ako dapat magdalawang-isip pa.
Tatlong araw lang ay naihanda na ang lahat. Ikakasal muna kami sa huwes, iyon daw muna, sabi ni Marco. Kapag pumunta na kami sa Russia ay doon kami magpapakasal ng engrande.
Sa Russia. Ni sa panaginip ay hindi ko naisip na makakarating ako sa bansang 'yon. Pero heto at doon na ako titira. Kasama si Marco.
Isang judge ang nagkasal sa amin ni Marco. Simpleng puting dress lang na off-shoulder ang suot ko. Habang si Marco ay ang pogi sa suot niyang tuxedo. Mga tauhan lang din niya ang imbitado, at wala ring nakarating na pamilya ko. Sabi ni Marco ay ayos lang, dahil kapag doon na kami kinasal sa Russia ay papapuntahin niya ang pamilya ko.
"Congratulations sa inyo, Miss Lorribel, Master," bati sa amin ni Nana Lucing.
Katatapos lang ng ceremony at ngayon ay magkakaroon kami ng kaunting salo-salo. Ayaw sana ni Marco, but I insisted. Kasal namin ito, dapat ay may cake naman kahit papaano.
Wala rin naman ibang bisita kundi ang mga tauhan niya at katulong sa mansyon.
Ngumiti ako sa kaniya at niyakap siya. Sa buong panahon na narito ako sa puder ni Marco ay si Nana Lucing na ang parang naging magulang ko. Kahit na tagasunod lamang ito ni Marco ay inalagaan pa rin siya nito ng puno ng unawa.
"Salamat, Nana Lucing."
Nag-bow si Nana Lucing. "Iiwan ko muna kayo."
Umalis na sa lamesa namin si Nana Lucing. Muli kaming naiwan ni Marco doon. Susubo sana ako ng pagkain, pero biglang hinila ni Marco ang upuan ko para mas lalong dumikit sa kaniya. Naramdaman ko ang kamay niya sa baywang ko.
"Are you happy?" tanong niya bigla.
Bahagyang nangunot ang noo ko. Tumingin ako sa kaniya. Blangko ang ekspresyon niyang nakatingin sa akin.
Ngumiti ako sa kaniya at marahang tumango.
"Oo. Thank you dito."
Sumilay ang matipid na ngiti sa kaniyang labi. Mas gwapo talaga siya tignan kapag nakangiti.
"Okay. That's what's important. Your happiness."
Natigilan ako sa sinabi niya. Naramdaman ko agad ang pag-iinit ng aking mga pisngi. Bumilis din bigla ang pagtibok ng aking puso.
Pinilit kong tumawa.
"Ikaw talaga! S-Syempre, dapat parehas tayo masaya. Kasal natin ito."
Umiling si Marco.
"You're much important to me now."
Lalong hindi ko na napigilan ang mga ngiti ko. Bahagya akong sumandig sa dibdib niya. Walang sinuman ang nagparamdaman sa akin na importante ako. Wala kahit na ang dati kong asawa.
Hinalikan ako sa noo ni Marco.
"I'll have to leave you first here. May kailangan lang akong attend-an na meeting," paalam ni Marco.
Nangunot ang noo ko at umayos ako ng upo.
"Ngayon talaga?"
Marahang siyang tumango. Napalabi ako nang kaunti. Muli akong tumingin sa unahan.
"Okay."
Hinawakan niya bigla ang baba ko at pinaharap muli sa kaniya. He kissed me on my lips. Marahan. Maingat.
"I won't be long. Kailangan ko lang talaga itong puntahan."
"Wala naman akong magagawa. You're the boss."
He chuckled. "Are you mad?"
Inirapan ko siya. "Nakuha mo pa talagang magbiro, ha?"
"I'm just making sure that you're okay with it. I may be the boss, but you're my queen now."
Muling kumislot ang puso ko. Ang bulaklak talaga ng dila niya! Pero ramdam ko naman na totoo lahat ng mga salitang lumalabas doon.
"I won't leave then. If you don't like it."
Namilog ang mga mata ko.
"Ano ka ba! Sige na, Marco. Okay lang. Narito naman sila Nana Lucing. Tsaka sabi mo naman hindi ka magtatagal, right?"
Tinitigan niya ako.
"Are you sure?"
Ngumiti ako sa kaniya at tumango. "Yes. I am, Mr. Valenti."
Ngumiti rin siya. Hinalikan niya akong muli. Marahan, at medyo matagal. Noong kumalas na siya ay halos habulin ko pa siya. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam nang kakaiba noong magkalapat ang mga labi namin.
Tumayo na si Marco.
"I'll be back."
Kumaway pa ako sa kaniya noong maglakad na siya paalis ng garden. Sumunod agad sa kaniya sina Brian at ang ilang mga tauhan nito. Noong hindi ko na siya makita ay kumain na ako.
Tama si Brian. Malaki ang pinagbago ni Marco. Nakakatakot pa rin siya kapag seryoso ang mukha niya. Pero mas marahan na siya sa akin ngayon.
Hindi pa nagtatagal noong umalis sila Marco noong biglang nagkagulo sa may dulo. Pag-angat ko ng ulo ay may nakita akong mga lalake na may armas. Bago pa man ako makapag-react ay pinagbabaril ng mga ito ang mga bantay ni Marco na kumakain sa lamesa.
"Miss Lorribel!" sigaw ni Nana Lucing.
Agad akong nilapitan ni Nana Lucing at hinila palayo sa garden.
"A-Ano'ng nangyayari, Nana Lucing?! Sino ang mga 'yon?!" nahihintakutang tanong ko.
Hindi sumagot si Nana Lucing. Hinila lang niya ako papunta sa likurang parte ng mansyon. Ngunit noong makalapit na kami roon ay biglang may humarang sa daraanan namin na mga lalakeng may hawak na baril.
Agad na pumwesto sa harapan ko si Nana Lucing.
"Who are you?! Don't you know our master?!" tanong ni Nana Lucing.
Ngumisi lang ang lalake.
"We know. And we don't care."
Napatili na ako noong hinablot nito si Nana Lucing palayo sa akin. Itinulak nito ang kaawa-awang matanda sa sahig na napasudsod doon.
"Nana Lucing!"
Lalapitan ko sana siya pero biglang may humawak sa baywang ko at walang kahirap-hirap na binuhat ako sa ere. At gano'n na lamang ang sigaw ko noong makita kong binaril sa ulo ng lalake kanina si Nana Lucing.
"Nana Lucing!"
Chapter 27
Sa isang iglap lang ay nasa isang sasakyang pandagat na ako. Iyon ang hinala ko dahil ramdam ko sa talampakan ko ang paggalaw ng alon. Gumegewang din ang katawan ko nang kaunti at nakararamdaman ako ng pagkahilo. Nakatali ang mga kamay at paa. May piring sa mga mata at bibig. Umiiyak at walang ideya kung sisikatan pa ba ng araw.
Si Nana Lucing. Kitang-kita ko ang pagputok ng baril sa ulo niya. Walang awa nilang pinatay si Nana Lucing.
Lalo akong napaiyak.
Sino sila? Ano ang kailangan nila sa akin? Bakit nila ako kinuha? Bakit nila pinatay sila Nana Lucing?
Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay Marco. O kung ligtas ba siya. Nasaan na ba siya? Bakit hindi ko pa rin siya nakikita?
Ilang sandali pa ay may narinig akong mga yabag ng paa. May humila bigla ng piring ko sa mga mata. At noong makapag-adjust na ang paningin ko sa liwanag ay may nakita akong lalake na nakaupo sa isang kahoy na upuan. May hawak itong sigarilyo na hinihithit nito.
Bahagyang nangunot ang noo ko. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ako, pero kahawig niya si Marco. Mas mahaba lang ang buhok niya rito pero malinis pa rin tingnan.
Doon ko lang din napagtanto na nasa isang maliit kaming kwarto. May apat pang lalake sa loob na may hawak na mga baril.
"Lorribel, right?" tanong nito.
Napalunok ako. Hindi ako makasagot dahil nga may nakatakip pa sa bibig ko. Tiningnan ko lang siya ng masama.
Naningkit din ang mga mata nito. Sumenyas ang kamay nito. Agad naman na may lumapit sa akin at tinanggal ang nakatakip sa bibig ko.
"Sino ka? Ano'ng kailangan niyo sa akin? Bakit niyo ako kinuha?! Bakit niyo pinatay si Nana Lucing?!" umiiyak na tanong ko.
Napangisi ang lalaki habang nakatitig sa akin na namamangha.
"Wow? You're fiesty, huh?"
Tumayo ito at humakbang palapit sa akin. Hawak pa rin niya ang stick ng sigarilyo. Sinubukan kong iiwas ang mukha ko noong hinawakan niya ang baba ko. Pero bigla niya iyong hinawakan nang mariin at pilit akong pinaharap sa kaniya.
"So... You are Marco's whore."
Naningkit ang mga mata ko.
"Bitawan mo ako! Sino ka ba?! Kapag malaman 'to ng asawa ko ay sigurado ako na magsisisi ka!" sigaw ko.
Tumawa lang siya. "I don't understand what ever the hell you're talking about. But if you are wondering why you are here now. Well... You're Marco's woman. And I need to make sure that he wouldn't have one."
Napamaang ako. Kung hindi niya ako naiintindihan, ako ay naunawaan ko siya. Malinaw na malinaw.
"W-What do you mean?" tanong ko.
Bahagyang umarko ang kilay niya. Binitawan niya ako at muli siyang naupo sa upuan niya.
"Well... after years of being alone, my cousin suddenly chooses to marry someone. And I won't just stay qiuet."
Pinsan pala siya ni Marco. Kaya pala medyo magkahawig silang dalawa.
"I-I don't understand."
Tumayo siyang muli.
"Don't worry. I'll explain to you everything upstair. I'm already famished."
Tumingin ito sa mga tauhan nito.
"Bring her up."
Tumango ang mga ito. Lumabas na naman ang pinsan ni Marco pagkatapos magbigay ng utos.
Nataranta na ako noong lumapit na sa akin ang mga lalake.
"T-Teka! Saan niyo ako dadalhin?! Bitawan niyo ako!"
Hindi ako pinansin ng dalawang lalake. Hinawakan ako ng mga ito sa braso at hinila palabas ng silid. Napasigaw pa ako sa sakit dahil parang hihiwalay na ang braso ko sa pagkakahila nila sa akin. Idagdag pang ang higpit ng mga hawak nila sa braso ko. Hindi na ako magtataka kung may pasa na ako dahil doon.
Noong makaakyat kami ay doon ko napagtanto na nasa isang yate kami. Sa may deck ay naroon na ang pinsan ni Marco at nakaupo sa pabilog na lamesa.
Sumenyas ito na paupuin ako sa katapat nitong upuan.
"Let her go. So she can eat."
Agad naman na sumunod ang isang tauhan nito at kinalagan ako. Tatayo sana ako, pero hinawakan ako sa balikat ng isa at pilit na pinaupo.
Napaiyak na ako.
"A-Ano bang kailangan niyo sa akin? Please! Wala akong ideya sa trabaho ni Marco!" pakiusap ko.
Bahagyang nangunot ang noo.
"You should stop asking questions in your language. I see you can undestand English. Talk to me with it."
Nakagat ko ang aking labi.
"W-Why did you take me? I don't know about Marco--"
"There. Like that. Eat. I know you're hungry too. I've cause such scene in your wedding day. I'm sorry about that," ani pa niya. Na para bang gagaan ang loob ko dahil sa sorry niya.
Sa tingin niya ba ay simple lang ang ginawa niya? Pinatay niya ang mga kasama ko!
"I know you have questions. Ask me now."
"Why?"
Nangunot ang noo niya. "Why? Why did I take you?"
"Yes."
Sumubo siya ng steak na kanina pa niya hinihiwa.
"I already told you. It's because you are Marco's woman. Do you know what kind of person he is?"
Marahan akong tumango. Muli siyang namangha.
"And you still marry him?"
Nangunot na rin ang noo ko.
"Why? Can't I?"
Tumawa lang siya. Napailing-iling.
"You women want danger, huh? Why? Is it because of the money?"
"I don't need his money!" sabi ko bigla.
Totoo naman. Nagpakasal ako kay Marco dahil gusto ko na rin siya. Dahil ramdam ko na totoo siya sa akin. Totoo ang nararamdaman namin para sa isa't isa.
"Well... you said that. But you know, Lorribel. You shouldn't trust my cousin that much."
"And who should I trust? You?"
"You could."
Naningkit ang mga mata ko.
"Do you really believe that Marco married you out of love? That person doesn't know that word."
"You know nothing! Marco is different!" sigaw ko.
"You are the one who knew nothing, Lorribel. Marco... he is just using you. He needed you. He married you not because of love. He married you for his inheritance. For his position to the family."
Natigilan ako sa sinabi niya. "What?"
He smirked. "He didn't tell you anything, huh? Marco needed an heir before he could claim anything from our family. But you know... I wouldn't let him, that's why I took you. Valenti Clan is mine."
Chapter 28
Panay ang paroo't parito ko sa kwarto na pinagdalhan sa akin ng mga tauhan ni Peter, ang pinsan ni Marco. Narinig ko na tinawag siya sa pangalan no'n ng isang lalake na bagong dating.
Nasa isang isla na kami. Base sa aking obserbasyon ay ekslusibo ang isla na iyon. Wala akong makita na ibang tao kundi kami lang na bagong dating mula sa yate. Ni hindi ko nga alam kung nasa Pilipinas pa rin ba kami. Halos lahat kasi sila ay iba ang lenggwahe na ginagamit sa pagsasalita.
Lumapit ako sa bintana at sumilip doon.
Sa may daungan ay may dumating na naman na yate. May mga nagbabaan doon na mga kalalakihan. May bitbit silang mga naglalakihang box. Sa hitsura pa lang nila at tindig ay nakatatakot na.
May mga palakad-lakad na mga lalakeng may hawak na baril sa paligid. Hindi na ako magtataka pa kung ang bawat sulok ng bahay ay may bantay din.
Diyos ko! Nasaan na ba si Marco? Bakit hindi pa niya ako pinupuntahan?
Napatingin ako sa ibaba. Mayroon ding nakatayong bantay doon. Agad akong napalayo sa bintana noong mapatingin ito sa pwesto ko.
Naupo ako sa kama.
Hindi ako pwedeng maghintay lang kay Marco. Dapat ay gumawa rin ako ng paraan para makaalis ako sa lugar na ito.
Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto. Napaatras ako sa kabilang gilid ng kama noong pumasok ang isang lalake na may dalang tray at supot. Inilapag nito iyon sa kama.
"Eat," ani nito. "Clean yourself."
Tiningnan ko lang siya at hindi ako umimik. Hindi rin naman ito naghintay pa na sumagot ako. Umalis din ito kaagad noong mailapag iyon.
Nilapitan ko agad ang dinala nito sa akin at tiningnan iyon.
Karne iyon at may prutas. Hindi ko alam kung ano ang luto ng karne pero mukhang masarap. May bottled water din sa tabi. Iyong supot ay toiletries at isang pirasong bestida. May underwear din.
Kahit papaano naman ay parang naawa sila sa hitsura ko. Naka-wedding gown pa kasi ako. Madumi na ang laylayan niyon dahil sa lupa ang nilakaran namin kanina.
Minabuti ko na lang na kumain muna. Hindi kasi ako nakakain habang kausap si Peter kanina sa yate. Isa pa ay bumabagabag sa akin ang sinabi nito tungkol kay Marco.
Ayaw kong maniwala sa sinabi niya. At kung totoo man, handa akong pakinggan ang paliwanag ni Marco. Mag-asawa na kami. Kaya siya lang ang pakikinggan ko.
Pagkatapos ko ay naligo ako at nagbihis. Itinupi ko na lang muna ang gown ko sa isang tabi.
Isang marron na dress ang ibinigay nila sa akin. Sleeveless iyon pero hindi naman kita ang dibdib ko. Para ngang sinukat sa akin ang dress na iyon. Wala silang binigay na suklay sa akin kaya hinaplos ko na lang ang buhok ko.
Lumipas pa ang mga oras ay walang nangyari. Wala nang pumasok sa kwarto ko upang kausapin ako o ano pa man. Sa tuwing sinubukan kong buksan ang pinto ay naka-lock iyon mula sa labas. Kapag sisilip naman ako sa bintana ay mga bantay ang nakikita ko.
Hanggang sa umabot na ang gabi. Nawawalan na ako ng pag-asa. Sana nga ay ayos lang si Marco. Sana buhay pa rin siya. Sana maayos lang siya.
Nakatulog na lamang ako kakahintay.
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatulog noong magising ako bigla dahil may sumaboy ng tubig sa mukha ko. Nakaramdam pa ako ng kirot dahil pumasok sa ilong ko ang tubig sa sakit.
"Wake up, Bitch! Do you really think we're done yet?"
Noong makabawi na ako ng ulirat ay tiningnan ko ang nagsalita. Napanganga na lang ako noong makita kong si Lucille iyon. Nakangisi siya sa akin at matatalim ang mga tingin. Hawak-hawak niya ang isang pitsel na ngayon ay wala nang laman.
"L-Lucille?"
Umarko ang kilay.
"Yes. Miss me?"
"Ano'ng--"
Hinawakan niya bigla ang buhok ko at hinila ako pababa ng kama. Napatili ako sa sakit dahil sa pagkakaunat ng buhok ko.
"Aray! Ano ba?!"
"Come here!"
Hinila niya ako hanggang sa makarating kami sa may bintana. Doon lamang niya ako binitawan. Humapdi bigla ang anit ko dahil sa sakit ng pagkakahila niya roon. Pakiramdam ko nga ay natanggalan ako ng maraming buhok doon.
"You bitch! Ang kapal talaga ng mukha mo! You really dreamed to be Marco's wife?!"
Tiningnan ko siya nang masama.
"Ano bang kailangan mo sa akin?! Kasalanan ko ba na ako ang gusto ni Marco?!"
Lalong naningkit ang mga mata niya. Pumatong siya bigla sa akin at sinakal ako. Hindi ako nakalaban dahil sa lakas niya. Dahil na rin sa kalituhan sa nangyayari. Paanong nandito rin siya? Kasabwat ba siya ni Peter?
"Now you will die! I will make sure of that!" sigaw nito.
Nanlalaki na ang mga mata nito. Para pang namumula na iyon dahil sa sobrang galit.
Pinilit kong alisin ang mga kamay niya. Ngunit para siyang biglang naging ibang tao dahil sa lakas ng pagkakahawak niya sa leeg ko. Mabuti na lang bumukas ang pinto at may pumasok na kalalakihan. Hinila agad ng mga ito si Lucille palayo sa akin.
"Let me go! I will kill that bitch!"
"Shut up! Are you insane?! I told you I need her alive!" sigaw naman ng isang boses, sa hula ko ay si Peter iyon.
Naghabol ako agad ng paghinga at pilit na pinakalma ang sarili. Pagtingin ko sa unahan ay hawak-hawak pa rin ng mga lalaki si Lucille na matatalim ang mga tingin sa akin.
Lumapit sa akin si Peter at inalalayan akong tumayo. Hinawi pa nito ang buhok ko na dumikit sa mukha ko.
"I'm sorry about that. I thought she was only going to talk to you."
Bahagyang nagsalubong mga kilay ko. Kung hindi nga sila dumating ay baka patay na ako.
Umiwas ako sa kaniya at inayos ang sarili ko ng mag-isa. Habang si Lucille naman ay galit na tinanggal ang pagkakahawak ng mga lalaki sa kaniya.
"I don't understand why you still need her, Peter? Marco will definitely come here whether she's here or not!" giit ni Lucille.
Matalim na tiningnan ni Peter si Lucille.
"He won't. You know what? Just stop talking. I won't hesitate to kill you if you don't stop meddling with my business!" galit na sabi ni Peter.
Para namang natauhan si Lucille. Napaatras ito at tila ba natakot sa banta ni Peter. She groaned. Muli siyang tumingin sa akin.
"May araw ka rin sa akin!" ani Lucille bago lumabas ng silid.
Noong makalabas ito ay muling humarap sa akin si Peter.
"Sorry again. Lucille is... She's the daughter of a politician. A spoiled brat who is obsessed with my cousin."
Hindi ako sumagot. Wala naman akong pakealam sa kung sino si Lucille.
"W-What do you really want, huh? Why are you keeping me here? What do you mean that Marco will come here?"
Tumingin saglit sa akin si Peter. Then he smiled mischievously.
"Well, if he really loves you. Then... he'll come and save you. And if that happens, I will kill him."
Chapter 29
Magmula noong sabihin iyon sa akin ni Peter ay wala nang tigil ang pag-iyak ko. Paano niya maaatim na gawin iyon sa sarili niyang pinsan? At talagang gagamitin pa niya ako para lang magawa ang plano niya!
Sana lang talaga ay hindi na lang ako hanapin ni Marco. Sana nga totoo ang sinasabi nila na ginagamit lang niya ako. Kasi kapag hindi niya ako puntahan dito ay hindi siya mapapahamak.
Okay lang ako. Hindi ko kakayanin kung ako ang maiiwan.
Pero kinagabihan ay kinuha ako ng tauhan ni Peter. Dinala nila ako sa ibaba sa isang mahabang lamesa. May mga pagkain na naman doon na hindi ko kilala. Naroon din si Lucille na matatalim pa rin ang mga tingin sa akin.
"Lorribel. Sit down."
Naupo ako sa kaliwang pate ni Peter. May plato na roon at kubyertos. Si Lucille ay nasa tapat ko na hindi inaalis ang mga tingin sa akin.
"Eat. You need it. Marco is coming."
Napatingin ako sa kaniya.
"W-What? Pupunta siya? But... No! He can't come here!" natatarantang sabi ko.
Natawa si Peter sa sinabi ko. "Sorry. He is. Aren't you happy? It only means he loves you."
Naningkit ang mga mata ko. Kinuha ko ang tinidor na nasa may plato ko at itinutok iyon kay Peter. Agad naman na naglapitan ang mga tauhan ni Peter pero sinenyasan lang niya ito na tumigil.
"S-Subukan mong saktan si Marco! I will kill you too!" sabi ko.
Para namang wala siyang pakealam na nagpatuloy sa pagkain.
"Okay," iyon lang ang sabi niya.
Nangunot ang noo ko.
"Do you think I won't do it, huh?!"
Lucille rolled her eyes. "Just stop, Bitch. You looked like you can't even kill a mosquito, tao pa kaya?"
Hindi ko siya pinansin. Nanginginig lang ang mga kamay na tinutok ko iyon kay Peter. Tumingin na siya sa akin sa wakas.
"Do it if you can. Because if I stay breathing until he arrives, he will die," ani pa niya na para bang nang-uuyam.
Nangilid na ang mga luha ko at lalong nanginig ang mga kamay. Inilapit ko pa iyon sa kaniya pero nabitawan ko rin kalaunan. Napaatras ako at biglang lumuhod.
"P-Please! H'wag mo siyang patayin! Nagmamakaawa ako sa 'yo!"
Napahagulhol ako. Hindi ko kakayanin kung sakali mang may mangyari kay Marco. Ikamamatay ko rin iyon.
Dumukwang si Peter sa akin. Hinawakan niya ang baba ko upang magkaharap kami. Hindi makapaniwalang tiningnan niya ako.
"Wow... You're in love with him? To Marco?"
Natawa ito.
"You don't even know what kind of a man he is. And yet you fell for him? He is a criminal, Lorribel! He kills for fun! And he won't hesitate hurting you!"
Tiningnan ko lang siya ng diretso.
"I... I don't care. I know what he is. And I accept him just the way he is. I will accept him with open arms no matter what. Because he is the only one who made me feel that I can be loved. That I am important. And you know nothing about it because you only think of yourself!"
Naningkit ang mga mata ni Peter.
Napasinghap ako noong bigla niya akong sinampal. Sa lakas niyon ay parang naalog na ang utak ko at bahagya pa akong nahilo.
"Love?! Let's see where that fucking love brings you!" galit na sabi nito.
Hindi ako sumagot. Wala akong pakealam kahit na ano ang isipin niya. Wala akong pakealam kung si Marco pa ang pinakamasamang tao. Dahil sa lahat ng masamang tao, siya lang ang nagpakita sa akin kabutihin.
Siya lang ang tumanggap sa akin.
Nasa ganoong sitwasyon kami noong biglang bumukas ang pinto ng bahay. Agad na naging alerto ang mga tauhan ni Peter. Paglingon ko roon ay lalo akong napaiyak.
It was Marco.
Bumaba ang tingin niya sa akin. Iyong blangkong ekspresyon niya ay biglang naging matalim at nakatatakot. Bumunot agad ito ng baril at itinutok kay Peter. Pero bago pa man niya iyon maiputok ay hinablot ako ni Peter sa buhok at hinila patayo.
"Let her go!" he roared.
Napapikit ako sa sakit. Pero hindi ko iyon ininda at tiningnan lang si Marco.
"Calm down, Cousin. You won't like what will happen if pull that trigger," banta ni Peter.
Doon ko lang naramdaman na may baril na rin palang nakatutok sa may leeg ko.
"I swear, Peter! If you dare to hurt her, I won't hesitate!"
Tumawa lang si Peter.
"I know. So, behave and sit down. Let's talk it all out."
Kitang-kita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata ni Marco. Pero ibinaba nito ang baril at tinapon sa sahig.
"What the hell? Are you insane, Master?!" gulat na tanong ni Lucille. "You kill! Not obey!"
Pero hindi ito pinansin ni Marco. Nakatuon lang ang mga mata niya sa akin.
"Your men too."
Sinenyasan ni Marco ang mga tauhan nito na ibaba ang mga baril nila. Nag-alinlangan pa sila noong una. Lalo na si Brian, pero sumunod din dahil sinamaan sila ng tingin ni Marco.
Tumawa si Peter. Napailing-iling ito.
"I can't believe it. The mighty Marco is really in love. I wonder what will happen if she dies tonight instead," ani Peter.
"Peter," may himig na pagbabantang sabi ni Marco.
Natawa lang lalo ang binata. Inalis na nito ang baril sa leeg ko pero hindi pa rin ako binitawan.
"Okay. Sit down."
Pinaupo ako ni Peter sa tabi niya. Si Marco naman ay naupo sa dulo ng lamesa. Sa akin pa rin siya nakatingin. Nakatitig pa rin ako sa kaniya habang patuloy na lumuluha. Gusto ko siyang lapitan. Yakapin. At pagsabihan na kung bakit pa siya pumunta dito. Dapat ay hindi na siya nagpakita pa rito.
"Well, cousin. Alam mo naman ang gusto ko, right? Give up--"
"Fine," mabilis na tugon ni Marco. Ni hindi manlang nito pinatapos si Peter sa sinasabi nito.
"What?" gulat na tanong ni Peter.
"You want my position, right? Fine. You'll be the boss of Valenti familia."
Napakurap-kurap si Peter.
"Seriously?"
"Do I look like I'm unserious to you?" tanong ni Marco.
Naiikom ni Peter ang bibig.
"Ahm, well. Okay. I just didn't expect that you will give up it easily."
"Let her go now."
Tumingin sa akin si Peter. Bigla ako nitong inakbayan.
"This woman? You are really willing to give up everything for her?" tanong ni Peter.
"Put your hands away from her, Peter."
Hindi nakinig si Peter. Mas inilapit pa nito ang mukha sa akin. Sinubukan ko siyang itulak pero hindi niya ako pinakawalan.
"I said, put your hands away from her!" sigaw na ni Marco.
And before I knew it, umalingawngaw ang isang malakas na putok.
Napasigaw na ako. Itinulak ko si Brian at agad na nagtago sa ilalim ng lamesa.
Sa isang iglap lang ay nagkapalitan na sila ng putok ng baril. Nakatago lang ako sa ilalim ng lamesa habang yakap-yakap ang sarili. Panaya ng dasal ko na hindi ako matamaan ng baril. Higit sa lahat ay maging ligtas lang si Marco.
Nagpatuloy iyon ng ilang minuto pa. At noong tumigil ay nangibabaw ang katahimikan.
Huminga ako nang malalim at tumingin sa paligid. Nagkalat ang basyo ng mga bala at katawan ng mga tauhan ni Peter. Agad akong tumingala sa kabilang dulo ng lamesa. Maging doon ay may mga nakahigang mga tauhan ni Marco.
Binalot na ako ng takot. Nagmamadali akong lumabas ng lamesa.
"M-Marco?" nanginginig ang boses na tawag ko sa kaniya. "Marco?"
May kumaluskos sa likuran ko. Pagtingin ko roon ay si Lucille pala na may hawak na kutsilyo.
"You bitch! Kasalanan mo ang lahat ng 'to!" sigaw nito.
Nanlaki ang mga mata ko noong sinugod niya ako. Hindi ako nakaiwas dahil sa sobrang gulat at takot na rin. Ngunit bago pa man siya makalapit sa akin ay bigla na lamang itong bumagsak sa sahig. Tumalsik pa sa akin ang dugo nito kaya napapikit ako.
Paglingon ko sa kabila ay nakita ko roon si Marco. Nakatayo habang may hawak na baril. Tumingin siya sa akin.
Napahagulhol na ako at tumakbo palapit sa kaniya.
"Marco!"
Chapter 30
Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib ni Marco at mahigpit siyang niyakap. He was okay. He wasn't hurt. Iyon ang importante sa akin.
Napahagulhol na ako. Kumalas ako sa kaniya at tiningnan siya sa mukha.
"A-Ano'ng ginagawa mo rito? Bakit ka pumunta?" tanong ko.
Tiningnan lang niya ako ng puno ng unawa. Sinapo niya ang mukha ko at pinahid ang mga luha ko gamit ang kaniyang hinlalaki.
"Why wouldn't I? I told you... I will burn the world for you. I will kill every hand that would try to lay on you. I won't hesitate, Lorribel."
Lalo akong napaiyak. Ang tigas talaga ng ulo niya. Alam naman siguro niya na ikapapahamak niya ito pero pumunta pa rin siya!
Muli kong isinubsob ang mukha ko sa dibdib niya.
"P-Paano na lang kung nasaktan ka? Kung napatay ka niya? Hindi ka na lang dapat pumunta!"
He chuckled. "Look at you. Were you really afraid?"
Hinampas ko ang dibdib niya.
"Syempre naman! Hindi mo alam kung gaano ako natakot na baka bigla ka na lang sumulpot at patayin ng pinsan mo! Bakit ganoon siya, Marco? Kadugo mo siya pero gusto ka niyang saktan!"
Tiningnan lang niya ako na puno ng pagkamangha.
"You cared for me?"
"Oo nga! Bakit ba puro ka tanong?"
Imbes na sagutin ay hinalikan niya ako sa bibig. Lalo lang ako nainis dahil nga naisip niya pa iyong gawin.
"Okay. Let's go now, cry baby."
Bago pa man ako makapagsalita ulit ay binuhat niya ako bigla ng pang kasal. Hindi na lamang ako umimik at kumapit na lang sa leeg niya.
Paglabas namin ay doon ko lang napansin na mas marami pa palang mga patay sa labas. Iyong mga taong kaninang mahigpit na nagbabantay sa amin ay wala na. Lahat sila wala ng buhay.
Muli akong napasubsob sa dibdib niya. Hindi kaayaaya ang hitsura ng paligid. Nakakasuka. Nakakatakot. Ngunit panatag ang loob ko dahil nasa tabi ko na si Marco. Kasama ko na siya.
Naramdaman ko na lang na sumakay na kami ulit sa yate. Kahit doon ay hindi ako binitawan ni Marco. Dinala niya ako sa isang cabin. Binitawan lang niya ako noong makarating na kami sa banyo ng kwartong iyon. Mayroon doong maliit na bathtub.
Hindi ako umimik. Hinayaan ko lang siya sa kaniyang ginagawa. Kahit noong hinubad na niya ang suot kong dress. Binuksan niya ang tubig at unti-unti akong binasa gamit ang shower head.
Sa buong prosesong iyon ay nakatitig lang siya sa aking mga mata. Na para bang iniingatan niya na hindi makita ang katawan ko. Kahit na ilang beses na niya iyong nakita't nahawakan. Nilinis niya ako ng puno ng ingat at respeto.
Unti-unti nang bumigat ang paghinga ko. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Siguro dahil sa sobra ko siyang nami-miss. Pakiramdam ko bigla ay bumagal ang oras. At wala akong ibang maikita kundi si Marco.
Hindi na ako nag-alinlangan pa. Kumapit ako sa batok niya at hinila siya saka inabot ang kaniyang labi.
He hesitated at first. Pero kalaunan ay siya na mismo ang gumalaw. Pumasok siya nang walang kahirap-hirap sa bathtub habang magkalapat pa rin ang mga labi namin.
Masikip ang bathtub kaya kumandong na lamang ako sa kaniya paharap. His hands were on my waist. Mine was on his neck, still kissing him like it was no more tomorrow.
Sex was never my talent. Wala akong ideya rito. Pero magmula noong makilala ko si Marco ay tila ba nag-iba ako.
When he was the one touchcing me, I felt like I do everything.
Bumaba ang mga kamay ko sa kaniyang dibdib. Hinanap niyon ang kaniyang pantalon na agad kong natanggal ang butones. Pagkatapos ay bumaba ang mga halik ko sa kaniyang leeg.
Marco groaned in pleasure. Tumigil siya sa paghaplos sa akin pero nakaalalay pa rin ang mga kamay sa katawan ko.
Unti-unting bumaba ang mga halik ko sa mapalad niyang tiyan. I didn't just kissed him. I used my tounge to licked his nipple. I licked his chest down to his abdomen. I tasted the mixed of water and his natural salt.
It tasted good.
Lalong bumigat ang paghinga ni Marco. Lalo na noong nahawakan ko na ang kaniyang pagkalalaki.
It was hard already. Sobrang tigas na para bang naghihintay na kumawala sa kaniyang suot na boxers.
Tuluyan kong ibinaba ang boxer niya kaya lumantad ang kaniyang kabuoan. Napalunok pa ako habang tinitingnan iyon. Ilang beses ko na ba itong nahawakan at natikman? Pero sa tuwing nakikita ko iyon ay parang unang beses ko pa rin.
Kagaya ng turo niya ay hinawakan ko iyon. Marahan kong hinaplos at itinaas baba ang aking kamay. Sa bawat paggalaw ko ay napapaigtad si Marco.
"Are you sure about this?" tanong ni Marco.
Nag-angat ako ng ulo at tumingin sa kaniya. His eyes were on fire. I could see the desire that he was trying to control.
Ngumiti ako sa kaniya.
"Yes. I want you, Marco. Take me."
Nagtaas baba ang kaniyang nakausling bilog sa kaniyang lalamunan. Hindi ko na hinintay na magsalita pa siya. Isinubo ko ang kaniyang kabuoan. Napaungol agad si Marco.
Ang laki niyon. Sobrang laki na halos hindi na magkasya sa aking bibig. Pinilit ko pa hanggang sa maisubo ko ang kalahati. Pagkatapos ay ginamit ko ang dila ko upang ilibot sa kaniyang ari na para bang kumakain ako ng lollipop.
Napakapit na si Marco sa buhok ko. Hindi ako umangal. Hinayaan ko siya. Dumaosdos din siya at pumwesto ng maayos. Nagtaasbaba na ang aking ulo habang nilalaro din ang kaniyang ari na nasa loob pa rin ng bibig ko.
"God, Lorribel!" ungol niya.
Parang kiniliti ang puson ko noong binanggit niya ang pangalan ko. Lalo akong nabuhayan at mas ginalingan pa ang ginagawa ko. Nagpatuloy ako sa paggalaw ng kaniyang baywang kaya napapaduwal na ako. Hindi ako tumigil.
Hinawakan na ni Marco ang ulo ko. Inalis niya ako sa posisyon na iyon at nagpalit kami. Nakaupo na ako sa bathtub, habang siya ay bahagyang nakatayo sa harapan ko. Hinaplos niya ang labi ko gamit ang hinlalaki, saka muling ipinasok ang ari niya sa aking bibig.
Napakapit ako sa hita niya noong mag-umpisa na siyang kumilos. He didn't hesitate when he moved in my face. Paulit-ulit. Naglabas pasok ang kaniyang ari sa aking bibig.
Napaungol na ako. Pinilit ko ang sarili ko na h'wag siyang itulak kahit na nasusuka na ako. Maluha-luha na ako pero kumapit lang ako sa kaniya.
Labas. Masok. Nararamdaman ko na sa lalamunan ko ang matigas niyang ari. Lalo akong naduwal. Pero nagpatuloy lamang si Marco na para bang nawawala na sa sarili niya sa paggalaw sa harapan ko.
Hanggang sa ilang sandali pa ay mas bumigat pa ang paghinga ni Marco. Lalong bumilis ang paggalaw niya. Lumalakas na rin ang pagduwal ko at nararamdaman na ang mapait na likido na pilit na kumakawala sa lalamunan ko. Paulit-ulit hanggang sa bigla na lamang sinagad ni Marco ang kaniyang puson sa bibig ko.
Nanlaki ang mga mata ko at bahagya na akong naluha dahil sa kaniyang ginawa. Kasabay nang pagduwal ko ay ang paglabas ng pamilyar na likido mula sa ari ni Marco.
Noong tinanggal na niya iyon sa akin bibig ay pinilit kong h'wag sumuka. Hindi niya tinakpan ang bibig ko, pero ginawa ko lahat ng makakaya ko na h'wag mailabas iyon. Napapikit ako nang mariin at pilit iyong nilunok.
Pagmulat ko ulit ng mga mata ay nakangisi si Marco habang nakatitig sa akin. Hinaplos niya ang baba ko. Ang bibig ko.
"Good girl, Lorribel. You know much already."
Pinilit kong ngumiti kahit na naghahabol pa rin ako nang paghinga.
"You taught me well... Master."
He chuckled.
"Now I should reward you."
Napahagikhik ako.
"Thank you, Master."
