.png)
Chapter 16
Bigla akong hinawakan ni Leo sa braso at hinila palabas ng silid niya. Nagdere-deretso kami hanggang sa makarating kami sa sala.
Tinulak niya ako roon at galit na tiningnan.
“Matigas ba talaga ang ulo mo at hindi ka makaintindi ng sinasabi sa ‘yo? Or I said the wrong language, huh?!” galit na tanong niya pa ulit.
Napakurap-kurap ako. “What is the meaning of that? Sino ka ba talaga?!” balik-tanong ko.
Lalong nagsalubong ang mga kilay niya.
“Go back to your room,” utos niya.
Napaawang ang bibig ko. Ano bang akala niya sa akin? Utusan niya lang?
“No! Answer me! Sino ka ba talaga?!”
Nagtangis ang kaniyang mga bagang. I could see his veins bulging on his neck. Kitang-kita ko ang pagpipigil niya sa akin. Pero wala na akong pakealam. He can hurt me if he wants. Or even kill me. Pero kailangan kong malaman ang totoo.
“Just go to your room now, Ellaine. Hanggat nakakapagpigil pa ako,” banta niya.
Napangisi ako sa sinabi niya. Nangilid na ang mga luha ko sa inis dahil para itong bato na wala pa ring balak na magsalita.
“No! Kung ayaw mong sabihin kung sino ka. I will leave instead!” sabi ko.
Bahagyang umarko ang kilay niya. “Oh, yeah? Saan ka naman pupunta, ha? Did you forget why you’re here now?”
“Hindi. Pero siguro nga mas maigi na lang iyon. Dahil sa kaniya, alam ko na kung ano ang magiging kapalaran ko. But to you?” Napailing ako habang tinitingnan siya mula ulo hanggang. “For all I know, mas malala ka pa sa kaniya!”
Tuluyan na akong tumalikod sa kaniya. Kasabay no’n ay ang pagtulo ng mga luha ko.
I can’t believe na talagang sumama ako sa kaniya. Ang tanga ko! Masyado akong naging desperada at hindi ko manlang naisip na baka nga isa siya sa mga tauhan ni Mr. Ricci. Baka naghihintay lang ito ng tamang panahon para ihatid ako sa kaniya. Or whatever!
Basta ang kailangan ko ngayon ay makalabas ako sa lugar na ito. Makalayo at makapagtago sa kanilang lahat.
I don’t know where I’m going. Pero bahala na.
Kaysa narito ako sa puder niya. He was full of lies.
Nagmamadaling kinuha ko ang ilang piraso kong mga damit at pinasok sa bag ko. Nagpalit din ako ng pantalon at t-shirt. Muli kong sinuot ang jacket ko at sumbrelo.
Bahala na kung saan ako pupunta.
Noong makalabas ako ulit sa silid ay wala na roon si Leo. Napailing ako. He really doesn’t care. Bakit niya pa ako dinala rito?
Hinanap ko iyong pinto na pinasukan namin noon.
Papasakay na sana ako sa elevator noong biglang may humila ulit sa braso ko. Pinihit ako nito paharap sa kaniya at saka ipininin sa dingding.
“Are you out of your mind?! Talagang lalabas ka?!” tanong ni Leo.
Napalunok ako nang kaunti at bahagyang kinabahan noong magsalubong ang mga mata namin. Nanlilisik kasi iyon at namumula na sa labis na panggigigil. Pero hindi ako nagpatinag. Sinubukan ko siyang itulak pero mas malakas talaga siya sa akin.
“Yes! Hindi ko na kayang manatili pa sa iisang lugar kasama mo!”
“What is wrong with you? I’m just trying to help you! Bakit ba ang tigas pa ng ulo mo?!”
Natawa ako sa sinabi niya.
“What is wrong with me? Bakit hindi kaya ang sarili mo ang tanungin mo, Leo! Unang araw pa lang ng pagkikita natin ay puros ka na kasinungalingan! Ni hindi ko nga alam kung Leo ba talaga ang pangalan mo e! Or kung totoo ba na taga-Mindanao ang nanay mo! I don’t know anything about you! And yet i tried to trust you dahil wala akong ibang choice!”
Sandali akong napatigil dahil gumaralgal ang boses ko.
“Y-You— I just want to know. Mahirap ba ‘yon? You bring me here. Then you left me here. And then you watch my every move. Kahit siguro paghinga ko ay binibilang mo. Then you—you can’t even explain something to me?”
Umiling ako.
“I can’t. Just let me go! Hayaan mo na akong gumawa ng sarili kong paraan! For all we know, sigurado ako na hindi na ako hinahanap ni Mr. Ricci. I’m pretty sure may bago na siyang gustong bilhin. Ilang araw na ang nakalipas. Sigurado ako na nakalimutan na niya ako. Kaya hayaan mo na lang ako umalis. Please!” I begged. Pero hindi natinag si Leo.
Nanatili siya sa harapan ko habang nasa magkabilang gilid ko ang mga kamay niya. He was still staring at me, but it wasn’t that intense anymore.
Tuluyan akong napahagulhol. I felt so helpless again. Gusto ko nang bumalik sa buhay ko. Sa pagiging artista ko. I love my work. I love acting. I want to be Elaine Sandoval again.
“Do you really think he will stop looking for you, Ellaine? Do you really think na wala lang kaya kita dinala rito? I’m doing all of this for you! Can’t you understand that?”
Pinahid ko ang mga luha ko. Matalim na tiningnan ko siya.
“And so what? Mas maigi na nga lang siguro na makuha niya ako. At least sa kaniya, alam ko na mangyayari sa akin. Sa ‘yo? I don’t even know kung tama pa na nakilala kita. I’m pretty sure that you are just like him!”
Muling naging matalim ang mga tingin niya sa akin.
“He will not be gentle to you, Ellaine! He will use you like a toy! Iyon ba talaga ang gusto mo?!”
Natawa ako sa sinabi niya. “Hindi mo ba alam kung saan ako nagmula? I know what you mean. Alam ko kung ano ang kailangan ni Mr. Ricci sa akin. If that’s what he wants. And then go! But I’ll try to survive this on my own. Kaya hayaan mo na akong umalis!” sigaw ko.
Itinulak ko siya ulit, pero hindi manlang siya natinag.
“Ano ba?!”
Pinagpapalo ko na ang dibdib niya. I just really want to leave this place. Pakiramdam ko ay hindi ko kakayanin pa ang manatili kahit isang minuto sa lugar na ito.
Pero imbes na pakawalan ay bigla na lamang niya akong kinabig palapit sa kaniya. I resisted more. Hindi ko na kasi makita ang mukha niya dahil sa mga luhang tumatakip sa mga mata ko.
“Let me go—”
Before I knew it, bigla na lamang niya akong hinawakan sa batok at hinalikan sa labi.
Chapter 17 (SPG)
Ilang sandali akong natigilan dahil sa ginawa niya. I was confused and furious at the same time.
Noong naramdaman kong gumalaw ang kaniyang labi ay doon pa lang ako natauhan. Namilog ang mga mata ko at pilit siyang itinulak. Ngunit mas hinapit lang niya ako palapit sa kaniya.
I couldn’t breathe anymore. Bumibilis na rin kasi ang pagtibok ng puso ko dahil sa pagkalito.
A lot of men have kissed me. Sa trabaho ko pa lang ay hindi na bago ang may hahalikan akong lalake.
But Leo? This one felt different.
Ilang beses ko pang sinubukan na kumawala mula sa pagkakayakap niya. Sa mga halik niya. Pero habang tumatagal kami sa ganoong sitwasyon ay para akong kandila na unti-unting nauupos. I slowly stopped resisting. Kasabay nang malalim na paghinga ko ay ang pagtigil ko sa pagkilos.
Unti-unti ay lumuluwag na rin ang yakap ni Leo. Pero nararamdaman ko na ang paghaplos niya sa aking likod.
I should stop him. Kailan ba ang huling beses na nagkaroon ako ng kasipin? Hindi ko na maalala. Magmula kasi noong maging artista ako ay in-focus ko na ang atensyon ko sa pagiging artista.
Kinalimutan ko ang mga lalake na wala namang ibang gusto sa akin kundi ang katawan ko lang.
But him? He was making me want more. Something na hindi ko naramdaman sa ilang taon kong pagiging bayarang babae.
Sandaling tumigil si Leo. Malalim ang kaniyang paghinga na para bang sumali ito sa marathon.
“I… I shouldn’t,” he said hoarsely.
Nangunot ang noo ko. This was the first time na may lalakeng nagpigil sa akin. Ayaw niya ba sa akin? Then why was he keeping me here?
Bibitawan na sana niya ako pero hinila ko siya ulit palapit sa akin. Nangunot ang noo niya at nalilito akong tiningnan.
“Don’t stop,” I begged.
Napakurap-kurap siya. Muli niya akong isinandig sa pader at inilapit ang mukha sa akin. I was anticipating another kiss, but he stopped midway.
“Are you sure about this? Hindi mo na ako mapapatigil kapag pinagpatuloy natin ito,” he asked.
It wasn’t forced. He was asking gently. He was asking for my consent to fuck me.
Imbes na magalit ay mas lalo pa akong na-excite sa sinabi niya. Kumapit ako sa damit niya at mas hinila pa siya palapit sa akin.
“This is what you want, right?”
Naningkit nang bahagya ang mga mata niya. Hinawakan niya ang mga kamay ko at inalis iyon mula sa dibdib niya.
“You don’t know what I want.”
“Maybe I don’t. But right now? Alam ko na ito ang gusto mo.”
Muli akong kumapit sa leeg niya at siniil siya ng halik.
Ewan ko. Siguro nawawala na ako sa sarili ko dahil sa ilang araw na pagkakulong ko sa lugar na ito. Idagdag pa ang problema ko sa labas.
Hindi ko na inisip pa ang galit ko sa kaniya kanina. All I wanted was him.
Him to take me. To fuck me.
Dahil sa ginawa ko ay para bang nabuhayan si Leo.
Hinawakan niya ako sa batok at sa baywang. Pagkatapos ay mahigpit na hinapit palapit pa sa kaniya. Mas lumalim na rin ang mga halik nito na lalong nagpainit sa aking katawan. Sinapo niya ang pang-upo ko. And next thing I knew, he was already carrying me to the living room.
Marahan niya akong ibinaba sa sofa. We were breathing hard as we stared at each other. Unti-unti ay pakiramdam ko mas lalo akong nahuhulog sa matinding emosyon dahil sa kaniyang mga titig.
Those eyes. It was pulling me deep. At kahit na alam ko na delikado iyon ay nagpatihulog lamang ako.
Inabot ko ang laylayan ng suot niyang T-shirt. Tinulungan ko na siya mismo na hubarin iyon. Sunod ko sanang gagawin ay tanggalin ang suot niyang pantalon—to please him. Pero bigla niyang hinawakan ang palapulsuhan ko at umiling.
“No.”
Nangunot ang noo ko. “Huh?”
Instead. Muli niya akong hinila patayo at pinatalikod sa kaniya. Pinatong niya ang mga tuhod ko sa sofa, kaya kumapit ako sa sandalan.
Hindi ako umimik. I was confused. Hindi ba iyon ang gusto ng mga lalake? To pleasure them? I know. Dahil noong nagtatrabaho pa ako, isa iyon sa mga gusto sa akin ng mga customer ko. I was a pro doing a blowjob.
Bakit parang ayaw ni Leo na gawin ko iyon sa kaniya?
Naramdaman ko na hinubad ni Leo ang suot kong pantalon kasama ang panty ko. Hinila niya ulit ako pasandig sa kaniya at hinalikan sa leeg.
I moaned a bit, feeling his every kiss. Ang bawat haplos niya sa tiyan at dibdib ko. Lahat iyon ay nagbibigay sa akin ng kakaibang sensasyon. Unti-unting bumaba ang mga halik niya sa likod ko matapos niyang hubarin ang pang-itaas ko.
“Hmm…”
Nakagat ko na ang labi ko. He was just kissing me. Pero pakiramdam ko ay kinukuryente ako. Lalo akong nakaramdam nang pag-iinit noong dumampi ang palad niya sa dibdib ko. Marahan niya iyong pinisil, habang ang isa ay dumausdos sa puson ko papunta sa pagkababae ko.
Napapakapit na ako sa kamay niya at napasandal ang ulo sa kaniyang balikat. My breath hardened when he reached my clitoris. Bahagyang nanginig ang mga hita ko.
Kailan ba ang huling beses na may ibang daliri ang dumampi doon?
I don’t remember anymore. And I don’t care.
Marahang dumalaw ang kamay ni Leo sa pagkababae ko habang patuloy pa rin siya sa paghalik sa aking leeg. He was already licking it. Mas lalo akong nakaramdam nang matinding pag-iinit. Suddenly, this place felt like it was on fire.
I was burning.
Bumaba pa ang daliri ni Leo sa bukana ng pagkababae ko habang patuloy pa rin siya sa pagmasahe sa dibdib at paghalik sa leeg ko. I turned to him and tried to find his lips. Mukha namang napansin niya iyon dahil agad niyang sinakop ang labi ko.
I moaned between our kisses. Sinubukan kong muling humarap kay Leo. Pero pinigilan niya ako at mas binilisan pa ang paggalaw ng kamay sa aking pagkababae.
“Ohh!”
Sandali kong napigil ang paghinga ko noong maramdaman ko na ang pamumuo sa aking puson. Kumapit ako sa batok niya at ibinuka nang maayos ang aking mga hita. Para akong kinikilit sa tuwing dumadampi ang daliri ni Leo sa bukana ng pagkababae ko.
Hindi pa man ako nakakabawi sa sarap na nararamdaman ko ay pinihit ako paharap ni Leo sa kaniya. Then he gently pushed me hanggang sa mapaupo ako. I looked at him. His grey eyes were burning.
It was full of emotion. It was burning with desire.
He wanted me.
Bigla na lamang siyang lumuhod sa harapan ko at ibinuka ang mga hita ko. I gulped as I anticipated what he was about to do. At noong dumampi na ang kaniyang labi sa aking bukana ay napakapit ako nang mahigpit sa upuan.
I felt a stroke of electricity creep on my skin. Lalo na noong maramdaman ko na ang dila niya sa nakausling laman ko.
Damn!
It felt so good!
Pero may kung anong kakaibang kaligayan ako na unti-unting naramdaman. Something na hindi ko ma-explain kahit na naging bayarang babae ako noon.
I was so used to pleasuring others. I never knew na ganito pala ang pakiramdam kapag ikaw na ang niroromansa.
Nangilid pa nang bahagya ang mga luha ko dahil sa pinaghalo-halong emosyon na nararamdaman ko.
I don’t know why Leo was helping me now. Pero dahil sa ginagawa niyang ito sa akin ngayon ay handa na akong pagkatiwalaan siya ng buo.
He was the only man who did this to me.
He was licking and playing with my clitoris. Taas, baba, papunta sa aking bukana ang kaniyang dila. Halos mabaliw-baliw na ako dahil sa sarap.
“Oh, god! More!” I cried.
Hinawakan ko pa siya sa ulo at marahang idiniin sa akin.
Naramdaman ko na ang kaniyang dila sa aking bukana. He kept on licking it like it was his favourite ice cream.
Mas lalo akong nag-init. I could feel my orgasm coming out nang dahil lang sa kaniyang ginagawa.
Inabot pa ni Leo ang kaliwang dibdib ko at muli iyong hinimas. Habang ang isa niyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa hita ko.
Labas. Pasok. Labas. Pasok. Iyon ang patuloy na ginagawa ni Leo sa aking pagkababae. Ni hindi manlang siya nangimi o ano pa man.
Ilang sandali pa ay unti-unti ko nang naramdaman na parang maiihi na ako. Kumapit ako sa braso niya at buhok. At kasabay ng muling pagpasok ng dila niya sa bukana ko ay ang paglabas ng matinding init ng aking katawan.
I moaned–no, I screamed. I screamed in pleasure.
Natigilan ako ng ilang sandali noong ma-realize ko ang naramdaman ko.
I orgasm. A real orgasm for the first time.
Chapter 18
Tulala pa rin ako habang pinoproseso ang nangyari kanina.
Hinihingal pa rin ako habang nakaupo sa sofa at titig na titig kay Leo na nakaluhod pa rin sa harapan ko.
He was already wiping his lips dahil namasa iyon dahil sa ginawa niya sa akin.
Sa ilang taon na pagiging bayaran kong babae ay ngayon ko lamang naramdaman ang pakiramdam na ‘yon.
Iniisip ko nga noon na siguro ay hindi ko kayang makaramdam nang ganoon.
Well, different men already got me. They did everything to me. Masasabi ko na ang iba ay magaling. Mayroon namang iba na wala talagang alam, o kaya ay gusto lang talaga makaraos. But none of them made me feel what Leo made me feel.
Tapos na siya sa ginawa niya sa akin pero ramdam ko pa rin ang sarap. Para pa rin akong lumulutang sa langit dahil sa sarap.
Tumayo na siya at naglakad palayo sa akin. Hindi ako umimik. Pinanood ko lang siya na kumuha ng tissue sa kitchen saka bumalik sa akin para punasan ako.
Kahit ang bagay na iyon ay bago sa akin. He was cleaning me up.
Pagkatapos ay kinuha niya ang underwear ko at tahimik iyong sinuot sa akin. Bahagyang nangunot ang noo ko.
“You’re done?” tanong ko.
He looked at me. “What do you mean?”
Umawang ang bibig ko para sana itanong kung wala ba siyang balak na ituloy ang ginawa namin. Pero nag-iniikom ko na lang ulit iyon at nag-iwas ako ng tingin.
Akala ko ba gusto niya ako? Bakit parang ayaw naman niya akong galawin? He just let me orgasm and then he stopped.
I mean, wala namang problema sa akin iyon. Pero halos lahat ng mga lalake ay iyon ang habol sa akin. Kaya nakakapanibago talaga.
Kinuha ko na lang ang panty ko sa kaniya.
“Ako na.”
Tumango si Leo at bahagyang lumayo sa akin. Pinagpatuloy ko ang pasusuot ko ng damit habang ramdam ko pa rin ang maiinit niyang mga tingin. Noong matapos ako ay muli akong humarap sa kaniya. Nailang pa ako dahil titig na titig pala siya sa akin.
“I… I’m sorry for my outburst kanina. I was just… confused,” ani ko.
Tumungo ako. Pakiramdam ko bigla ay natunaw lahat ng galit na nararamdaman ko sa kaniya. At nahiya naman ako dahil nga sa nangyari sa amin ngayon.
Leo sighed. “I understand. I’m sorry too. I’m just protecting you. I hope you understand that, Ellaine. Wala akong ibang gusto kundi ang kaligtasan mo. And for you to know more just puts you in danger more.”
Muli akong nag-iwas ng tingin at tumungo.
Naiintindihan ko naman siya, pero nalilito pa rin ako. He was still a stranger to me.
Huminga ako nang malalim at muling tumingin sa kaniya.
“Ano pa ba ang magagawa ko? I don’t have a choice, right? Let’s talk later. Gusto ko na ulit magpahinga.”
Tinalikuran ko na siya at nagmamadaling pumasok sa kwarto ko.
Gosh!
Parang wala na akong mukhang maihaharap sa kaniya!
Kung kanina ay sarap na sarap ako sa nangyari sa amin ni Leo. Pero ngayon ay para akong sinampal bigla ng matinding pagkapahiya.
I was ready to leave this place. Pero dahil sa isang halik at—
Napailing ako. I need a shower!
Matapos ang lahat ng mga nangyari sa amin ni Leo ay biglang may nagbago.
Kung noon ay hindi ko siya makita sa basement. Ngayon ay madalas na siyang lumalabas ng kwarto niya. He was the one cooking our meals. Habang ako ay halos wala na nga biglang ginagawa.
Halos hindi pa rin kami nag-uusap. Pero at least ngayon ay hindi na ako nag-iisa pa sa loob.
“Change your clothes. We’ll go out later.”
Natigilan ako bigla sa sinabi ni Leo. Kasalukuyan kaming kumakain ng tanghalian. Sinuri ko pa ang mukha niya kung nagbibiro lang ba siya. But he was serious.
“Really? Is it okay?”
Tumango si Leo. “Yeah. Don’t worry. I’m with you.”
Gusto ko siyang barahin sa sinabi niya. Pero tatanggi pa ba ako? Gusto ko na rin makalanghap ng fresh air, kaya siguro ay maganda kung talagang makalabas ako kahit saglit lang.
“Okay.”
Pagkatapos naming kumain ay excited akong nagbihis. Nagsuot ako ng simpleng black dress. Hinayaan ko na rin ang buhok ko na nakalugay. Pagkatapos ay binagayan ko ‘yon ng sneakers. Iyon lang din naman ang nag-iisa kong sapatos ngayon.
Lumabas na rin ako agad ng silid ko pagkatapos kong mag-ayos. Leo was already waiting for me in the living room. Agad siyang lumingon sa akin noong marinig niya ako.
“Ready?”
Tumango ako. “Yeah.”
Tumayo na siya mula sa kaniyang pagkakaupo. Pero imbes na lumakad siya papunta sa pinasukan namin ay pumunta siya sa may silid niya.
Nalilito ko siyang sinundan.
“I thought we were going out?” tanong ko.
Sandali niya akong nilingon.
“We are.”
“But…”
Hindi ko na lang tinuloy ang sasabihin ko. I silently followed him. Pumasok kami sa loob ng kwarto niya. Pagkatapos ay doon sa kwarto na puro screen. Nakita ko pa rin na may CCTV sa kwarto ko. Dumeretso kami sa isang pang silid doon. Natigilan ako saglit dahil parang maliit na kusina pala iyon. Doon ko lang napagtanto ang dahilan kung bakit hindi siya lumalabas sa kwarto niya.
May sarili pala siyang kusina dito.
Hindi pa kami roon tumigil. May isa pang pinto sa kusina. At pagpasok namin ay doon ko nalaman na isa naman iyong garahe. Napamaang ako noong makita ko ang iba’t ibang klase ng mga sasakyan at big bike.
“Wow! You have a place like this here?” gulat na tanong ko.
Hindi sumagot si Leo. Inabot niya lang sa akin ang isang helmet.
“Yes.”
Napailing ako sa pagkamangha. I know people have these kinds of collections. Pero nakagugulat dahil nasa ilalim kami ng isang bundok. At dito pa talaga nakaparada ang mga sasakyang iyon. Paano niya kaya ito nailagay dito lahat?
At doon ko nalaman kung paano.
Sumakay siya sa isang grey na bigbike. Tumingin siya sa akin at sinenyasan akong sumakay.
Nalilito pa rin ako kung paano kami lalabas dahil nga nasa basement kami. Pero pagkasakay ko ay pinaandar niya iyon agad. Tumigil siya sa dulo ng garage at may pinindot sa isang poste.
Ilang sandali pa ay may narinig akong ugong. Namalayan ko na lang katagalan na umaangat na pala kami. Namaang ako.
It was an elevator for vehicles!
Unti-unti kaming umangat hanggang sa marating namin ang mas maliit na garage. Sa harapan namin ay may unti-unting umangat na pinto.
Unti-unti ko na ring nakita ang liwanag kaya napangiti na ako.
This man never ends to amaze me.
Sino ba talaga siya?
Chapter 19
Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na kaming nagbabyahe. Dapit hapon na kaya malamig na ang hangin na humahampas sa balat ko, kaysa kanina na medyo mainit pa.
Iba rin talaga ang klima dito sa probinsya.
Nakasuot naman kami ng helmet. Kaya kahit na marami akong tao na nakikita ay walang nakakikilala sa akin.
Hindi ko maipaliwanag ang saya ko habang nagbabyahe kami at marami akong nakikita. Living inside the basement for weeks ay parang naging bago ang lahat sa akin. Gusto ko na nga bumaba at batiin isa-isa ang mga nakakasalubong naming mga tao.
Nag-aagaw na ang liwanag at dilim noong tumigil si Leo sa pagda-drive. Nalito pa ako dahil wala akong makitang mga bahay. Para kaming nasa tuktok ng bundok pero nasa gilid kami ng kalsada. Wala na rin dumadaan na sasakyan sa parte na iyon.
Medyo creepy dahil nga madilim ang paligid at tanging ang ilaw lang sa motor ni Leo ang liwanag namin.
“Where are we?” tanong ko. Nagdalawang-isip pa akong bumaba ng motor niya.
“Don’t worry. You’ll like it here.”
Hindi na lang ako nakipagtalo sa kaniya. Bumaba na ako ng motor at hinubad ang helmet ko.
“Is it okay?”
“Wala ng dumadaan dito kapag ganitong oras.”
Napalunok ako. “Paano kung meron? Baka naman mapahamak tayo rito.”
“It’s fine. I’m with you.”
Bumaba na rin si Leo sa motor at hinubad ang helmet na suot. Kinuha niya ang akin at ipinatong iyon sa sasakyan.
“Come on.”
Hinawakan niya ako sa braso at iginiya papunta sa gilid pa ng kalsada. Tuluyan nang nawala ang liwanag kaya sumabog na ang dilim sa paligid. Pero noong mapalapit kami sa pinakagilid ay halos mapanganga ako sa ganda ng tanawin.
Nasa itaas nga talaga kami ng bundok dahil kitang-kita ko ang mga baranggay sa ibaba. Nagliliwanag ang mga iyon dahil sa kani-kaniyang mga ilaw. Sa madilim na parte ay may mga mumunting ilaw na sa hula ko ay nagmumula sa mga alitaptap.
Kailan ba ako huling nakakita ng alitaptap?
At dahil sobrang dilim ng paligid. Mas nagliwanag ang kalangitan dahil sa mga bituin doon. Parang pinapalibutan pa ang halfmoon sa langit kaya mas lalo iyong naging maganda sa paningin.
“Wow… this place…”
“Yeah. It’s beautiful.”
Nakangiting nilingon ko siya. Natigilan pa ako saglit dahil nakatingin din pala siya sa akin.
“How did you know this place?” tanong ko.
Muli akong humarap sa magandang view.
“I discovered this when I was strolling years ago. Magmula no’n ay dito na ako napunta tuwing magulo ang isipan ko.”
Bahagyang umarko ang kilay ko. Ibig sabihin ay madalas nga siya rito.
“Really… you come here often. And yet you don’t look like a Filipino.”
“I told you already, I’m half-Filipino.”
Muli akong napatingin sa kaniya. He was staring at the view now.
“Ibig sabihin ay totoo ang sinasabi mo noon? Your mom is a Filipino?”
Tumango si Leo. “Yes. I actually grew up in Manila.”
Napakurap-kurap ako. At least ngayon ay may nalaman na ako sa kaniya. Akala ko kasi ay kasinungalingan na rin iyong sinabi niya noong una kaming magkita.
“So what is really your connection with Mr. Ricci?” tanong ko.
Nag-iwas pa ako ng tingin sa kaniya. Hindi ko alam. Basta ayaw ko lang makita siguro na magsisinungaling siya.
Natahimik si Leo. Na para bang hirap itong sagutin ang tanong ko. Napabuga na lamang ako ng hangin.
Mukhang mahihirapan nga talaga akong malaman ang totoo sa kaniya.
“He’s my brother.”
Natigilan ako sa sagot niya. Tuluyan akong humarap sa kaniya at nalilitong tiningnan siya. Salamat sa ilaw mula sa motor niya kaya nakikita ko ang seryoso niyang mukha.
“What?! ‘He’ is your brother?”
Marahang tumango si Leo. Sandali niya akong pinukulan ng tingin. I saw the hesitation on his eyes.
“Yes.”
Napaawang ang bibig ko. Ang tanga ko! Sinasabi ko na nga ba at sugo siya ni Mr. Ricci. What was he trying to do? Getting me ready para hindi na mahirapan pa si Mr. Ricci sa akin? Or sinusubukan niya bang unahan ang kapatid niya kaya kinidnapped niya ako?!
“You! How–Fuck! You liar!” sigaw ko. Umalingawngaw talaga ang boses ko sa paligid dahil sobrang tahimik niyon. Kahit nga ang kuliglig na kanina pa maingay sa kung saan ay sandaling natahimik.
Narinig ko ang marahas na paghinga nang malalim ni Leo.
“It’s not what you think, Ellaine. Don’t panic.”
“No! Ano sa tingin mo ang iisipin ko, ha? You are his brother! The man who’s trying to take me! Paanong hindi ako magpa-panic, ha?”
Tuluyan na ring humarap sa akin si Leo. I saw the frustration on his face. His jaw was slightly tightening. Maybe for trying to calm his nerves.
“Because I know him well, Ellaine. I took you dahil alam ko kung ano ang mangyayari sa ‘yo kapag makuha ka na niya. I saved you.”
Natawa ako sa sinabi niya. “Hindi pa ba obvious? Alam naman ng lahat na gusto niya akong galawin! Iyan naman ang gusto niyong mga lalake, ‘di ba? Gawin akong parausan!”
Muling nagtangis ang mga bagang ni Leo. Bahagya pang naningkit ang mga mata niya na para bang hindi nagustuhan ang sinabi ko.
“No. He wouldn’t just do that, Ellaine. He will damage you. He will use you even if you can’t do anything anymore. He will fuck you even until your death. And I won’t allow it. I can’t allow it.”
Sandali akong natigilan sa sinabi niya. Kinabahan dahil may ganoon ba talagang klaseng tao? Pero muli lang nag-init ang ulo ko noong maalala ko na magkapatid sila.
“Bakit ikaw hindi? Matapos ang nangyari sa atin. I saw how you desire me, Leo. Dati akong pokpok. Kaya alam ko ang mga tingin na ‘yon. I know that you are no different from what you just described!”
“You—can’t you really remember me?” tanong ni Leo.
Napakurap-kurap ako. Ito ang pangalawang beses na tinanong niya ako no’n. How can I remember him? This was the first time I saw him.
“What do you mean?”
Huminga nang malalim si Leo. “Ten years ago. I was lying in the cold streets of Angeles City. I was bleeding. Almost dying. But someone came to save me.”
Lalo akong nalito sa sinabi niya. Napailing-iling pa ako dahil parang gusto ko na siyang sampalin sa mga pinagsasabi niya.
But then a memory suddenly came to my mind. I gasped as it slowly cleared my memory.
“It was you?!”
Chapter 20
Eleven years ago
Panay ang hithit ko sa sigarilyong hawak ko habang nakatanaw sa ‘di kalayuan. Hindi ko pinapansin ang mga lalakeng dumadaan sa tabi ko at napapatingin sa akin. May iba na sumisipol pa habang pinapasadahan ako ng tingin.
Sino nga ba ang hindi mapapatingin sa akin?
Suot ko na ang uniporme ko, kung uniporme man iyon na matatawag para sa mga kagaya ko.
Isang skirt na itim na sa sobrang iksi ay kita na ang pisngi ng pang upo ko. Para din akong walang suot na underwear dahil suot kong thong. Nakakabit doon ang itim din na leg stockings ko. Ang pang itaas ko ay tanging ang itim na bra na halos lumuwa na rin ang dibdib ko.
Hindi ko alintana ang lamig na dala ng pang gabing hangin. Dahil mas nangingibabaw ang kalam ng aking tiyan.
Oo, isa akong bayarang babae. Pokpok kung tawagin diyan sa kanto. Mababa ang lipad para sa iba. Madumi. Nakakadiri. Pero dahil sa hirap ng buhay ay wala akong ibang naisip na paraan kundi ang gamitin ang natural kong ganda at katawan.
Hindi ko na maalala kung kailan ba ako naging ulila. Basta ang alam ko ay namulat ako na palipat-lipat na sa mga kamag-anak ko. Pero lahat sila ay tinakasan ko lang din dahil nga kung hindi ako minamaltrato ay sinusubukan naman akong abusuhin.
Hanggang sa mapadpad ako rito sa Angeles City. Si Chacha, ang naging kaibigan ko rito sa lansangan. Siya iyong nag-enganyo sa akin na maging pokpok.
Noong una ay nagdalawang-isip pa ako. Syempre, kinse anyos pa lang ako. Pero noong makita ko kung magkano ang nakukuha niya roon ay hindi ko na naisip ang hiya at dignidad ko.
Pagdating ko sa Angels Club ay agad akong nagustuhan ng may-ari niyon. Iyon ang pinakamalaking club sa Angeles. Politiko raw ang may-ari at front lang si Boss Jo.
Nalito pa ako noong una kasi gusto sana akong tikman ni Boss Jo. Gano’n daw talaga. Siya raw ang umuuna sa mga bagong babae ng club. Pero may dumating na utos na h’wag daw akong galawin.
Bilang maganda nga raw ako. Mas maigi raw na pure ako. Wala akong ginawa noong una kundi ang sumayaw. Oo, sumasayaw ako ng hubo’t hubad kahit na bata pa lang ako sa harap ng mga lalake.
Nakakasukang isipin na may mga lalake na kahit na kasing edad ata ako ng mga anak nila ay pinagnasaan pa rin ako. Papaano, sa edad kong ito ay mukha na akong dalagang-dalaga. Matangkad pa ako kaya iisipin talaga na may edad na ako.
At noong tumuntong ako ng dise-otso, doon na nag-umpisa na magbago sa akin ang lahat. Sumasayaw pa rin naman ako. Pero marami na ang nakakapag-table at naglalabas sa akin. Sa isang gabi ay hindi bababa sa bente mil ang palagi kong naiuuwi.
At ngayong gabi ay kagaya lang din ito ng mga nauna kong gabi. Mamaya ay sasayaw na ako sa harap ng mga lalake. Maghihintay kung sino ang may pinakamalaking bid para sa akin.
Nakakahiya? Ewan ko. Wala na ata ako no’n. Imoral para sa iba, pero ito lang ang tanging bumubuhay sa akin.
“Hoy, Ellaine! Malapit na ang number mo! I-ready mo na ‘yang puke mo!”
Napalabi ako noong marinig ko ang boses ni Tony. Isa sa mga boy dito sa club. Nilingon ko lang siya saglit at saka inirapan ito.
“Oo na! Ubusin ko lang ito!” sigaw ko rin.
Sa huling hithit ko ng sigarilyong hawak ko ay pinitik ko na iyon sa kung saan. Papasok na sana ako ulit sa club noong may mapansin ako sa eskinita sa may gilid ng club.
Doon sa likurang banda ng club ay madilim. Wala na halos napunta doon dahil nga bukod sa madilim doon ay bakanteng lote na roon. Sa kabilang gilid kasi ang isa pang daanan papasok ng club.
May naaninag ako na para bang bumagsak na lalake. Hindi ko na lang sana papansinin pero nakarinig ako ng sigaw.
Dahil likas na lumaki sa kalye ay hindi naalis ang kuryusidad ko. Naglakad ako papunta sa parteng iyon.
“Pasensya na, Leo. Trabaho lang,” ani ng isang lalake. Malalim ang boses nito at mababakas ang galit sa tono nito.
Natigilan ako noong marinig ko ang boses na iyon. Mula sa liwanag mula sa ibang building ay naaninag ko ang isang lalake na may hawak na baril. Nakatutok iyon sa lupa. Siguro ay nandoon ang tinawag nitong Leo.
“Kita-kits na lang sa impyerno—”
Pero hindi nito natapos ang sasabihin dahil may naunang pumutok na kung ano. Mahina lang iyon pero halatang kakaiba. Nakita ko pa nga ang pagkislap mula sa ibaba kaya naisip ko agad na baril iyon.
Nanlaki ang mga mata ko noong makita kong umaagos na ang dugo sa may leeg ng lalakeng nakatayo. Nasapo nito iyon kaagad ang tama nito.
“Putang—”
Muli ay may bumaril dito kaya tuluyan itong bumagsak.
Nasapo ko ang bibig ko. Hindi ito ang inaasahan kong kaganapan ngayong gabi.
Iyong utak ko ay sumisigaw na dapat umalis na ako. Pero para akong inugatan sa pwesto ko at hindi ako makagalaw. Ni hindi ko nga maihakbang ang paa ko kahit kanina pa ito inuutusan ng utak ko.
Ilang sandali pa ay nakita ko na ang lalakeng nasa lupa kanina. Unti-unti itong tumayo habang sapo-sapo ang tiyan. Kita ko ang pagtaas-baba ng balikat nito sa hingal. Doon na ako napaatras. Pero wrong move ata dahil may kung ano akong natamaan sa likuran ko kaya naglikha iyon ng ingay.
Napigil ko ang paghinga ko noong biglang humarap sa direksyon ko ang lalake.
“Sino ‘yan?!” tanong nito.
Tatakbo na sana ako pero bigla nitong itinaas ang hawak nitong baril. Naitaas ko ang kamay ko na para akong sumusuko.
“Stay!” sigaw pa nito.
Para akong batang paslit na sumunod sa utos nito. Nanatili akong nakatayo sa puwesto ko habang hinihintay ang mabagal niyang paglapit sa akin.
Napalunok ako noong mapalapit siya sa akin. Hindi siya mukhang Pinoy, pero nag-Tagalog siya kanina. Narinig ko iyon. Tinanong niya kung sino ako. Abo ang kulay ng mga mata niya at makapal ang salubong na mga kilay. Blonde din ang buhok niya kaya talagang hindi siya hitsurang Pinoy.
Pinasadahan niya ako ng tingin.
“Sino ka? Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong niya.
“P-Pokpok ako, Sir! Please! Wala po akong nakita! H’wag niyo po akong patayin!” pakiusap ko. Napapikit ang mga mata ko habang nakataas pa rin ang mga kamay. Pero muli kong napigil ang paghinga ko noong maramdaman ko ang malamig at matigas na bagay sa sentido ko.
“I can’t trust you.”
Napaawang ang bibig ko. Diyos ko! Katapusan ko na ata! Hindi pa nga ako nagbibente. Gusto ko pa magkaroon ng magandang bahay. Maging artista! Hindi naman dahil pokpok ako ay wala na akong pangarap. Mataas ang pangarap ko!
Tiningnan ko siya at nagmamakaawang ipinagdikit ang mga palad ko.
“You should—”
Pero bago pa nito matapos ang sasabihin ay bigla itong napaubo ng dugo. Napatingin ako sa tiyan nito. May tama rin ito ng baril at may tumutulong dugo mula roon. Gumewang na rin ang pagtayo nito kaya mabilis kong inagaw ang baril niya at tinutok din ito sa kaniya.
Wala akong alam sa paggamit nito, pero ito lang ang naisip kong paraan.
“L-Lumayo ka sa akin! Ipuputok ko ‘to!” ani ko. Nanginginig pa ang kamay ko habang hawak-hawak iyon.
“You…”
Noong muli akong mag-angat ng ulo ay nakapikit na ang mga mata nito at papatumba na. Nataranta ako ulit dahil papunta iyon sa direksyon ko.
Malaking tao ang lalakeng ito. Kaya kung dadaganan niya ako ay talaga namang maiipit ako.
Diyos ko! Ano ba ang gagawin ko?!
Kaya ayon, umiwas ako at hinayaan siyang matumba sa semento. Sumalampak doon ang binata ng nakadapa.
Dapat ay umalis na ako. Pagkakataon ko na iyon. Pero kapag umalis ako ay sigurado naman na mapapahamak pa ito. Baka mamatay na ito dahil sa pagkaubos ng dugo.
Nakakainis!
Hindi ko na inisip pa kung ano o sinong tao ang binata. Nahihirapang binuhat ko siya at inilabas sa madilim na eskinita.
