Trigger Warning
Chapter 61
“What brings you here, Rodrigo?” tanong ni Clarixto noong biglang pumasok ang pamangkin sa loob ng kaniyang opisina. Wala pang tanghali pero mamula-mula na ang mga pisngi nito at ang mga mata.
“Why? Last time I check, ako pa rin ang may-ari nito,” tugon ni Rodrigo.
Napangisi si Clarixto. “Yes.” Umiling-iling siya. “I heard na hinayaan mo raw ang mag-ina mong umalis at pumunta sa Cavite.”
Napabuga ng hangin si Rodrigo. Tumayo siya at lumapit sa mini-bar ng kaniyang tiyuhin at nagsalin ng alak. Ilang araw nang wala ang kaniyang mag-ina at wala siyang balita pa sa mga ito. Medyo na iinip na nga siya kaya inaaliw na lamang niya ang sarili sa pagpunta sa bar nila.
“Yep. I thought it is right. Magulang naman iyon ni Jane. They have a right to know that she is back.”
Bahagyang umarko ang mga kilay ni Clarixto at hindi makapaniwalang tiningnan ang likod ng pamangkin. Sumandal siya sa kaniyang swivel chair at ibinaba ang hawak na papel.
“At kailan pa naisip ng isang Rodrigo Navarro ang karapatan ng ibang tao? Hindi ba pwersahan mo pa ngang ginawang asawa si Jane?”
Agad na nakaramdam ng pag-iinit ng ulo si Rodrigo. Nagsalubong ang mga kilay niya at padabog na ipinatong ang baso sa lamesa. Kung uugaliin niya ang dating siya ay kanina pa niya nabugbog ang kaniyang tiyuhin. Ngunit pinilit niyang ikalma ang sarili.
“It’s in the past, uncle,” ani na lamang ni Rodrigo at muling nagsalin ng alak. Kinuha na niya ang bote at ang baso saka naupo sa sofa sa tapat ng lamesa nito. “You want some?”
Umiling si Clarixto. “No, son. Marami pa akong gagawin.” Muli niyang tiningnan ang papel na nakapatong sa kaniyang lamesa. Naglalaman iyon ng mga report tungkol sa kanilang mga negosyo. “Rodrigo. The election is coming. My term will end. Why don’t you run for Governor again?”
Ngumisi si Rodrigo at umiling-iling. “I don’t want too.”
“Bakit? Because of Jane?”
“Should I really answer it?”
Tumikhim si Clarixto at tumayo. May kinuha siyang brown envelop sa drawer niya. Pagkatapos ay naglakad siya papunta sa sala at naupo sa tapat ni Rodrigo. Inilapag niya ang envelop sa tapat ng binata.
“Are you really willing to sacrifice everything over a woman who will never like you, Rodrigo? Nakita ko mo na ang mga nangyari. Jane will never want you.”
Naningkit ang mga mata ni Rodrigo. “Ano ba ang pinupunto mo, uncle? Can you just spill it out at h’wag mo ng demonyohin ang utak ko?” may himig nang pagkainis na sabi niya.
“Open it.”
“What is it? Tell me.”
“Just open it para malaman mo.”
“Fine!” ani Rodrigo. Ibinaba niya ang hawak na baso at kinuha ang envelop. Binuksan niya iyon at binasa ang papel na laman. Agad na nangunot ang noo niya. “Request for annulment?” Nagtatakang tiningnan niya si Clarixto at ang papel. Binuklat na niya ang papel at halos gumuho ang mundo niya noong mabasa niya ang nakasaad doon. Nag-file ng annulment si Jane. Gusto nitong mapawalang bisa ang kasal nila!
“That came to my office this morning. Dadalhin ko sana sa ‘yo mamayang gabi pero narito ka na naman.”
“T-This… This is not true! Hindi gagawin ‘yon ni Jane!” protesta ni Rodrigo. Sinusubukan niyang kuhain ang loob nito. Lahat ginawa niya at pinakitang nagbago na siya. Kahit nga na niinip na siya ngayon ay hindi pa rin siya sumusugod sa Cavite para lamang sunduin silang dalawa.
“Rodrigo. You read it well, right? It’s true. May date na rin kayo for reading.”
Umiling-iling si Rodrigo. Inis na pinagpupunit niya ang papel at pinanlisikan ng mga mata ang tiyuhin.
“No! You are just trying to get on my mind again, uncle! Dahil ba hindi ko na kayo sinusunod? What are you trying to do?!”
“I am just trying to help you, Rodrigo! Hindi ako ang may gawa niya. I can call my secretary now para mai-check sa munisipyo kung talagang gusto mo ng ebidensya,” paliwanag ni Clarixto. “Can’t you see? Nakita ko kung gaano mo sinubukan na maging mabuti sa kaniya. Ikaw pa ang tumawag sa mga magulang niya. You let her go thinking that she will come back. But what she do? Ginamit niya lang iyon para tuluyan nang makawala sa ‘yo. Jane will never love you as much as you love her, Rodrigo. That is the truth.”
Biglang bumilis ang pagtibok ng puso ni Rodrigo. Nakaramdam siya nang pananakit ng ulo at unti-unting nahilo. Bumigat din ang kaniyang paghinga at unti-unting pinagpawisan ng malamig. Umiling-iling siya habang tumatayo.
“N-No… No! You are liying!” sigaw ni Rodrigo. “I will prove it to you!”
Tumakbo palabas ng silid si Rodrigo. Napailing na lamang si Clarixto noong makita niya ang inasal ng pamangkin.
“Anyone there?” tanong niya. Agad na may pumasok na isa sa kaniyang mga bodyguard. “Sundan niyo ang pamangkin ko. H’wag na h’wag niyong hahayaan na makaalis ng Samar ‘yon.”
“Yes, sir,” tugon ng tauhan niya at agad ding lumabas ng silid.
Natatawa na lamang si Clarixto na tumayo dahil sa nangyayari. Hindi na siya mahihirapan pa dahil si Jane na mismo ang gumaw ng paraan para magalit si Rodrigo. Hindi na niya kailangang magpagod pa. Tatawa-tawang naglakad siya papunta sa lamesa siya. Ngunit hindi pa man siya nakakaupo ay muling bumikas ang pinto at pumasok si Brian na humahangos. Galit na galit itong tumingin sa kaniya. Tuluyang naupo si Clarixto at nagtatakang tiningnan ang anak.
“Where is she, dad? Where are they?!” galit na tanong ni Brian.
Nalilitong tiningnan ni Clarixto ang anak. “Who?”
Hinampas ni Brian ang lamesa at pinatong ang mga kamay roon. Halos maglaglagan na ang mga nakapatong doon dahil sa kaniyang ginawa.
“Where are Jane and Renz?! Saan mo sila dinala?!”
Natawa si Clarixto. “Hindi ba naroon sila sa Cavite? Bakit sa akin mo hinahanap? At kailan ka pa nagkaroon ng pake sa mag-ina ng pinsan mo?”
“Damn it, Dad! Alam kong ikaw lang ang may pwedeng kumuha sa kanila! Nakasalubong ko ang si Rodrigo kaya imposibleng siya! Ilang araw na silang nawawala! Someone took them!”
“At sa tingin mo ako iyon? Nahihibang ka na ba? Hindi ba sa ‘yo ko pinapatrabaho ang babaeng ‘yon?”
Muling nasuntok ni Brian ang lamesa. Tumayo siya at sinapo ang noo. Napahilamos siya at bumuga ng hangin. Magtatatlong araw nang nawawala sina Jane at Renz mula noong may kumuha sa mga ito. Sinubukan niyang hanapin sa mga lupa nila ang dalawa ngunit wala siyang nakita. Kahit si Rodrigo ay inobserbahan niya ngunit wala siyang nakikitang kakaiba rito.
“Brian. Ikaw. You think I don’t know what you are doing, huh? I know what is your relationship with that woman. Kaya tigil-tigilan mo na ‘yan, ha? Sila ang tinik sa mga buhay natin!”
Hindi makapaniwalang tiningnan ni Brian ang ama. “So inaamin mo na ikaw ang nagpakuha sa kanila? I swear, Dad! Hindi ko alam ang magagawa ko kapag malaman kong may ginawa ka sa kanila!”
“Pinagbabantaan mo ba ako? Ang sarili mong ama?!”
Hindi nakasagot si Brian. Tiningnan niya nang masama ang ama habang nagtatangis ang mga bagang. Malaki ang paniniwala niya na may kinalaman ito sa pagkawala nila Jane. At hindi niya hahayaang saktan nito ang dalawa.
“Fine! Let me see them. Ako ang bahala sa kanila. I swear hindi mo na sila makikita. Hindi na sila makikita ni Rodrigo.”
Ngumisi si Clarixto at umiling-iling. “Do you like that woman too?” hindi makapaniwalang sabi niya. “Ano bang mayroon sa babaeng ‘yon at lahat kayo na babaliw sa kaniya?!”
“Dad!” Hinampas ni Brian ang lamesa. “Please. I am begging you as your son! H’wag mong sasaktan si Jane at si Renz!”
Napailing-iling lang si Clarixto. Kinuha na niya ang papel at hindi sinagot ang anak.
Napabuga naman ng hangin si Brian at maluha-luha nang tiningnan ang ama. “Dad. Are they still alive?”
Muling tiningnan ni Clarixto si Brian. “Fix yourself, Brian. H’wag ka nang gumaya pa sa pinsan mo.”
“Just tell me if they are still alive!” sigaw na ni Brian.
“I don’t know! And I don’t care!”
Napanganga si Brian. Umiling-iling siya at hindi makapaniwalang tiningnan ang ama. “You…”
“What? Ano naman kung patay na sila? What are you going to do? Kill your father?!”
Naikuyom ni Brian ang mga palad. Pinanlisikan niya ng mga mata ang kaniyang ama. “I don’t know, Dad. I don’t know,” galit na sabi niya at lumabas na ng silid. Napamura siya sa kaniyang isipan at sandaling tumigil noong nasa hallway na siya. Pinahid niya ang kaniyang mga luha.
I will find you, Jane. Please hold on!
Chapter 62
Habol ang hininga na biglang nagising si Jane. Madilim ang kaniyang paningin noong minulat niya ang kaniyang mga mata. Noong sinubukan niyang sumigaw ay tanging mahinang ungol lamang ang kumawalang tunong mula sa kaniya. Sinubukan niyang gumalaw ngunit hindi niya maigalaw ang kaniyang mga kamay.
Where am I?!
Biglang napaiyak si Jane noong maalala niya ang nangyari sa kaniya. Hindi siya pwedeng magkamali. Ang lalakeng iyon ang bumaril sa kaniya noon! Pinilit ni Jane gumalaw ngunit siya talaga ay nakatali. Kahit ano ang pilit niyang paggalaw ay wala siyang magawa.
Ang anak ko? Diyos ko! Renz!
Lalong nagkumawala si Jane sa kaniyang pagkakagapos ngunit unti-unti lamang naubos ang kaniyang lakas ay hindi siya nakawala. Hinihingal na tumigil siya at nakiramdam sa paligid. Napakatahimik. Wala siyang ibang naririnig kundi ang mabilis at malalim niyang mga paghinga.
Diyos ko. Ano ang nangyayari? Sino ang gumawa nito?
Hindi niya alam kung gaano katagal na siyang nasa ganoong posisyon. Naramdaman na lamang ni Jane ang pangangawit ng kaniyang mga kamay at binti. Panay ang dasal niya na sana ay ligtas lamang si Renz at ang kaniyang mga kapatid.
Clarixto! Napaka sama mo! galit na sabi ni Jane sa kaniyang isipan. Sigurado siya na ito ang may pakana nang nangyari sa kaniya ngayon. Kahit papaano naman ay naniniwala naman siya na hindi na siya sasaktan ni Rodrigo.
Ilang sandali pa ang lumipas bago noong makarinig siya ng pagbukas ng pinto sa kaniyang gilid. Napatingin siya roon at agad na nakiramdam. Ilang sandali pa ay mayroong nagtanggal ng piring niya at nabungaran niya agad si Rodrigo. Nanlaki ang mga mata niya.
“It’s true. You are here.”
Agad na nagkumawala si Jane at pilit nagkumawala sa kaniyang pagkakagapos. Tinanggal ni Rodrigo ang harang sa kaniyang bibig.
“What is the meaning of this, Rodrigo?! Ano ‘to?!” galit na sigaw ni Jane. Masakit pa ang kaniyang paa ngunit ininda lamang niya iyon. Pinanlisikan niya ng mga mata si Rodrigo na nakatingin lang din sa kaniya na para bang inuuri ang kaniyang pagkatao. Ilang sandali pa ay nakita niyang nanlisik ang mga mata ng binata.
“Is it true?”
Natigilan si Jane. Nalilitong tiningnan niya ang asawa. “What? Let me go! Tanggalin mo ‘to!”
“Answer me!” sigaw bigla ni Rodrigo. Nanlaki ang mga mata ni Jane sa gulat at muntik pang matumba sa kaniyang upuan. “Nag-file ka ng annulment?”
Napanganga si Jane. Hindi niya alam kung ano ang kaniyang isasagot sa binata dahil unti-unti na siyang binabalot nang matinding takot. Bumabalik sa kaniyang alaala ang hitsura ni Rodrigo noon sa tuwing nakagagawa siya nang kasalanan.
“A-Ano?” nagtatakang tanong ni Jane.
Marahas na hinawakan ni Rodrigo ang mga braso ni Jane at inilapit ang mukha rito. Agad na nanginig ang katawan ni Jane at para bang naumid ang dila noong makita ang nanlilisik na mga mata ni Rodrigo. Para bang ilang sandali lamang ay magpapalit na ito ng anyo sa isang nakatatakot na nilalang.
“N-Nasasaktan ako–”
“Answer me!”
“Hindi! Wala! W-Wala akong ini-file!” sigaw ni Jane at biglang napahagulhol. “P-Please, Rodrigo. Wala. Wala!”
“Eh ano ‘yon?! H’wag mo akong gawing tanga, Jane!”
Binitawan ni Rodrigo si Jane at biglang sinampal sa kaliwang pisngi niya. Hindi nakapagsalita si Jane noong maramdaman niya ang mabigat na kamay ng binata. Para bang may tumamang matigas na bagay sa kaniyang pisngi na ikinahilo niya nang matindi. Ilang sandali pa ay bigla na lamang iyong namanhid at halos hindi niya maigalaw.
“You are planning on leaving me!”
Muling sinampal ni Rodrgio si Jane.
“After all, I did for you!”
Isa pa muling sampal. Agad umikot ang paningin ni Jane. Pakiramdam niya pa ay nawalan siya nang ulirat dahil biglang nagdilim ang kaniyang paningin. Noong muli siyang matauhan ay nakahiga na siya sa kama at nakapatong sa kaniya si Rodrigo. Nanghihinang pilit na tumayo si Jane habang nakahawak sa mga braso ng binata.
“R-Rod…”
Hinawakan ni Rodrigo ang baba ni Jane kaya agad na napadaing ang dalaga sa sakit. Mahapdi pa ang pakiramdam niya roon at para siyang may isinubong malaking pagkain at hindi niya maibuka nang maayos ang bibig. Agad na tumulo ang mga luha niya noong magtama ang paningin nila ng binata.
“If you think you can fool me, Jane. Think again! Because now that I saw you again? I will never let you go! Kahit mamatay ka pa!” gigil na gigil na sabi ni Rodrigo.
Hindi na nakareklamo pa si Jane noong biglang pinunit ng binata ang suot niyang t-shirt. Agad siyang binalot ng lamig noong lumantad ang kaniyang dibdib. Napahagulhol si Jane at sinubukang itulak ang binata ngunit nakaramdam lang siya ng suntok sa tiyan. Parang may dumagan sa kaniyang tiyan at agad na napaubo-ubo dahil sa sakit.
“R-Rodrigo!” nahihirapang sabi niya habang sinusubukang itulak ang binata.
Ngunit wala nang nagawa pa si Jane. Sandaling lumayo sa kaniya ang binata at ang pantalon naman niya ang hinubad. Noong tumayo ito upang maghubad din ng damit ay sinubukan niyang bumaba ng kama. Ngunit muli lang siyang nahila ni Rodrigo at agad na pinatungan. Napasigaw nang malakas si Jane noong pinunit na ni Rodrigo ang natitirang takip niya sa katawan. Napahagulhol siya dahil hindi lang ang kasuotan niya ang muling winasak nito. Ngunit maging ang kaniyang puri na ilang taon niyang sinubukang buoin. Unti-unti na naman nitong sinisira ang kaniyang puri at moralidad. At sa ikalawang pagkakataon ay wala na naman siyang magawa.
Agad na sinunggaban ng binata ang naghihimutok na mga dibdib ni Jane. Isinubo nito iyon habang hinihimas ang kabila. Agad na nanigas ang katawan ni Jane at hindi nakagalaw noong muli niyang na alala ang mga nangyari noon. Wala na siyang nagawa pa kundi ang lumuha na lamang habang unti-unting sinasakop ni Rodrigo ang kaniyang pagkababae.
Ilang sandaling nagpakasasa si Rodrigo na para bang sabik na sabik ito sa dalaga. Hindi nito tinigilan ang dalaga habang patuloy ito sa paggalaw sa ibabaw ng dalaga. Nakatingin lamang si Jane sa gilid habang tahimik na umiiyak. Panakanaka ay napapadaing siya sa tuwing kinakagat siya ng binata at dahil na rin sa marahas nitong mga paggalaw. Labis na nagsisi si Jane dahil ay inikala niyang nagbago na ang binata. Ngunit hindi pa rin pala. Wala pa rin itong pinag-iba sa demonyong kaniyang nakilala.
Chapter 63
Napasinghap si Rodrigo noong bigla siyang nagising. Masakit pa ang kaniyang ulo at medyo nahihilo pa. Dahan-dahan siyang naupo at ipinikit ang mga mata. Sinapo niya ang kaniyang na para bang binibiyak sa dalawa.
What happened? nagtatakang tanong niya sa sarili. Ang huli niyang na aalala ay kausap niya ang kaniyang tiyuhin. May pinagtatalunan sila ngunit hindi niya maalala kung ano. Napabuga ng hangin si Rodrigo at muling nahiga. Dadapa sana siya noong may matamaan ang kamay niyang malambot at mainit na bagay. Agad siyang napatingin sa kaniyang tabi at napaupo noong may makita siyang babae sa kaniyang tabi.
Did I just– “Jane?!” gulat na sabi ni Rodrigo noong mapagsino niya ang babaeng katabi niya. Hinawakan niya ang balikat nito at akmang ihaharap sa kaniya noong biglang naupo ang kaniyang asawa at pinandilatan siya ng mga mata. Nakaramdam siya nang pagkalito noong makita niya ang matinding takot sa mga mata nito. Kapansins-pansin din ang pamumula ng mga pisngi nito at mga mata na para bang kagagaling lamang sa pag-iyak.
“What are you doing here? Hindi ba nasa Cavite ka?”
Nangunot ang noo ni Rodrigo noong niyakap ni Jane ang sarili at nagsumiksik sa headboard ng kama. Doon lamang niya napansin na parehas silang walang saplot. Ngunit paano? Mula noong magkasama ulit sila nito ay hindi niya pinuwersa si Jane. Akma niyang hahawakan ang dalaga ngunit humagulhol ito kaagad at iwinaksi ang mga kamay.
“No! H-H'wag kang lalapit!” nahihintakutang sabi ng Jane.
“Huh? What happened?”
Agad na nagsalubong ang mga kilay ni Jane. “W-What happened?” Nanginig ang labi nito na para bang pinipigilan ang sarili na magsalita. Nanunubig na ang mga mata nito at unti-unti nang napahagulhol. “I hate you, Rodrigo! Hindi ka na nagbago!” sigaw nito.
Napalunok si Rodrigo. Tumalikod siya sa dalaga at bumuntonghininga.
Did I? Really?
Napailing si Rodrigo. Dali-dali niyang kinuha ang mga damit sa sahig. Napatigil pa siya noong makita niya ang punit na tela sa sahig at noong kinuha niya iyon ay napagtanto niyang kay Jane iyon. Agad na nanginig sa takot ang at nagsumiksik sa gilid.
“Jane….”
“Go away! H-H’wag kang lumapit! Parang-awa mo na!” nanginginig pa rin sa takot na sabi ni Jane.
Nanlalaki ang mga mata ni Rodrigo sa labis na pagtataka habang nakatingin sa dalaga. Hindi niya maisip kung ano ang kaniyang nagawa rito para umakto ito nang ganito. Ngunit base sa punit na kasuotan nito ay nauunawaan na niya.
“I-I’m sorry, Jane. I’m sorry! H-Hindi ko– Hindi ko alam! Hindi ko–” animo’y hinihingal na sabi ni Rodrigo. Napaluhod siya at humawak sa kaniyang ulo. Ilang taon niyang hinahanap si Jane mula noong inakala ng lahat na patay na ito. Kahit napaka rami na ang nagsasabi na kalimutan na ang dalaga ay hindi siya nawalan ng pag-asa. At ipinangako niya sa sarili na kapag muli niyang makita ito ay gagawin niya ang lahat para mapatawad siya nito. Kaya lahat ng kabutihan ay sinubukan niyang gawin at ipakita sa dalaga. Mahal niya ito. Kaya hindi niya matanggap na nangyari ito! At siya ang dahilan! Napaiyak si Rodrigo.
“I-I’m sorry, Jane. I’m sorry!” Akma niyang hahawakan ang dalaga ngunit pinagpapalo lamang nito ang kaniyang mga kamay. Pinilit niya itong abutin at yakapin ngunit lalo lamang nagwala ang dalaga. “Sorry!”
“No! Tama na! A-Ayaw ko na! Lumayo ka sa akin!”
Parang dinudurog si Rodrigo habang pinakikinggan niya ang hinagpis ng dalaga. Tinanggap niya ang mga palo at sampal nito. Hinayaan niyang ibuhos nito ang galit sa kaniya.
“A-Akala ko… Akala ko nagbago ka na, Rodrigo. T-That you won’t do this again but you did! Hindi ka na nagbago at hindi ka na magbabago! You are still a monster and I will never love a monster!”
Tinulak ni Jane si Rodrigo nang malakas. Natumba sa higaan si Rodrigo habang umiiyak. Wala siyang ibang masabi kundi ang humingi ng patawad sa dalaga.
“S-Sorry… B-babalik ako. I-I will fix this. I prom–”
“No! Hindi na ‘to maayos, Rodrigo. Not you!”
Napabuga ng hanging si Rodrigo at malungkot na tiningnan lamang ang dalaga. Kitang-kita niya ang matinding poot sa mga mata nito na kaniyang labis na ikinalulungkot. Para bang mayroong matatalas na punyal at tumatarak sa kaniyang dibdib dahil sa nabigo na naman niya ang dalaga. Bakit niya iyon nagawa? Paano? Mula noong makita niya si Jane ay gustong-gusto na niya ito maangkin ulit ngunit pinipigilan niya ang sarili dahil ayaw niyang pwersahin ang dalaga. Ngunit heto na naman.
“I-I will come back. Wait.”
“Bring my son back. I want my son and go home to my parents!”
Sunod-sunod na tumango si Rodrigo. “Y-Yes, Jane. Wait for me.”
Dali-daling bumaba si Rodrigo ng kama at nagbihis. Malungkot na tiningnan niya ulit si Jane na patuloy pa rin sa paghagulhol bago lumabas ng silid. Pinahid niya ang mga luha at tumingin sa paligid.
Nagunot ang noo niya noong makita na nasa bahay bakasyunan sila. Iniisip niya kung paano siya nakarating dito gayong nasa kabilang parte na ito ng porbinsya. At ano nga ang ginagawa rito ni Jane gayong nasa Cavite naman ito.
“She’s with her son at the vacation house.”
Natigilan si Rodrigo noong marinig niya ang boses ng kaniyang tiyuhin sa kaniyang isipan. Ibig sabihin ay narito rin si Renz? Paano? Inisa-isang tingnan ni Rodrigo ang mga kwarto sa itaas. Noong wala siyang nakitang tao roon ay nagmamadali siyang bumaba sa pangalawang palapag.
“Where’s my uncle?” tanong agad ni Rodrigo noong may makita siyang isang tauhan nila na nagbabantay sa ibaba.
“Sir. Mamaya pa po ang dating ni Gov.”
“Paano ako nakarating dito? Bakit narito si Jane?”
Nangunot ang noo ng tauhan na kausap ni Rodrigo. Napatingin pa ito sa kasama na para bang nagtataka.
“Oh, son! Mabuti naman at nagising ka na? Sakto ang dating ko.”
Napatingin si Rodrigo sa kaniyang gilid noong marinig na ang boses ni Clarixto. Dali-dali siyang lumapit dito. “Uncle! What is the meaning of this? Ano ang ginagawa ko rito? Why is Jane here? Ano ang ginawa mo sa akin?!” sunod-sunod na tanong niya rito.
Nangunot ang noo ni Clarixto at nagtatakang tiningnan ang pamangkin. “What do you mean? Hindi ba sabi mo gusto mong makita si Jane? I brought your here.”
“I did?”
“Yes! Don’t you remember? Hindi ba tama ako? Gusto niyang ipa-annul ang kasal niyo?”
Nalilitong tiningnan lang ni Rodrigo si Clarixto. Ipinapa-annull ni Jane ang kasal nila? Pero wala siyang maalala! Umiling-iling siya at tumalikod sa tiyuhin. Sinapo niya ang kaniyang noo at marahang hinilot iyon. Huminga siya nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili. Muli niyang hinarap si Clarixto.
“You are lying, Uncle.”
Hindi makapaniwalang napangisi si Clarixto. “Ako? Rodrigo. We just talk yesterday! You came to my office. Hindi mo ba maalala?”
“Jane will never love you.”
Natigilang muli si Rodrigo noong may marinig siyang boses sa kaniyang isipan. Mabilis siyang umiling at sinapo na ang ulo. Ilang sandali pa ay nakaramdam siya nang matinding sakit doon na para bang binibiyak ito. Napasigaw siya sa sakit habang unti-unting bumubuhos ang memorya niya sa nangyari kagabi. Napaluhod na siya habang mahigpit ang hawak sa kaniyang ulo. Unti-unting bumilis ang kaniyang ulo at nakarinig siya ng matinis na tunog. Hanggang sa ilang sandali pa ay parang biglang bumagal ang paligid. Naririnig niyang nagsasalita ang kanyang mga kasama ngunit wala siyang maintindihan.
“Rodrigo!” sigaw ni Clarixto at niyugyog ang balikat ng binata. Doon ay para bang bigla itong natauhan at gulat na tumingin kay Clarixto.
Nanlalaki ang mga mata at mabibigat ang paghinga ni Rodrigo habang nakatitig sa tiyuhin. Ilang sandali siya sa ganoong posisyon hanggang sa unti-unti na itong kumalma.
“Jane… Where is Renz?” tanong ni Rodrigo.
Nangunot pa rin ang noo ni Clarixto. Nagtataka siya ngunit patuloy niyang kinausap ang tiyuhin. “He’s at the mansion.”
Nagsalubong ang mga kilay ni Rodrigo. Tumayo siya at deretsong tiningnan ang tiyuhin ngunit walang sinabi. Naglakad lamang siya papunta sa kotseng nakaparada at umalis sa lugar na walang sinasabi.
Napailing si Clarixto. “Bantayan niyong maigi ‘yong babae,” bilin niya sa mga tauhan at sumunod kay Rodrigo.
Chapter 64
Blangko ang isipan habang nagmamaneho si Rodrigo papalayo sa bahay-bakasyunan nila. Kanina pa tumatakbo sa kaniyang isipan ang mga nangyari. Ayaw niyang maniwala na nagawa niya iyon kay Jane. Hindi niya masisisi si Jane kung talagang gusto nito mapawalang bisa ang kanilang kasal. Oo, hindi niya kayang mawala ang dalaga sa kaniya ulit. Pero hindi siya mawawalan ng pag-asa para mapatawad siya nito. Kaya hindi niya mawari ngayon kung bakit at paano niya ba iyon nagawa.
Inis na tumigil sa pagmamaneho si Rodrigo sa gilid ng kalsada at sumandig sa upuan. Bumuntonghininga siya at tumitig sa kisame ng kotse niya.
Mali ba na gustuhin niyang makasama si Jane?
Unti-unting nangilid ang mga luha niya habang bumabalik sa kaniyang isipan ang takot na takot at galit na imahe ng dalaga. Kulang na lang ay murahin siya nito kanina.
I will never love a monster like you!
Parang kutsilyong tumatarak ang mga salitang iyon sa kaniyang dibdib. Lahat ay ginawa ni Rodrigo. Mahirap para sa kaniyang baguhin ang sarili. Na tanggapin na may hindi tama sa kaniya. Ininom niya ang mga gamot na kailangan niyang inumin para makontrol ang emosyon. Napailing siya. Doon niya lang na alala na mula pala noong umalis si Jane papuntang Cavite ay hindi na naman siya nakainom.
Binuhay na ni Rodrigo ang kotse at pinahid ang mga luha. Pagkatapos ay nagmaneho na siya pabalik ng mansyon. Ni hindi na nga niya inayos ang pagkakaparada niyon sa tapat ng bahay nila at nagmamadali lang siyang pumasok sa loob.
“Renz! Renz!” sigaw ni Rodrigo sa sala. Pumunta siya sa silid ng kaniyang anak ngunit wala ito roon. Inisa-isa niya pa ang mga silid pero wala. Kaya naman ay nagmamadali siyang bumaba upang hanapin sana sa ibang parte ng bahay ang anak pero nakasalubong niya ang katulong nila. “Si Renz?”
“Po? Si Renz. Narito ho siya kanina–”
“Nasaan na? Dalhin mo siya sa akin.”
“Naku, sir. Kaalis lang din ho ng auntie mo. Sinama niya po si Renz.”
Nangunot ang noo ni Rodrigo. Si auntie Cathy? Napabuga siya ng hangin at hindi na sinagot ang katulong. Nagmamadali siyang lumabas ulit ng bahay at nagmaneho papunta sa tahanan ng kaniyang tiyuhin. Pailing-iling ang kaniyang ulo na hindi niya makontrol at panay ang pagpikit ng kaniyang mga mata. Kanina pa hindi maganda ang pakiramdam ni Rodrigo pero mas importante sa kaniya ang makuha si Renz. Pagkatapos ay si Jane naman ang kukuhain niya.
Kung kailangan niyang pauwiin ulit si Jane sa Cavite para lang mapatawad siya nito ay gagawin niya iyon. Ipinangako niya sa sarili na hindi na niya ulit ikukulong o sasaktan pa ang dalaga. Ito na ang kaniyang susundin kaya lahat ng ano man ang hilingin nito ay ibibigay niya. Lahat kahit na masakit para sa kaniya.
Pagkarating ni Rodrigo sa bahay nila Clarixto ay napakunot pa ang noo niya. Wala siyang nakitang guard sa gate at bahagya pang nakabukas iyon. Kaya naman ay bumaba pa siya ng kotse para siya pa mismo ang magbukas makapasok lang sa loob. Ipinara niya sa tapat ng pinto ang kotse at agad na bumaba.
“Renz! Auntie!” sigaw ni Rodrigo sa loob ng bahay ngunit walang sumagot. Ngayon na lamang ulit nakarating dito si Rodrigo. Madalas naman kasi nasa mansyon nila si Clarixto kaya ano pa ba ang gagawin niya rito? Isa pa, alam niya rin naman na hindi rito naglalagi ang kaniyang tiyuhin.
Naglakad papasok si Rodrigo sa bahay. Dumaan siya sa sala pero wala talagang tao. Kahit ang mga katulong ay wala. Kaya naman ay umakyat na siya sa ikalawang palapag para silipin kung nandoon ang anak.
Wala rin.
Napailing si Rodrigo.
“Alam ba ni Auntie ang ginagawa ni Uncle?”
Naikuyom ni Rodrigo ang kaniyang mga kamao. Alam niyang mabuting tao si Cathy ngunit hindi siya mag-aatubiling magalit din dito kung kakampi pala ito ng kaniyang uncle. Nagmamadali na siyang bumaba ng ikalawang palapag at palabas na sana noong mapansin niya ang isang silid sa ibaba na may pintong nakabukas nang kaunti. Napatigil siya at tumingin doon. Hindi niya alam kung bakit parang mayroong nagtutulak sa kaniya na pumasok sa loob at tumingin doon.
Ito ang library ng pamilya ng kaniyang tiyuhin. Ito na rin ang nagsisilbing opisina nito sa bahay na iyon. Pumasok sa loob si Rodrigo at lumakad palapit sa lamesa na nasa gilid. Naroon ang family picture nila Clarixto. Nakangisi siya ng kaunti nang makita ang isang larawan niya roon na nakalagay din sa picture frame. Hindi naman maitatanggi ni Rodrigo na si Clarixto na talaga ang tumayong tatay niya mula noong mawala ang kaniyang mga magulang.
Doon ay napansin niya rin ang isang picture frame na nakataob. Dinampot niya iyon para tingnan kung sino ang naroon.
“Mom?” nagtatakang sabi ni Rodrigo. Larawan iyon ng kaniyang ina noong dalaga pa. Ngunit bakit ito naroon? Masyado pa siyang bata noong mawala ang kaniyang mga magulang kaya hindi niya maalala kung magkakilala ba ang dalawa. Ibinaba na niya iyon sa lamesa at lalabas na sana ng silid. Mas kailangan niyang makita ang kaniyang anak kaysa alamin ang nakaraan. Ngunit mayroon siyang nasaging libro at nahulog iyon sa sahig. Napailing na lamang si Rodrigo at kinuha iyon para ilagay ulit sa lamesa. Pero mayroon siyang nakitang envelop sa sahig na siguro ay galit sa libro.
Pinulot iyon ni Rodrigo. Hindi na sana niya papansinin ngunit nakita niya na para bang luma na iyon. Kaya naman ay naisipan niyang buksan muna at tingnan ang laman.
Naglalaman iyon ng ilang mga dokumento na ngayon lamang niya nakita. Mayroong mga galing sa dyaryo at mga print out na para bang report sa kung ano man ang ginawa. Pero mas nakakuha ng pansin kay Rodrigo ay ang isang papel ng DNA test result. Positive iyon. Kung kanino man ang DNA test result na iyon ay mag-ama sila. Inilipat niya ang tingin sa sunod na dokumento at nanlaki ang mga mata niya noong makitang muli ang larawan ng kaniyang ina.
“What are you doing here, mom?”
Biglang binundol ng kaba si Rodrigo. Muli niyang binalikan ang mga dokumentong kaniyang nakita. Naglalaman pala iyon ng impormasyon tungkol sa namatay niyang ina. Ang mga dyaryo ay naglalaman naman tungkol sa aksidente ng kaniyang mga magulang. At doon, nalaman niya ang isa pang kahindik-hindik na katotohanan.
Mayroon dokumento na naglalaman na kinasuhan ng kaniyang ama si Clarixto dahil sa panggagahasa sa kaniyang ina. Muli niyang binalikan ang DNA test result na nakita niya. Biglang bumigat ang paghinga ni Rodrigo na para bang mayroong dumadagan sa kaniyang dibdib. Mabilis siyang umiling-iling habang unti-unti niyang nauunawaan ang ibig sabihin ng mga dokumentong kaniyang nabasa.
“H-Hindi… T-This is not true… Impossible!”
Chapter 65
Kanina pa nakatayo si Brian sa may gilid ng mansyon nila Rodrigo. Kanina pa rin niya sinusubukang pumasok doon dahil nakita niya si Renz na dito dinala ng tauhan ng kaniyang ama. Pero palagi siyang pinipigilan ng mga bantay ng mansyon dahil hindi raw siya pwedeng pumasok sa loob. Hindi niya maiwasang mainis dahil halatang ginawa na ng kaniyang ama ang lahat para lang hindi siya makalapit sa mag-ina. Alam nito na gagawin niya ang lahat para makita ang mga ito.
Kanina niya pa rin nakita na hindi dumadating si Rodrigo o ang kaniyang ama. Kaya noong mapagtanto niyang wala siyang mapapala roon ay minabuti niyang umuwi sa bahay nila.
“Brian. Saan ka nagpunta?” salubong ni Cathy sa anak noong makita nitong pumasok ang binata sa bahay.
“Mom!” Agad na lumapit si Brian sa ina. “May pupuntahan ka?”
Nangunot ang noo ni Cathy. “Yes. Kaya nga kanina pa kita hinihintay. Nakalimutan mo ba na ilalabas mo ako ngayon?”
Sandaling napaisip si Brian. Muli niyang na alala ang pangako niya rito na magba-bonding silang mag-ina. Dahil sa masyado siyang nag-focus sa paghahanap kay Jane ay nakalimutan niya ang napag-usapan nilang dalawa.
“Don’t tell me. Nakalimutan mo?” Pinandilatan ni Cathy si Brian. Napakamot naman si Brian sa ulo.
“I’m sorry, mom.”
“Sinabi ko na nga ba eh!” Marahang pinalo ni Cathy si Brian. “Ikaw, ano ba kasi ang pinagkakaabalahan mo? Ilang araw ka nang hindi umuuwi!”
“Sorry na, Mom. I have a favor.”
Umarko ang kilay ni Cathy. “Nakalimutan mo na nga ako tapos may favor ka pa? Parehas na parehas ka sa daddy mo. Walang pakealam sa akin!”
“Mom, naman. Sige na. I promise pagkatapos nito, I will take you on vacation.”
Ngumuso si Cathy at kunyari ay nagtatampo sa anak. “Fine! Ano ba ‘yon?”
Napangiti si Brian. Inakbayan niya ang ina at inakay ito palabas ng mansyon. “Can you go to Rodrigo’s mansion and take Renz?”
Nangunot ang noo ni Cathy. “Renz? Pamangkin mo? Why? Kailan ka pa nagkaroon ng pakealam sa pamangkin mo na hindi mo naman nakita?”
“It’s a long story. Please. Do everything to take him out there. They will tell you na hindi papayag si Dad pero kailangan ko na makuha mo siya roon.”
Lalong nakaramdam ng pagtataka si Cathy. Tinitigan niya ang anak ng puno ng katanungan sa isipan. Pero sa huli ay tumango na lamang siya at sumang-ayon dito.
“Fine. Ihatid mo ako.”
“Yes! Thank you!”
Niyakap ni Brian si Cathy at inakay na ito papunta sa kotse niya. Pinagbukas niya pa ito ng pinto bago siya sumakay ng kotse.
“Sabihin mo nga? Ano ang koneksyon mo sa asawa ng pinsan mo?” tanong ni Cathy habang nagbabyahe na sila papunta sa manyson.
“It’s a long story, mom.”
“H’wag mo sabihing alam mo na buhay si Jane noon?”
Napatingin si Brian sa kaniyang ina. Seryoso pa itong nakatingin sa kaniya na para bang tama ang sinasabi nito. “Paano ko naman malalaman?” Tensyonadong tumawa si Brian.
“Brian. I know when you are lying.”
Pilit na ngumiti si Brian. Tahimik lang siyang nagmaneho at pilit na hindi tiningnan ang ina. Ngunit hinampas nito ang kaniyang braso at pinandilatan ang mga mata. Walang nagawa si Brian kundi ang sabihin dito ang totoo.
“If I tell you… Hindi mo ba sasabihin kay Dad?”
“Of course. Ano ba aasahan ko sa tatay mo? Eh hindi ko nga ‘yon nakakausap.”
“Then why are you not joining me in Canada?”
Bumuntonghininga si Cathy. “He is still my husband, Brian. Kahit na never naman akong minahal ng daddy mo. I love him. At least he is mine.”
Halos maiikot na ni Brian ang kaniyang mga mata dahil sa sinabi ng ina. Hindi niya talaga mawari bakit ganoon na lamang ang pagmamahal nito sa kaniyang ama.
“Pero h’wag na natin ‘yon pag-usapan. Iniiba mo lang eh.”
Ngumiti si Brian. “Yes, mom. The truth is, matagal ko nang alam na buhay si Jane. I was with her at Canada.”
Nanlaki ang mga mata ni Cathy. “You mean all this time ay kasama mo siya?!”
“No! Hindi naman sa gano’n. Nagkataon lang. She was using another identity pero nakilala ko siya dahil sa ‘yo. She’s still the wife of my cousin.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“As I was saying, she was using another identity. I respected that. Tsaka…” Napatigil sa pagsasalita si Brian.
“Tsaka?”
Huminga nang malalim si Brian. “Just help me take her son.”
“Brian. Don’t tell me you like your cousin’s wife!”
Hindi nakasagot si Brian. Napasinghap na lamang si Cathy at nasapo pa ang bibig. Umiling-iling siya ngunit hindi na siya nagsalita.
“I will help you. Pero hindi ko hahayaan na magpatuloy ‘yan, Brian. You know your cousin.”
Marahang tumango si Brian. Alam naman niya pero mas gusto niyang tulungan si Jane. Mas kailangan niya itong matulungan kaysa isipin ang magiging reaksiyon ng kaniyang pinsan.
Hindi nagtagal ay nakarating na sila sa mansyon. Agad na hinarang ng mga bodyguards ang sasakyan ni Brian kaya bumaba na si Cathy.
“I want to see my grandkid.”
“Sorry, ma’am. Pero wala pong pwedeng pumasok sa loob.”
“Are you serious? Sinong nag-utos?”
“Si Gov–”
“Look. I don’t care. Let me inside or I will fire you. Pinapunta ako rito ng asawa ko para kuhain ang apo namin.”
Nagkatinginan ang mga ito sa labis na pagtataka. Wala kasi silang natanggap na utos mula kay Clarixto tungkol sa asawa nito. Ngunit wala silang nagawa kundi ang papasukin ito.
Hindi naman maiwasang mapangiti ni Brian noong makita niya ang ginawa ng kaniyang ina. Tamang-tama ang kaniyang naging desisyon na ito ang papuntahin para sunduin si Renz. Ilang sandali siyang naghintay sa loob ng kotse bago niya nakitang lumabas si Cathy kasama na si Renz. Agad na lumapit ang mga ito sa kaniya at sumakay sa kotse.
“Tito Brian!” magiliw na sabi ni Renz noong makita siya sa loob ng kotse.
“Whoa! You two really know each other, ha?” gulat na sabi ni Cathy.
Tumawa lang si Brian at binuhay na ang kotse. “Let’s go.”
“Pupunta tayo kay Mommy?”
“You know who to talk to in Tagalog now?”
“Yes, Tito! Daddy turo me!”
Natawa silang dalawa. “Okay. Sasama ka muna kay Lola Cathy, ha? Tapos susunduin ko si Mommy mo.”
“Nasaan nga ba si Jane? Akala ko ba nasa Cavite siya?”
Bumuntonghininga si Brian. Malungkot na tiningnan niya si Renz na maayos nang nakaupo sa likuran.
“It’s much better you didn’t know. Dadalhin ko muna kayo sa hotel.”
“Hotel? Why? Brian. Ano ba talaga ang nangyayari?”
“It’s a long story, mom.”
Napabuga ng hangin si Cathy. Kanina pa niya kausap ang anak ngunit ngayon lang siya kinabahan. Hindi niya alam kung bakit parang hindi maganda ang pakiramdam niya rito.
Tahimik naman na pinaandar ni Brian ang kotse. Halos napuntahan na niya ang alam niyang pwedeng pagtaguan ng kaniyang ama kay Jane. At doon siya pupunta pagkatapos niyang maihatid sila Cathy.
Wait for me, Jane. Please.
