Trigger Warning
Navarro's Possession contains scenes that are not suitable for very young readers and sensitive readers. If you have trauma or can't read stories with dark themes, kindly stop reading this story. This story contains abuse, raped, murder, and foul words.
Chapter 31
“Masaya ka na, ha?! Masaya ka na?!” galit na sabi ko. Hinampas ko ang dibdib ni Rodrigo. Ang bigat-bigat ng pakiramdam ko. Para akong unti-unting dinudurog dahil sa mga nangyari. Naikasal ako kay Rodrigo kahit ayaw ko. At ngayon ay patay na si Bruno. Namatay si Bruno dahil sa akin! Hinawakan ni Rodrigo ang palapulsuhan ko at pinatigil ako.
“Tumigil ka na!” sigaw ni Rodrigo. Nanginig agad ang buong katawan ko pero pilit ko pa ring pinatapang ang sarili ko.
“Hindi! Sawang-sawa na ako, Rodrigo! Nakuha mo na ang gusto mo! Ano pa ang kailangan mo sa akin?!” hagulhol ko. Hindi ko na kayang magtagal pa sa feeling niya. Sobrang sakit. Iyong kaisa-isang taong tumutulong sa akin sa bahay nito ay wala na. Kasalanan ko! “Patayin mo na lang ako!”
Bigla akong tinulak ni Rodrigo sa kama. Napasubsob agad ako roon at sinubukang maupo. Ngunit hindi pa man ako nakakagalaw ay pinatungan ako ni Rodrigo. Hinawakan niya ang baba ko at bahagyang pinisil ang mga pisngi gamit ang isang kamay. Napanganga ako nang kaunti dahil sa higpit niyon at kirot dahil bahagyang bumabaon ang mga kuko niya sa balat ko.
“Ikaw ang kailangan ko, Jane! Ikaw lang! At hindi ka mawawala hanggat kailangan kita. Akin ka lang!”
Binitawan niya ako kaya muli akong napahiga sa kama. Hindi ako nakaangal noong bigla niyang sinira ang suot kong bestida. Hindi iyon manipis at mamahalin ang tela. Pero walang kahirap-hirap iyong sinira ni Rodrigo gamit lamang ang mga kamay. Noong mapatingin ako sa mga mata ni Rodrigo ay lalo akong nangilabot. Namumula na naman ang mga mata niya na para bang hayok na hayok siya sa akin.
“G-Gov…”
Nanlaki na lang ang mga mata ko noong marahas niya akong hinalikan sa labi. Napadaing pa akp noong makaramdam ako ng kirot at hapdi sa gilid ng labi ko. Ilang sandali pa ay may nalasahan na lang akong metal. Hinawakan ni Rodrigo ang mga kamay ko at inilagay sa may ulunan ko. Patuloy na bumaba ang kaniyang mga halik sa leeg ko papunta sa dibdib. Muling bumalik ang mga halik niya sa leeg at mukha ko.
“Akin ka, Jane. Sa akin ka lang. Walang pwedeng kumuha sa akin sa 'yo kahit na sino. Sa akin ka lang,” bulong niya sa akin.
Lalo akong napahagulhol. Hindi na ako nagpumiglas pa at hinayaan na lang siya sa gusto niyang gawin sa akin. Hinayaan ko siyang muli akong pagsamantalahan. Pagod na ako. Siguro nga wala na talaga akong magagawa kundi ang tanggapin ang buhay ko ngayon.
Matapos akong galawin ni Rodrigo ay nakatulog na ako. Nagising ako na may tumatapik sa paa ko. Agad akong napaupo at tinakpan ang katawan ko gamit ang kumot.
“Hija. Pasensya na at ginising kita,” bungad sa akin ni Yaya Lyn. Ang nag-iisang katulong nila Rodrigo.
Lalo kong niyakap ang sarili ko. Huminga ako nang malalim at nag-iwas ng tingin aa kaniya.
“May naghahanap sa 'yo sa ibaba. Wala pa kasi si Gov. Nagkakagulo na sila.”
Nangunot ang noo ko. Doon ko lang narinig ang malakas na sigaw na nagmumula sa ibaba. Binalot ko ang katawan ko ng kumot at naglakad papunta sa may terrace. Hindi ko tuluyang lumabas doon pero narinig ko na ang malaka na sigaw ng isang babae.
“Ilabas niyo ang anak ko! Kailangan kong makita ang anak ko!”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig noong marinig ko ang sinabi ng babae. Hindi ako pwedeng magkamali! Si Mama 'yon! Lumapit ako kay Yaya Lyn.
“P-Pwede niyo po ba akong ikuha ng damit?”
“Sige. Sandali lang.”
Tumango ako. Sinapo ko ang aking dibdib at pilit na kinalma ang sarili. Ano ang ginagawa ni Mama rito? Akala ko umalis na siya. Hindi siya pwedeng makita ni Rodrigo!
Hindi nagtagal ay bumalik sa kwarto si Yaya Lyn. Kinuha ko agad ang bestida na ibinigay niya sa akin at isinuot iyon. May dala na rin siyang tsinelas para sa akin. Hindi ko na inabala pa ang sarili ko na ayusin ang hitsura ko. Lumabas ako agad ng kwarto at nagmamadaling bumaba. Napaatras pa ako noong makita ko ang ilang mga tauhan ni Rodrigo na nakahilera sa tapat ng mansyon. Sa harapan nila ay may ilang tao silang pinipigilan na makapasok.
“Papasukin niyo ako! Ilabas niyo ang anak ko! Jane!”
Huminga muna ako nang malalim bago lumapit sa kanila.
“H-Hayaan niyo siya,” aniko. May isang tauhan ni Rodrigo na tumingin sa akin.
“Sorry, ma'am. Parating na po si Gov. Mariin niyang sinabi na h'wag daw sila papasukin.”
“Jane! Jane, anak!” Agad na sumulpot si Mama. Hinarangan siya agad ng mga tauhan ni Rodrigo. “Bitawan niyo ako! Siya ang anak ko, ma'am! Tulungan niyo kami!”
“Hindi niyo pwedeng gawin ito! Hayaan niyo kaming makita si Jane Acosta!”
“Mama ko siya! Hayaan niyo akong makausap siya!” pagpupumilit ko. Nagpumilit akong lumapit kay Mama hanggang sa maabot ko siya. Hindi ko pinansin ang mga pagpigil nila sa akin. Niyakap ko si Mama nang mahigpit at humagulhol.
“Sshh… Andito na ako, anak. Okay na. Okay na,” alo sa akin ni Mama habang hinahagod ang likod ko.
Mahigpit ko lang siyang niyakap habang humahagulhol. Pakiramdam ko lahat ng mga paghihirap ko ay nawala noong maramdaman ko ang mainit na yakap ni Mama. Lahat-lahat ng takot ko ay sandaling nawala. Ngunit ang sandaling iyon ay biglang nawala noong marinig ko ang boses ni Rodrigo.
“Ano’ng nangyayari dito?”
Halos lumundag na ako sa gulat at biglang napalayo kay Mama. Ngunit hinatak ulit ako ni Mama at itinago sa likuran niya. Pinunasan ko ang mga mata ko at tiningnan si Rodrigo. Kabababa pa lang niya mula sa kotse at naglalakad na papalapit sa amin. Doon ko lang din napansin na may pitong tao ang kasama ni Mama. Tatlong lalake at dalawang babae na may pare-parehas na suot. Ang dalawa pang lalake ay sila Tito na kapatid ni Mama.
“Governor Navarro,” ani ng isang babae. “Representative kami ng DSWD galing Manila. Narito kami para sunduin si Miss Jane Acosta na anak ni Mrs. Acosta.”
Tumigil si Rodrigo sa paglalakad noong medyo malapit na siya sa amin. Tiningnan niya ako sandali at saka niya tiningnan ang babaeng nagsalita. Ngumisi siya.
“Talaga? Bakit naman kailangan niyo pang pumunta rito? Pwede namang sunduin ng mama niya nang maayos si Jane.”
“Dahil kinukulang mo siya!” sigaw bigla ni Mama. “Inaabuso mo ang anak ko! Narito kami para ipakulong ka ring hayop ka!”
Lalong bumilis ang pagtibok ng puso ko. Humigpit ang hawak ko sa braso ni Mama. “M-Ma…” Tiningnan ako ni Mama.
“H’wag kang mag-alala, anak. Hindi ako aalis dito hanggat hindi kita kasama.”
“Paano mo naman ho nasabi iyon? Eh hindi ko naman pinilit si Jane na tumira dito. Tsaka… Dapat lang naman na kasama ko sa bahay ang asawa ko hindi ba?”
“Ano?” gulat na sabi ni Mama. Pumihit paharap sa akin si Mama. “Ano’ng ibig niyang sabihin?”
Muli akong napaluha. Hindi ako makasagot kay Mama. Noong mapatingin ako kay Rodrigo ay malapad ang kaniyang ngiti at hindi manlang mabahiran ng kasamaan. Ang kapal ng mukha niya!
“Ano hong ibig mong sabihin mo, Gov?”
“Bakit hindi niyo tanungin si Jane? Mahal?”
Agad na nagtayuan ang mga balahibo ko noong marinig ko ang tawag sa akin ni Rodrigo. Nakagat ko ang aking labi at nag-aalinglangang tiningnan si Mama. Puno ng katanungan ang mga mata niya. Gusto kong sabihin na hindi totoo ang sinasabi ni Rodrigo. Gusto kong sumama kay Mama. Ayaw ko na sa lugar na ito! Gusto ko nang umalis dito! Pero habang iniisip ko iyon ay muli kong na aalala ang mga nangyari sa akin. Ang video ni James at bangkay nito. Ang pananakit niya kay Lawrence at pagpapagahasa kay Lana. Ang pag-torture niya sa isang babae at pagpatay nito sa harapan ko. At… At si Bruno… Si Bruno.
Napahagulhol ako at umiling-iling. Hindi ko gustong mangyari ang mga iyon kay Mama! Hinawakan ko ang kamay ni Mama at mahigpit iyong hinawakan. “M-Ma. U-Umalis ka na. O-Okay lang ako. Please–”
“Ano ‘yong sinasabi niya na kasal ka–” Napatigil si Mama sa pagsasalita at napatitig sa kamay ko. “A-Ano 'to?”
Napatingin din ako sa singsing sa daliri ko. Napaka ganda niyon. Kumikintad ang ginto at mga dyamante na nakapalibot sa singsing. Nakamamangha ngunit hindi niyon maitatago ang dugong dumanak kahapon. Mabilis kong inagaw ang kamay ko at itinago sa likod ko.
“P-Please, ma. Umalis ka na. Ayos lang ako.” Huminga ako nang malalim. “O-Opo. K-Kasal kami ni Rodrigo, Ma. N-Nagmamahalan kami.”
“Anak! Ano ba ang sinasabi mo? Hindi ka ganyan noong huli tayong nag-usap!” Hinawakan ni Mama ang balikat ko pero umiling lang ako. Tiningnan nang masama ni Mama si Rodrigo. “Ano’ng ginawa mo sa anak ko?!”
“Ma!” sigaw ko. “A-Ayos lang ako sabi. P-Please. Umalis ka na, ma. Tatawagan kita palagi. P-Parang-awa mo na, ma. Umalis ka na po,” pakiusap ko. Muli akong huminga nang malalim. Sa bawat paghinga ko ay parang may tinik sa dibdib ko at lalo iyong bumabaon. Napaka hirap. Gusto kong sumama kay Mama pero hindi ako pwedeng umalis dito. Napakislot ako noong may humawak na iba sa balikat ko. Si Rodrigo na iyon.
“Ma. Mas maigi siguro kung aalis ka na. Hindi rin maganda ang pakiram–”
“Hayop ka!” Biglang sinampal ni Mama si Rodrigo. “Wala akong pakealam kung ikaw pa ang gobernador dito! Kukuhain ko ang anak ko!”
Natatarantang hinawakan ko si Mama at ilalayo sana kay Rodrigo ngunit humigpit ang pagkakahawak niya sa balikat ko.
“Mas maigi hong umalis na kayo.” Tiningnan ni Rodrigo ang mga kasama ni Mama. “Tama naman ‘di bang magkasama ang mag-asawa, hindi ho ba?”
Hinawakan si Mama nila Tito. “Halika na, Camia. Saka na lang natin kausapin ang anak mo.”
“Hindi! Hindi ako aalis dito hanggat hindi kasama si Jane!” giit ni Mama.
Hinarap ko si Rodrigo. “P-Please. Hayaan mong kausapin ko muna si Mama. Parang-awa mo na,” mahinang sabi ko sa kaniya.
Tinitigan ako ni Rodrigo at marahang hinaplos ang pisngi. “Sure.” Inilapit niya ang kaniyang bibig sa tainga ko. “Ipaintindi mo sa nanay mo na sa akin ka na, Jane. Alam mo na ang mangyayari kapag hindi siya tumigil.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Wala sa sarili na tumango na lamang ako bilang pagsang-ayon. Ngumiting muli si Rodrigo sa akin. Napalunok ako at hinarap na si Mama. Muli siyang nilapitan at pilit na nginitian.
“M-Ma… Please. A-Ayos lang ako.” Huminga ako nang malalim at pilit na pinigilang mapaluha ulit. “S-Sorry kung hindi ko nasabi sa inyo. Promise… Promise ipapaliwanag ko sa inyo, ha? M-Masama lang talaga ang pakiramdam ko ngayon.”
Umiling-iling si Mama at sinapo ang pisngi ko. Lalong nadurog ang puso ko noong makita ko siyang humahagulhol na rin.
“Hindi anak. Hindi ako naniniwala sa ‘yo. Sasama ka sa a–”
“Ma! Please! Umalis ka na.” Tiningnan ko sila Tito. “‘To. Paki dala na po si Mama. B-Bibisita po ako sa inyo.” Tiningnan ko rin ang mga kasama nila mama. “A-Ayos lang ho ako.”
“Miss.” Naglakad papalapit sa akin ang babaeng taga-DSWD. “Kung may hindi magandang nangyayari sa ‘yo, pwede mong sabihin sa amin. Tutulungan ka namin. Gusto mo bang mag-usap tayo ng tayong dalawa lang?”
Sandali akong natigilan. Kaunti na lang ay sasabihin ko ng oo pero pinigilan ko ang sarili ko. Umiling ako. “A-Ayos lang ho talaga ako. Kilalang tao si Gov dito kaya w-wala ho kayong dapat ipag-alala.”
“Iyon na nga, anak. Kilalang tao. Sabihin mo sa kanila ang totoo! Ang ginawa niya sa mga kaibigan mo!”
Huminga ako nang malalim. “M-Ma. Please.” Tinitigan ko sa mga mata si Mama. “K-Kung talagang nag-aalala ka sa akin. Makikinig ka. T-Tatawagan ko na po kayo palagi para hindi ka na mag-alala, ha? Please.”
Matagal bago nakasagot si Mama. Humahagulhol na siya at hindi na halos makapagsalita. Sa huli ay tumango na lamang siya at niyakap ako nang mahigpit. Doon ay muli akong napaiyak. Ayaw ko siyang umalis. Gusto kong sumama sa kaniya. Hindi ko na gustong magtiis pa sa lugar na ‘to! Pero hindi. Hindi ako pwedeng maging padalos-dalos. Ayaw ko nang may mamatay pa nang dahil sa akin.
“Mahal na mahal kita, Ma. B-Babalik din ako. Makakaalis din ako rito.”
Chapter 32
Rod
“Are you fucking serious?! You married her?!” galit na galit na sigaw ni Clarixto. Kanina, habang siya ay nasa meeting. Ibinalita sa kaniya ng tauhan nila na may nangyari daw’ng gulo sa kanilang mansyon. Doon ay nalaman niya na may mga representative galing DSWD na nagpunta sa kanila. Ngayon lamang niya nalaman na nagpakasal pala ang kaniyang pamangkin. “What are you doing, Rodrigo Navarro?!”
Huminga nang malalim si Rodrigo at nakakunot ang noo na tiningnan ang tiyuhin. “Uncle, can you relax? Walang masama kung nagpakasal ako. I’m sorry kung hindi kita na invite. You are busy.”
“Hindi mo sinabi sa akin dahil alam mong tututol ako! Are you out of your mind? Alam mo kung sino ang babaeng ‘yon. Alam mo na isa siyang testigo!” Hinampas ni Clarixto ang lamesa. “Baka nga siya ang nagtatago ng gold mo!”
Muling huminga nang malalim si Rodrigo. Bumibigat na ang kaniyang paghinga at bumibilis ang pagtibok ng puso. Malamig ang silid nila ngunit bigla ay nakararamdam na siya ng init. Hindi na niya nagugustuhan ang pag-uusap nilang dalawa.
“Mas lalong mababantayan ko si Jane kung nakatali siya sa akin, Uncle. Kaya pwede ba? Tama na. She’s married to me and it’s done.”
“Paano ang mama niya? She already brought DSWD here. Ano pa ang sunod? Sino?”
“Parang hindi naman natin kayang pigilan ‘yon, Uncle.” Tumayo na si Rodrigo. “Kaya pwede ba? Ayaw ko nang pag-usapan pa ito.”
“That woman is poisoning your mind! Dapat matagal ko nang pinapatay ‘yan!”
“Don’t you dare lay a finger on her!” galit na galit na sigaw ni Rodrigo. Bigla pa niyang hinarap si Clarixto. Nanlilisik ang mga mata niya na tinitigan ang tiyuhin. “I swear, Clarixto! Kakalimutan kong kadugo kita kapag pinakialaman mo si Jane!”
Napaupo naman bigla si Clarixto. Palagi niyang nakikitang halos mag-asal hayop na ang kaniyang pamangkin. Ngunit ngayon ang unang beses na makita niya na para bang pati siya ay magagawa nitong saktan. Nag-iwas na lamang si Clarixto ng tingin at hindi sinagot ang pamangkin niya. Sa hitsura nito ay alam niyang isang maling salita lang ay mayayari na siya.
Noong makita ni Rodrigo na hindi na nasagot pa ang tiyuhin ay nagpakawala siya nang malalim na paghinga. “You know… Uncle. You don't have to worry. Hindi mawawala sa 'yo ang posisyon at pera na nakukuha mo dahil sa akin. As long as I am the most powerful person in this place, everything is fine,” aniya at nginisihan ang tiyuhin.
Pasimpleng naikuyom ni Clarixto ang kaniyang mga palad. Hindi niya alam kung ano ang tumatakbo sa isipan ng pamangkit ngunit tama ito. Hanggat baliw ka pa. Sa akin ang lahat, Rodrigo. Sa akin!
“Now. Can't you just be happy because the construction of the resort is finally happening? Aren't you glad na napaalis na natin sila sa wakas?”
Inayos ni Clarixto ang sarili at tiningnan ang pamangkin. “Of course, I am. Salamat sa ginawa mo sa babaeng 'yon at napagtanto nila na hindi nila dapat tayo kinakalaban. But aren't you worried? Ikaw ang tinuturo nilang may kasalanan.”
Napailing-iling si Rodrigo. “Ayan ka na naman, Uncle. You are worried again. You know? Why don't you go on a vacation? Para naman ma-relax ka kahit papano.”
“How can I relax, Rodrigo? Kung masyado ka nang nababaliw sa babaeng 'yon?” Bumuntonghininga ni Clarixto. “But anyway. Ikaw na nagsabi na ikaw ang bahala. Fine! Just make sure na hindi magiging sakit ng ulo ‘yan. Alam mong maraming mga matang nakatingin sa atin.”
Tumawa si Rodrigo. Umayos siya ng tayo at nakangiting tiningnan ang tiyuhin. “Of course, Uncle. I will. So, I have to bid goodbye for now. I have to see my wife.”
Naglakad na palabas si Rodrigo. Naiwan si Clarixto na pailing-iling. Hindi pa rin siya makapaniwala sa ginawa nitong pagpapakasal. Sa tinagal-tagal na nitong baliw ay ngayon lamang nito naisipang magpakasal sa isang babae.
Wala akong pakealam kung lahat ng babae ay pakasalan mo, Rodrigo. Pero siguraduhin mo lang na hindi magbabago ang lahat!
Umakyat papunta sa kanilang kwarto si Rodrigo. Hindi niya pa ulit nakakausap si Jane mula noong umalis ang nanay nito dahil may kinailangan siyang puntahang meeting. Tapos noong umuwi siya ay sakto namang naghihintay na pala sa kaniya ang tiyuhin. Hindi siya nagkamali na tututulan nito ang ginawa niyang pagmamakasal kay Jane ngunit wala siyang pakealam. Ang importante ngayon ay hindi na maiisipan pa ng nanay ni Jane na kuhain ito sa kaniya dahil mag-asawa na sila.
“Jane?” tawag ni Rodrigo sa dalaga pagkapasok niya sa silid. Nangunot pa ang noo niya dahil hindi niya ito nakita sa loob. Wala si Jane sa higaan at maging sa terrace. “Jane? Where are you?” tawag niya ulit. Pumasok si Rodrigo sa banyo at doon niya nakita ang dalaga. Napahinga pa siya nang malalim noong makita niya si Jane na tulalang nakalublob sa bathtub. Tanging ang balikat at ulo lamang nito ang nakalitaw. “Jane.”
Agad na lumingon si Jane sa binata. Nanlaki ang mga mata niya noong makita si Rodrigo na nakatayo at titig na titig sa kaniya. Agad niyang nayakap ang sarili.
“R-Rodrigo? Kanina ka pa riyan?”
Nagkibit ng balikat si Rodrigo. Hinubad na niya ang suot na vest at nag-umpisang humakbang palapit kay Jane. “Hindi naman.”
Agad na nataranta si Jane noong makita ang ginagawa ng binata. Mabilis niyang kinuha ang tuwalya na malapit sa kaniya. Tumayo siya at agad na tinapis sa katawan ang tela. Hindi pa rin siya bumaba sa bathtub.
“A-Ano'ng ginagawa mo?”
Tumigil sa paghakbang si Rodrigo. Isa-isa niyang tinanggal ang butones ng kaniyang polo.
“Why? You're my wife now. I can do anything with you.”
“Asawa mo lang ako sa papel pero hindi ko kailangang gampanan 'yon!”
Ngumisi si Rodrigo. “Talaga ba, Jane? Kailangan bang paulit-ulit tayo?” makahulugang tanong niya at tuluyang hinubad ang polo. Sunod niyang ginawa ay tinanggal ang sinturon.
Napalunok si Jane at nag-iwas ng tingin kay Rodrigo. Agad na nangilid ang kaniyang mga luha. Kasal na sila ni Rodrigo. Hindi na siya makatatanggi pa rito. Kagaya noong kahit gusto niyang sumama sa kaniyang ina ay hindi niya magawa. Dahil ngayong kasal na sila ni Rodrigo ay ito na ang may karapatan sa kaniya. Napakislot si Jane noong marinig niyang umingay ang tubig. Nakalapit na pala sa kaniya ang binata at umakyat na sa bathtub. Nanlaki ang mga mata niya noong makita niyang wala na rin itong saplot at lantad sa kaniya ang kahubaran nito. Nanginginig na tumingin sa gilid si Jane.
“Alam mo, Jane. Dapat masanay ka na.”
Hinawakan nang mahigpit ni Jane ang tumawalyang nakatakip sa kaniya noong hinawakan ito ni Rodrigo. Ngunit kahit na anong gawin niya ay mas malakas ito sa kaniya kaya tuluyan nitong natanggal ang nag-iisang tulang tumatakip sa kaniyang kahubaran. Tumulo ang luha ni Jane noong maramdaman niyang nanlamig ang buong katawan niya dahil wala nang nakatakip sa kaniya.
“You are my wife now, Jane.” Hinaplos ni Rodrigo ang pisngi ni Jane. Pinunasan niya ang mga luha nito at biglang hinawakan ito sa baba para magkatitigan. “I will do anything I want to you now. I will fuck you whenever or wherever I want. Okay?”
Hindi nakapagsalita si Jane. Sunod-sunod na lamang na tumulo ang kaniyang mga luha habang nakatitig sa mga mata ni Rodrigo. Hindi man niya gustuhin ang mga ginagawa nito sa kaniya ay wala siyang magagawa. Mas maigi na rin ito dahil sa ganitong paraan ay hindi nito maiisipang manakit pa nang dahil sa kaniya.
“Now do your job as my lovely wife,” utos ni Rodrigo at binitawan si Jane. Muntik pang matumba ang dalaga pero napakapit ito sa dingding. Naupo siya at nilublob ang katawan sa maligamgam na tubig.
Hindi kumilos si Jane sa kaniyang kinatatayuan. Tiningnan niya si Rodrigo na na seryosong nakatitig sa kaniya na para bang hinihintay siya. Kinasusuklaman niya ang taong ito! Nakuyom ang kaniyang mga palad at tinitigan si Rodrigo.
“What are you waiting for? Pagod ako, Jane. Wala akong oras makipagtitigan sa ‘yo.”
Napapikit nang mariin si Jane. Huminga siya nang malalim. Kailangan niyang magtiis. Hindi pa rin siya nawawalan ng pag-asa na matatakasan niya ang impyernong buhay na ito! Muling bumuga ng hangin si Jane. Unti-unti siyang naupo at nilublob ang katawan sa tubig.
“Come here.”
Nag-aalangan man ay lumalit si Jane may Rodrigo. Naupo siya sa kandungan nito at mahigpit na humawak sa bathtub. Ayaw niyang hawakan si Rodrigo. Nandidiri siya rito!
Nakagat ni Jane ang likod ng kaniya labi noong maramdaman niya ang pagkalalake nito. Napakislot siya noong maramdaman niya ang mga haplos ni Rodrigo sa kaniyang katawan. Sa kaniyang hita. Sa likod. Sa balakang. Para bang inaalam nito ang bawat sulok ng kaniyang katawan. Napasinghap siya noong hawakan na nito ang kaniyang dibdib at bahagyang minasahe.
“Kiss me.”
Naluluhang tinitigan lang ni Jane si Rodrigo. Hindi niya magawang dumikit pa rito dahil sa labis na pandidiri. Napalunok siya noong makita niyang naging seryoso ang mukha ni Rodrigo. “Ahh!” Napakapit si Jane sa braso ni Rodrigo noong bigla nitong hawakan ang likod ng kaniyang ulo.
“I said, kiss me!” sigaw ng binata.
Napaiyak na si Jane at mabilis na tumango. Ngumiti naman si Rodrigo.
“Good.”
Unti-unting binitawan ni Rodrigo ang pagkakakapit sa buhok ni Jane. Huminga naman nang malalim si Jane at humawak sa balikat ng binata. Tuloy-tuloy pa rin ang pagluha niya habang unti-unting nilalapit ang mukha rito. Nandidiri siya sa binata kahit na sabihing malinis ito at maayos ang hitsura. Malinis sa panlabas na anyo ngunit sa loob naman ay napaka itim ng budhi. Halos manindig ang balahibo ni Jane noong maramdaman niya ang mainit na paghinga ni Rodrigo. Gahibla na lamang ang layo ng kanilang mga labi.
Para sa kaligtasan ng kaniyang mga mahal sa buhay. Para patuloy silang maging ligtas. Kahit siya na lang ang magdusa ay gagawin niya.
Ipinikit ni Jane ang kaniyang mga mata at tuluyang hinalikan sa labi si Rodrigo.
Chapter 33
Jane
Tulalang nakaupo lang ako sa vanity table habang nakatitig sa salamin. Pinayagan na ako ni Rodrigo na pumunta sa sarili kong kwarto rito sa mansyon. Kanina pa siya umalis kaya pansamantalang natahimik ang buhay ko. Tsaka, binigyan na rin niya ako ng cellphone kaya nakakausap ko na rin si Mama palagi.
Huminga ako nang malalim at ibinaba ang suklay na hawak ko. Pumunta ako sa may terrace. Ilang araw na akong narito ngunit hindi pa rin ako nakaaalis. Kahit na may kaunting kalayaan na ako rito ay hindi pa rin ako makalabas. Hindi na rin kasi ako binigyan ni Rodrigo ng bodyguard dahil hindi na siya nagtiwala pa sa iba. Maigi na rin iyon para sa akin dahil hindi na kaya ng konsensya ko kung may mamamatay pa nang dahil sa akin.
Narinig kong bumukas ang pinto ng kwarto ko kaya napalingon ako sa loob. Natigilan ako noong makita ko si Sir Navarro na pumasok sa loob. Ang tiyuhin ni Rodrigo. Palagi ko siyang nakikita rito sa mansyon. Noong isang beses pa ay nakasabay namin siyang kumain ng hapunan. Pero hindi ko pa siya nakakausap dahil alam ko namang pare-parehas silang walang konsensya.
Agad na ngumiti sa akin si Sir Navarro at naglakad papalapit sa akin. “Jane,” tawag niya sa akin. Tumigil siya noong nasa bungad na siya ng terrace. “Ilang linggo na rin tayong magkasama sa bahay pero hindi pa natin nakakausap ang isa’t isa.”
Nangunot ang noo ko. Wala naman kaming dapat pag-usapan.
“B-Bakit po?”
Namulsa siya. “Wala naman. I just want to know more about my niece's wife.”
Napangiwi ako. “Sa lahat, sir. Alam mo naman siguro na hindi ko ginustong maging asawa ng pamangkin mo, hindi ba?”
“Well. I’m sorry about that. Alam mo, hindi ko nga rin alam kung bakit naging gano’n ang pamangkin ko. You know… Rodrigo is a fine man pero malupit sa mga babae. He likes to play. Hindi ko inakala na gugustuhin niyang lumagay sa tahimik.”
Napailing-iling na ako. “Si Rodrigo? Sigurado ako na isa lang ako sa mga pangpalipas ng oras niya. Kaya lang naman ako nandito dahil natatakot kayo na sa alam ko.”
Biglang tumawa si Sir Navarro. “Tama. Pero ako? Hindi ko gustong narito ka.”
Napaatras ako nang kaunti noong makita kong naging seryoso ang mukha ni sir Navarro. Kumapit ako sa railings.
“Miss Jane Acosta. I have a proposal for you. Gusto mo na bang makaalis dito?”
Hindi ko alam kung bakit bigla akong binundol ng kaba dahil sa tanong niya. Hindi kaya sinusubukan niya lang ako? Pakana ba ito ni Rodrigo?
“I will help you escape from this place. Just tell me if you want and I will. You know where to find me.”
Ngumiti sa akin si sir Navarro. Napalunok ako noong tiningnan niya ako mula ulo hanggang sa paa. Bigla akong kinilabutan dahil nag-iba ang tingin niya sa akin. Ano sa tingin niya ang ibig niyang sabihin?
“I know now why my niece is crazy for you,” aniya at ngumiti nang makahulugan. Pagkatapos ay tumalikod na at naglakad palabas ng kwarto ko.
Agad na nanginig ang kalamnan ko dahil sa kaniyang mga sinabi. Pare-parehas talaga silang mga baliw! Mga pamilya ng baliw!
Mula noong makausap ko si sir Navarro ay hindi na ako mapakali. Hindi ko alam kung bakit mayroong parte sa akin na gusto kong maniwala sa tulong na inaalok niya sa akin. Mula rin noong magkausap kami ay umakto rin siya na para bang walang nangyari. Mukhang walang alam si Rodrigo sa napag-usapan namin dalawa ng tiyuhin niya.
“Hija. Handa ka na ba?”
Napatingin ako sa may pinto noong marinig ko ang boses ni Nanay Lyn. Sa mga tauhan ni Rodrigo sa mansyon ay siya lang ang matinong nakakausap ko ngayon. Siya lang ang kaya kong makausap.
Tumango ako. “Opo.”
“Naghihintay na ang sasakyan sa ibaba. Sumunod ka na.”
“Sige po.”
Matipid akong ngumiti sa kaniya. Lumabas na rin si Nanay Lyn ng kwarto ko. Napahinga ako nang malalim at muling tiningnan ang sarili. Nakalugay ang mahaba kong buhok na hindi ko na inabala pang ayusin. Nag-apply lang din ako ng powder at hindi na naglagay ng make-up. May pinadalang bestida si Rodrigo sa akin na suot-suot ko ngayon. Pulang bestida iyon na hapit na hapit sa aking katawan. Litaw ang balikad ko at ang pisngi ng dibdib ko. Hindi ko alam kung saan kami pupunta pero sabi ni Rodrigo ay maghanda raw ako. Sinuot ko na ang stilleto na kumikintab ang pagkapula. Dala ang pouch ko ay lumabas na ako ng silid. Nakita ko agad ang isang sasakyan na naghihintay sa akin sa tapat ng mansyon. Bukas na ang pinto niyon kaya sumakay na ako agad.
Tahimik lang ako habang nagbabyahe kami. Iniisip kong maigi ang inaalok sa akin ni sir Navarro. Sabi niya ay ayaw niya sa akin. Paano kung patayin naman niya ako? Hindi ko siya dapat pagkatiwalaan. Isa pa rin siyang Navarro. Pero siya na lang ang makatutulong sa akin kung tutuusin. Hindi naman siguro papatayin ni Rodrigo ang sarili niyang kadugo? Huminga ako nang malalim at kinalma ang sarili. Kailangan kong pag-isipan nang maigi ito.
Hindi nagtagal ay tumigil kami sa isang resort. Bumukas ang pinto at lumabas ako roon.
“This way, ma’am.”
Tinanguan ko ang babaeng nakauniporme. Sinundan ko siya hanggang sa makarating kami sa may tabing dagat. Doon ay nakita ko agad si Rodrigo na nakapormal na damit kagaya nang palagi niyang suot. May pulang carpet sa buhangin papunta sa isang cabin. Maliwanag pa pero may mga kandilang nakasindi sa gilid ng carpet at may mga talulot pa ng bulaklak. Tumayo si Rodrigo at ngumiti sa akin. Huminga ako nang malalim saka naglakad papalapit sa kaniya. Marunong din pala siyang maging romantiko. Pero kahit ano naman ang gawin niya ay hindi ako nakakaramdam ng kilig sa mga ginagawa niya. Palagi akong binibigyan ng bulaklak ni Rodrigo. Hindi na rin siya nagagalit sa akin dahils inusunod ko na siya palagi. Kung sa ibang babae ay kikiligin sila. Pero ako? Hindi. Pakiramdam ko ay naging bato na ako dahil sa mga ginawa niya sa akin noon.
“My wife!” bati agad sa akin ni Rodrigo at hinalikan ako sa pisngi noong makalapit ako sa kaniya. “Mabuti naman at nakarating ka na. Maupo ka.”
Matipid ko siyang nginitian at umupo sa inayos niyang upuan. Winawagayway ng malamig na hangin ang buhok ko kaya panay ang ayos ko no’n. Sa ‘di kalayuan ay napansin ko ang ilang mga staff ng resort.
“Ano’ng ginagawa natin dito?” nagtatakang tanong ko.
Naupo si Rodrigo sa tapat ko. May kandila sa gitna ng pabilog naming lamesa at mayroon ng mga plato na maayos na nakalagay. Parang dinala rito ang isang mamahaling restaurant.
“We’re on a date. Nung isang linggo pa kasi ang huling labas natin. And medyo lumuwag na ang schedule ko today. Kaya ito. Baka kasi na bo-boring ka na sa bahay.”
“Oo. Kaya sana naman hinahayaan mo na akong lumabas.”
Nawala ang mga ngiti ni Rodrigo. “Why? Saan ka naman pupunta?”
“Gusto ko na ulit pumasok. Wala na akong balita sa mga kaibigan ko. Hayaan mo akong mamuhay kagaya ng buhay ko noon.”
Huminga nang malalim si Rodrigo at tiningnan ako nang mariin. “Hindi ka pwedeng umalis nang hindi ako kasama.”
“Edi h’wag ka nang magsasalita na para bang na aawa ka sa akin dahil ako nakakalabas sa mansyon mo, Rodrigo.”
Napakislot ako noong bigla niyang hinampas ang lamesa. “Pwede ba, Jane? I’m being nice to you. Ano ka ba?”
“Hindi ko kailangan ko ‘to, Rodrigo. Ikaw na nga nagsabi. Nakatali na ako sa ‘yo. Kahit saan ako pumunta ay hindi na ako–”
“Enough!” sigaw ni Rodrigo.
Napakapit ako sa laylayan ng bestida ko at tumingin sa gilid. Oo, nasunod na ako sa kaniya. Pero hindi ibig sabihin no’n ay hindi ko pa rin ipaglalaban ang kalayaan ko.
“You know what? Nawalan na ako ng gana.”
Tumayo si Rodrigo at bigla akong hinawakan sa braso. Pagkatapos ay hinila niya ako paalis sa cabin.
“Rodrigo! Ano ba? Bitawan mo ako!”
Chapter 34
“Rodrigo!” sigaw ko.
Patuloy akong hinila ni Rodrigo hanggang sa makapunta kami sa isang villa. Dere-deretso kaming pumasok papunta sa kwarto. Itinulak ako ni Rodrigo sa kama. Naupo ako sa kama at tiningnan si Rodrigo.
“Ano bang problema mo?!”
“Ikaw ang problema!” galit na sabi ni Rodrigo at dinuro ako. “Hindi ko alam kung bakit kahit na anong kabutihang ginawa ko sa ‘yo ay ganyan ka pa rin!”
Napanganga ako. “Rodrigo. Oo, nasunod ako sa ‘yo. Hinahayaan na kitang pagsamantalahan ako. Pero hindi mapapalitan ang mga kasamaang ginawa mo sa akin ng mga bulaklak at kung ano pa mang regalo na binibigay mo sa akin!”
Napasigaw ako noong bigla siyang sumampa sa kama at hinawakan ang baba ko.
“Really? So you want me like this, huh?”
Pinandilatan niya ako. Napalunok ako at hindi nakasagot. Itinulak niya ako sa kama kaya napahiga ako habang nakalaylay pa rin sa kama ang mga paa.
“This is what you want? I will give it to you.”
“Rodrigo!”
Hinawakan ni Rodrigo ang mga kamay ko at inilagay sa gilid ko. Bigla niya akong hinalikan sa leeg. Napakislot ako at nagkumawala sa kaniyang hawak.
“Bitawan mo ako!”
“Stop or I will tie you up!”
Napatigil ako sa paggalaw. Agad na nangilid ang mga luha ko habang nakatitig sa mga mata niya. Sa ilang sandali lang ay napalitan ng matindi pagnanasa ang mga mata niya. Hindi na ako gumalaw pa at tumingin sa gilid.
“Good.”
Napapikit ako noong hinaplos na ni Rodrigo ang pisngi ko gamit ang likod ng kaniyang pisngi. Hinaplos niya ang labi ko gamit ang hinlalaki. Agad na bumigat ang paghinga ko dahil sa tensyon na aking nararamdaman. Idagdag pang nakaupo pa rin siya sa may tiyan ko.
Napalunok ako noong bumaba ang kamay ni Rodrigo sa may dibdib ko. Lalong bumigat ang paghinga ko noong bahagya niyang pinisil ang dibdib ko. Napakapit na ako sa kobre kama at nakagat ang labi. Ilang sandali niya pa iyong ginawa hanggang sa bumaba na siya sa kama. Nagtatakang tiningnan ko siya at umupo rin. Umakyat ako sa kama at umatras hanggang sa makasandig ako sa headboard. Nahubad ko na ang stilleto ko dahil sa pag-akyat ko.
“You know what, Jane? Let's try to be a normal husband and wife, okay? Malay mo, pagbigyan na kita sa mga hiling mo,” aniya habang isa-isang tinatanggal ang mga butones ng kaniyang polo.
Napayakap ako sa aking sarili. Ilang beses ko na bang hiniling sa kaniya na ibalik ang dati kong buhay? O kahit manlang madalaw ko nang malaya ang nga kaibigan ko? Pero wala. Sa bawat pakiusap ko sa kaniya ay nagagalit lang siya. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakausap ang mga kaibigan ko. Walang pagbabago maging masunurin man ako o hindi. Oo, kahit papaano ay naging magaan ang pakikitungo niya sa akin. Pero hindi pa rin ako malaya.
Tuluyan nang umakyat si Rodrigo sa kama. Napayakap na ako sa sarili at sinubukang sumiksik pa sa gilid ngunit wala na akong mapuntahan. Halos gabi-gabi ginagawa sa akin ni Rodrigo ito sa akin pero hindi pa rin ako masanay-sanay. Nanginginig pa rin ang laman ko sa tuwing magniniig kami. Nakaluhod siyang naglakad papalapit sa akin. Pinaderetso niya ang mga paa ko at saka siya pumatong sa may hita ko. Tiningnan ko siya.
“Sayang. You look beautiful today. But it's fine. Let's have some fun in different ways.”
Napasinghap ako noong hinawakan na niya ang baba ko at bahagyang inangat iyon. Napapikit ako noong hinaplos muli ni Rodrigo ang pisngi ko. Hanggang sa naramdaman ko na lang na hinahalikan na niya ako sa labi. Napakapit ako sa matgas niyang dibdib at hindi kumilos. Naramdaman ko ang mga kamay ni Rodrigo sa likod ko na unti-unting binababa ang zipper ng bestida ko. Bigla akong nakaramdam ng kakaibang sensasyon dahil sa kaniyang ginagawa. Sa bawat haplos ni Rodrigo sa akin ay naghahalo ang kakaibang sarap at pandidiri ko sa katawan. Gustuhin ko man o hindi ay hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang sarap sa kaniyang ginagawa.
Biglang lumayo sa akin si Rodrigo at tumayo sa harapan ko.
“Kneel,” utos niya.
Sandali ko siyang tiningnan. Wala na siyang suot na kahit na ano. Tayong-tayo na rin ang sandata niyang kanina pang handang pasukin ang bukana ko. Nakaramdam ako ng kaunting hiya pero sinunod ko si Rodrigo. Lumuhod ako sa harap niya. Mas lalo ko tuloy nakita nang maayos ang ari njya dahil hindi na ito kalayuan sa akin. Hinawakan ni Rodrigo ang buhok ko at inayos na para bang iipitan ng buhok. Pagkatapos ay mas inilapit pa niya sa mukha ko ang ari niya. Bigla akong binundol ng kaba. Humawak na ako sa mga hita niya at dahan-dahang isinubo ang matigas niyang sandata.
Noong una ay dinila-dilaan ko muna ang tuktok hanggang sa unti-unti ay isinubo ko na iyon. Ni minsan ay hindi ko naisubo iyon lahat ng hindi pinipilit dahil sa haba nito. Narinig ko nang umungol si Rodrigo. Humigpit na rin ang hawak niya sa buhok ko pero hindi naman ako nasaktan.
“Use your hand.”
Inihawak ko ang isa kong kamay sa ari niya at sinasabay iyon sa pagsubo ko. Habang ang isa ko namang kamay ay mahigpit na nakakapit sa hita niya. Pakiramdam ko kasi kapag hindi ako kumapit sa kaniya ay matutumba ako.
“Oh, Jane!” ungol ni Rodrigo.
Naduwal ako noong biglang sinagad ni Rodrigo ang ulo ko sa harapan niya. Naramdaman ko na sa lalamunan ko ang tuktok ng ari niya pero nagpatuloy pa rin ako sa paggalaw. Ni minsan ay hindi ko nalaman kung tama ba ang ginagawa ko. Wala akong ideya. Pero palaging nasisiyahan si Rodrigo kapag ginagawa mo iyon.
Parehas ko nang ikinapit ang mga kamay ko sa mga hita niya noong siya na ang gumalaw. Napatirik na ang mga mata ko at sa bibig ako huminga habang patuloy siya sa paggalaw. Naglabas-pasok ang ari niya sa bibig ko hanggang sa bigla na lang humigpit ang hawak niya sa buhok ko at isinagad niya ang ari sa lalamunan ko. Halos masuka na ako pero pinigilan ko ang sarili ko. Nalasahan ko na lang ang mainit at mapait na likidong lumabas mula sa kaniya. Nalunok ko rin agad iyon dahil hindi niya inalis agad ang pagkalalake sa bibig ko.
Umubo-ubo ako agad at naghabol ng hininga noong tinanggal ni Rodrigo ang ari sa bibig ko. Hawak pa rin niya ang buhok ko noong lumuhod siya at bigla akong sinampal sa pisngi. Natigilan ako at gulat na tiningnan niya.
“That's for spoiling our date earlier,” nakangising sabi niya at binitawan ako.
Napaupo ako at sinapo ang pisngi ko. Hindi naman iyon masakit ngunit ramdam ko ang palad ni Rodrigo. Para akong natamaan ng kung anong matigas na bagay at bumigat ang pakiramdam niyon. Biglang tinanggal ni Rodrigo ang suot kong bestida at pinahiga ako. Hindi pa rin ako natatauhan noong maramdaman ko na lang na hinahalikan na niya ako ulit. Kumapit ako sa balikat niya at pinikit ang mga mata. Bahagya pang umawang ang bibig ko noong nagpumilit na pumasok ang dila niya sa akin. Kumawala ang mahinang ungol mula sa lalamunan ko noong magtagpo ang mga dila namin. Humigpit ang kapit ko sa balikat niya.
Marahas. Iyon palagi ang nangyayari sa tuwing nagtatagpo kami ni Rodrigo sa kama. Nandidiri ako pero unti-unti na akong nasasanay.
Bumaba ang mga halik ni Rodrigo sa leeg ko. Naging malikot na rin ang mga kamay niya at hinahaplos na ang mga dibdib ko. Agad na umarko ang katawan ko na para bang naghahanap pa ng pakiramdam. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na lamang na sakop-sakop na ng bibig niya ang isang dibdib ko.
“R-Rod…” mahinang ungol ko.
Bigla akong napadilat noong sinipsip ni Rodrigo ang nipple ko. Umungol ako nang malakas at mahigpit na kumapit sa kaniyang batok. Noong una ay nakakaramdam ako ng kinilit at kakaibang sarap. Ngunit noong hindi pa rin tinigil ni Rodrigo ang pagsipsip sa akin ay napalitan na iyon ng kirot. Pakiramdam ko ay nakakasipsip na siya ng dugo ko dahil sa kaniyang ginagawa.
“R-Rod! Ahh!”
Nasabunutan ko na siya at sinubukang alisin. Naging malikot na rin ako dahil humigpit na rin ang kapit niya sa kabilang dibdib ko.
“T-Tama na!”
Napaluha na ako at pilit siyang tinanggal. Hinawakan ko siya may leeg. Hindi ko na kaya dahil nanginginig na ang mga tuhod ko pero mistulang sinasakal ko na siya hanggang sa kusa na niyang tinigil ang kaniyang ginagawa kaya nakahinga na ako nang maluwag. Lumuwag hindi ang pagkakahawak ko sa leeg niya.
“Are you trying to kill me?”
Hinihingal na tiningnan ko si Rodrigo. “N-Nasasaktan ako–”
Napatili ako noong bigla siyNg pumihit. Ako na ngayon ang nasa ibabaw niya at siya naman ang nasa ilalim ko. Gulat na tiningnan ko si Rodrigo. Ngumiti siya sa akin.
“Do it.”
“Ha?”
Hinawakan niya ang balakang ko at pinasok ang ari sa akin. Napakapit pa ako sa balikat niya dahil sa gulat. Pagkatapos ay pinaupo niya ako nang maayos. Napapaaaang ang bibig ko dahil mas lalo kong naramdaman ang kabuoan niya sa loob ko. Ipinatong ko ang kamay ko sa kaniyang dibdib at pilit na kinalma ang sarili. Pero kinuha niya ang mga kamay ko at nilagay sa may leeg niya. Nagtatakang tiningnan ko lang siya at hindi kumilos. Napasinghap ako noong ginalaw niya ang kaniyang balakang.
Ilang sandali pa bago ko naunawaan ang gusto niyang mangyari. Gusto niyang gumalaw ako sa ibabaw niya habang nakahawak ako sa leeg niya. Napalunok ako at tinitigan sa mga mata si Rodrigo. Napapapikit pa siya na at para bang nasisiyahan sa aming posisyon. Bigla akong nakaramdam ng pagkangitngit. Inayos ko sa leeg ang mga kamay ko at nag-umpisang kumilos.
“There…” ungol ni Rodrigo at hinampas ang pang-upo ko.
Unti-unti kong binilisan ang paggalaw ko habang humihigpit din ang pagkapit ko sa leeg niya. Sa posisyon namin, pwedeng-pwede ko na siyang sakalin. Pwede ko na siyang patayin. Pero hindi ko kaya.
“Jane! Oh, fuck!” sigaw ni Rodrigo.
Humawak siya sa baywang ko at iginiya pa ang katawan ko sa paggalaw. Paminsan-minsan ay pinapalo niya rin ako sa hita pwet at sa hita. Napapatigil ako dahil sa gulat pero imbes na masaktan ay nagbibigay iyon ng kakaibang sarap sa akin.
Naupo na rin si Rodrigo at niyakap ako habang patuloy ako sa paggalaw. Hinawakan niya ako sa batok at saka hinalikan sa labi. Ilang sandali kami sa gano'ng posisyon hanggang sa inihiga niya ako ulit. Lumaylay ang ulo ko sa kama habang nagpatuloy siya sa paggalaw sa akin.
Napapikit ako nang mariin noong isinubo ni Rodrigo ang dibdib ko at marahan na iyong sinipsip. Siya naman ang humawak sa leeg ko hanggang unti-unti ay mas bumilis pa ang kaniyang paggalaw.
Muli akong napadilat noong maramdaman ko na ang pamumuo sa aking puson. Kumapit ako sa ulo ni Rodrigo hanggang sa ilang sandali pa ay napaungol na rin ako noong maramdaman ko ang paglabas ng kamunduhang pakiramdam na hindi ko mapigilan.
Napaawang ang bibig ko at tahimik na napaluha. Ayaw ko na ng ganitong buhay. Hindi ko na kaya.
Chapter 35
Nagising ako na may humahalik sa balikat ko at batok ko. Gulat na napaupo ako para lang makita si Rodrigo na nakangiti sa akin. Nakabihis na siya ng pormal na damit niya at maayos ang buhok.
“B-Bakit?” nagtatakang tanong ko. Inayos ko ang pagkakatakip ng kumot sa katawan ko.
“Be ready. Mag-almusal ka na. May party tayong pupuntahan at kailangan kita roon.”
Napakunot ang noo ko. “Party? Saan? Ano'ng meron?”
“We're just celebrating dahil naumpisahan na ang paggawa ng resort. Ipapakilala na rin kita ng pormal sa mga tao bilang asawa ko.”
Lalo akong nagtaka. Resort? Ibig sabihin natuloy ang resort na balak nilang gawin noon? Tumango ako at mahigpit na kumapit sa kumot ko.
“I will go now. May mga pupunta rito para ayusan ka kaya kumain ka na, ha?” aniya pa at hinalikan ako sa ulo.
Hindi ako sumagot at tumungo lang. Hinintay kong lumabas siya bago ako muling napahiga. Aalis na naman kami? Mula noong magreklamo akong gusto ko ulit makalabas ay palagi na niya akong sinasama. Madalas kaming pumunta sa mga pagtitipon. Minsan tungkol sa negosyo niya, pero madalas ay dahil sa posisyon niya bilang gobernador. Sunod-sunuran lang ako sa kaniya at hindi pa rin nakapunta sa pamilya o sa mga kaibigan ko. Matagal ko nang sinusubukang kontakin sila Lana pero hindi ko sila makontak. Galit pa rin kaya sila sa akin?
Minabuti kong tumayo na at muling nagsuot ng damit. Simpleng bestidang pula lamang iyon. Halos lahat ng damit ko rito ay bestida. Pagkatapos ay bumaba na ako.
“Jane!”
Napatigil ako sa pagpunta sa kusina noong makita ko si sir Navarro. Matipid na nginitian ko siya.
“I will expect you to do good later, okay?” makahulugang sabi niya.
Bigla akong binundol ng kaba. Sandali akong napatitig kay sir Navarro. Bumuga ako ng hangin at pinilit na ngumiti. “O-Opo. Makakaasa kayo.”
“Good. I have to go now. Kailangan ko na ring maghanda.”
Tumango na lamang ako sa kaniya. Naglakad na palabas ng mansyon si sir Navarro. Hindi ko maiwasang kabahan para mamaya. Kaya ko. Hindi ako dapat pangunahan ng takot kung gusto ko nang makawala sa impyernong bahay na ito.
Naglakad na ako ulit papunta sa kusina. Nakita ko roon si Nanay Lyn na naghahanda ng pagkain. Agad siyang ngumiti sa akin at inalok akong umupo.
“Kain ka na, hija. Parating na sila mamaya-maya.”
Tiningnan ko ang piniritong itlog at mga hotdog sa lamesa. Mayroon ding bacon at tinapay. Ipinagtimpla rin ako ni Nanay Lyn ng kape. Mayroon pang tatlong klase ng palaman sa gilid ko. Nakakatakam kahit simpleng pagkain lang. Kahit na nakakain ko rin naman noon. Dati kasi ay itlog lang o kaya pandesal ang almusal ko. Ngayon ay sabay-sabay na palagi. Oo, masagana na ang buhay ko pero hindi pa rin ako masaya. Dahil kahit na anong kaganda ng buhay o kagara ang ibigay sa akin ni Rodrigo ay nakakulong pa rin ako sa kaniya.
Tahimik akong kumain. Medyo kinakabahan ako sa mangyayari mamaya. Hindi pa rin ako nasasanay na humarap sa mga tao hanggang ngayon. Nahihirapan pa rin ako dahil nakikita ko na marami talagang kaalyado si Rodrigo na mga taong may pangalan sa gobyerno.
Pagkatapos kong kumain ay bumalik na rin ako agad sa kwarto ko. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Mama. Agad din naman siyang sumagot kaya napanatag ako.
“Jane, anak! Kumusta ka na?” bungad agad ni Mama mula sa kabilang linya.
Naglakad ako palapit sa terrace. “Ayos lang, ma. Kayo? Ang mga kapatid ko? Kumusta na kayo?” tanong ko.
Umuwi na si Mama matapos ko siyang mapakiusapan at masabihan na araw-araw akong tatawag sa kaniya. Sabi pa niya ay hindi raw siya magdadalawang-isip na sumugod ulit kay Rodrigo kapag hindi ako makatawag. Na ayaw ko namang mangyari kaya sinisikap ko talagang tumawag sa kaniya araw-araw.
“Ayos lang din anak. Hindi ka pa rin ba pinapalabas? Umuwi ka kaya muna rito sa atin.”
“Hindi na, ma. Tsaka, medyo nagiging busy na rin naman ako rito. Isinasama ako palagi ni Rodrigo sa mga events niya.”
“Wala pa rin akong tiwala sa taong ‘yan.”
Malungkot na bumuntonghininga ako. Ako rin naman. Kahit kailan ay hindi ako nagtiwala kay Rodrigo. “Ma. May balita ka na pala kay Lana? Sa mga kaibigan ko?”
“Si Lana? Andito sila ngayon sa Cavite, anak. Tumigil muna si Lana sa pag-aaral dahil hanggang ngayon ay may trauma pa. Tulala pa rin at takot sa mga tao. Binisita ko nga noong isang linggo. Naku! Sobrang nakakaawa ang hitsura.”
Parang nadurog ang puso ko noong marinig ko ang balita ni Mama. Gustong-gusto ko nang makita ang kaibigan ko. Isa si Lana sa mga dahilan ko kung bakit kahit na anong pilit kong pag-unawa kay Rodrigo ay hindi ko magawa. Kahit siguro nasa kabilang buhay na kami ay kamumuhian ko pa rin siya dahil sa ginawa niya sa kaibigan ko!
“G-Galit pa rin po ba sa akin si Tita?”
Matagal bago nakasagot si Mama. Sa huli ay narinig ko siyang bumuntonghininga. “Anak, Jane. Hindi siya galit sa ‘yo. Masyado lang nasaktan lang si Lilia sa sinapit ng kaniyang anak kaya gano’n ang naging reaksyon niya. Sa katunayan ay humingi siya ng tawad sa akin kalaunan.”
“Naiintindihan ko naman po kung bakit gano’n ang reaksyon ni Tita. Kasalanan ko naman talaga kung bakit ‘yon nangyari sa kaniya.”
“Anak. Biktima ka rin. Kung mayroon mang dapat sisihin dito ay si Rodrigo Navarro ‘yon. Halang ang kaluluwa niya. Demonyo,” may halong gigil na sabi ni Mama.
Huminga ako nang malalim. “Ma. Makakaalis din ako rito. Makakawala rin ako sa kaniya nang hindi ko iisipin na mapapahamak kayo.”
“Pwede naman tayong humingi ng tulong sa gobyerno. Gagawa ako ng paraan.”
“Ma. Ayaw ko nang mangyari ulit ang nangyari sa mga kaibigan ko. Ang dami nang namatay at nasaktan dahil sa akin. Hindi na kakayanin pa ng konsensya ko kung pati kayo sasaktan niya.”
“Kung alam ko lang na mangyayari ito sa ‘yo, anak. Hindi na sana kita riyan pinag-aral.”
“Basta, ma. Wala akong ibang kahilingan kundi ang maging ligtas kayo palagi. Okay na ako kahit ako ang magdusa. Wala akong pakealam kahit na pahirapan niya pa ako nang paulit-ulit. Basta ligtas kayo.”
Matagal ulit bago nakasagot si Mama. Ilang sandali pa ay narinig ko na lamang siyang suminghot-singhot kaya nangilid na rin ang mga luha ko. Gustong-gusto ko na silang makasama. Gusto ko nang makaalis dito pero wala akong magawa.
“Mahal na mahal ko kayo, ma. K-Kung ano man ang mangyari ngayong araw ay asahan mong makababalik na ako sa inyo. Babalik ako sa inyo.”
“A-Ano ang ibig mong sabihin, Jane?”
Nakagat ko ang aking labi. Hindi ako dapat magsalita sa kaniya. Mas maigi nang wala siyang alam.
“Ma–”
Napatigil ako sa pagsasalita noong biglang may kumatok sa pinto ng kwarto ko. Agad iyong bumukas at may isang babae na may maayos na kasuotan ang pumasok sa loob. Para siyang receptionist sa hotel dahil naka-skirt siya at vest pa. Naglakad siya papalit sa akin at biglang nag-vow.
“Miss Jane. Ako po si Maria. Ipinadala kami ni Gov para tulungan kang mag-ayos para sa party mamaya,” aniya.
Nangunot ang noo ko. Pagkasabi niya no’n ay may ilang mga babae pang pumasok sa loob ng kwarto ko at parehas ang kasuotan kay Maria. May hila-hila rin silang clothe rack at kung ano-ano pang kagamitan. Halos mapuno ang gilid ng kwarto ko dahil sa mga dala nilang kagamitan. Halos mamilog ang mga mata ko noong makita ko ang alahas na inilapag nila sa kama ko.
“Jane, anak? Ano ang nangyayari?”
Muli akong napatingin sa cellphone ko noong marinig ko ang boses ni Mama. Napalunok ako at tumango kay Maria.
“Ah, ma. Tatawag na lang po ako ulit bukas, ha? Mag-iingat kayo.”
“Ayos ka lang ba? Sinasaktan ka ba niya ulit?”
“Hindi ma. May mga bisita lang ako. Sige na po. May pupuntahan pa kasi kami mamaya. Mahal ko kayo, ma. Mag-iingat kayo.”
“Sige, anak. Palagi kang mag-iingat. Mahal na mahal kita.”
Napangiti ako. Gumaan ang pakiramdam ko dahil sa sinabi ni Mama. Pinatay ko ang tawag at hinarap si Maria.
“Ano ‘to? Bakit parang ang dami namang gamit?”
Deretso akong tiningnan ni Maria. “Ihahanda po muna namin ang pagliliguan mo.”
“Pagliliguan ko?” gulat na tanong ko.
Matipid na ngumiti lang si Maria at muling nag-bow. Tapos pumunta na siya sa banyo kasunod ang ilang mga babae. Hindi ko maiwasang mamangha sa nangyayari. Sa ilang sandali ay pakiramdam ko bigla akong naging prensesa dahil sa mga nakikita ko. Busog na busog ang mga mata ko sa mamahaling alahas na nakikita ko sa higaan ko. Sa mga magagarang damit at sandalyas. Mayroon ding mga bag na halatang hindi mumurahin.
“Handa na po ang iyong pagliliguan, MIss.”
Napalingon ako sa likuran ko noong marinig ko si Maria. Tumango ako sa kaniya at naglakad ako papunta sa banyo. Napaawang ang bibig ko noong makita ko ang bathtub sa gitna ng banyo ko. Malaki rin kasi ang banyo ng silid ko kagaya ng silid ni Rodrigo. Ang kaibahan lang dito ay nasa gitna ang pabilog na bathtub. Punong-puno ng bula ang tubig na may ilang talulot ng bulaklak. Sa sahig mga lamesa ay may mga kandilang may mabagong amoy na nakasindi. Nakita ko ang mga kasama ni Maria na nakatayo palibot ng bathtub. Lumapit ako roon at tiningnan ang paliguan.
“Ano’ng giangawa mo?” gulat na tanong ko noong mayroong lumapit sa akin at akmang huhubarin ang suot ko. Napayakap ako sa sarili ko at tiningnan nang masama ang babae.
“Mariing ibinilin ni Gov na tulungan ka namin sa pag-aayos mo, Miss. Mula sa pagligo at pagbibihis mo,” ani Maria.
Nilingon ko siya. “Kaya kong maligo mag-isa. Hindi ako maghuhubad sa harap niyo kahit mga babae rin kayo,” aniko.
Tumungo si Maria. “Sorry po.”
Bumuntonghininga ako. “S-Sige na po. Iwanan niyo na ako.”
“Tawagin niyo ho kami kapag may kailangan kayo,” sabi ni Maria.
Nakahinga ako nang maluwag noong makalabas na sila. Ang weird nilang lahat. Ano ba ang akala nila sa akin? Hindi marunong maligo mag-isa? Napailing na lang ako. Naghubad ako ng damit at lumoblob na sa tubig. Napangiti ako at biglang nakaramdam ng ginhawa noong mababad na ang katawan ko sa maligamgam na tubig. Ang sarap sa pakiramdam!
Ilang sandali akong nagbabad doon bago ko naisipan nang bumaba. Pero hindi pa ako nakapagpupunas ng katawan ay biglang bumukas ulit ang pinto ng banyo at pumasok si Maria.
“Ano ba?!” gulat na sabi ko at biglang napaupo dahil hindi ko pa nakukuha ang tuwalya ko. “Bakit bigla kang pumasok?!”
“Sorry, Miss. Kailangan mo na kasing tumigil sa pagligo at nariyan na po si Miss Barbie,” ani Maria. Inabot niya sa akin ang isang bathrob na agad kong kinuha at isinuot.
“Barbie? Make-up artist?”
Tumango si Maria. “Opo,” aniya at pinunasan ang buhok ko.
Hindi na lang ako umangal at sumunod sa kaniya. Iginiya na niya ako palabas ng banyo.
“Jane! We meet again!”
Napatingin ako sa tumawag sa akin. Lumapit sa akin si Barbie at nakipagbeso sa akin kahit na hindi ko naman siya sinabihan. Pinilit ko na lang ngumiti.
“Halika na at ibinilin sa akin ni Gov na dapat ay bongga ka ngayong araw!”
Tumango na lamang ako sa kaniya. Iginiya niya ako paupo sa isang upuan na umiikot. Hindi ko na nasundan pa ang sunot na mga nangyari. May mga nag-ayos sa buhok ko habang mini-make-up-an ako ni Barbie. Mayroon ding naglilinis ng mga kuko ko. Bawat paa’t kamay ko ay may tig-isang tagalinis. Ang weird!
Hindi ko alam kung gaano katagal nila iyong ginawa sa akin. Hindi ko rin kasi nakikita ang sarili ko dahil wala pa rin akong salamin. Ilang mga gown muna ang isinukat ko bago ko mapili ang isang simpleng itim na long sleeve gown. Kanang kamay ko lang ang may manggas at ang kabila ay lantad ang balikat ko. Hapit iyon sa katawan ko at kitang-kita ang hulma ng baywang ko. Ang laylayan niyon ay may mahabang slit kaya kita ang hita ko. Sinuotan nila ako ng kwintas na puno ng diyamante palibot. Maging ang mga hikaw ko ay may malaking dyamante rin. Sinuotan din nila ang gintong bracelet. Ang buhok ko ay maayos na nakapuyod at halos mangintab na ang pagkaitim. Ang huli nilang sinuot sa akin ay ang itim na stilleto.
“Perfect!” masayang sabi ni Barbie habang nakatingin sa akin. Hinila na niya ako sa may salamin na may taklob na tela. “Ready?”
Tumango na lamang ako sa kaniya at huminga nang malalim. Ilang sandali pa ay tinanggal na ni Barbie ang tela at tuluyan kong nakita ang sarili ko. Halos mapanganga ako sa hitsura ko sa salamin. Napaka layo sa Jane na simple lang.
“Ang ganda!” sabi ni Barbie.
“Oo nga po,” ani Maria.
Matipid akong ngumiti. Pinilit ko pa rin dahil nakita ko ang pagod nila habang inaayusan ako. “Salamat,” aniko. Napatitig ako sa kwintas ko. “Pwede ko bang isuot ang kwintas ko?” tanong ko.
Nangunot ang noo ni Barbie. “Ano’ng kwintas?”
Naglakad ako papunta sa drawer ko at kinuha ang kwintas ko. Ang susi sa hinahanap na ginto ni Rodrigo.
“Ay, hindi bagay. Ayaw mo ba sa kwintas na suot mo? It’s perfect! Hindi lahat ng babae ay nakapagsusuot niya. At isa pa, tunay ‘yan.”
Napatingin ako sa kwintas ko. Umiling ako. “Hindi. Susuotin ko ito,” aniko. Hindi na ako naghintay pa sa sasabihin nila at sinuot ang kwintas ko. Isiniksik ko iyon sa dyamanteng kwintas na suot ko para hindi gano’n kakita. Tinulungan naman ako nila Barbie para masuot ko. Hinding-hindi ko ito iiwan ngayong araw rito.
“Mukhang importante ang kwintas mo na ‘yan, Miss?” tanong ni Maria.
Napatingin ako sa kaniya. “Oo. Ito ang dahilan kung bakit naghihirap ako ngayon.”
Nagkatinginan silang lahat dahil sa sinabi ko. At ang kwintas din na ito ang nag-iisang dahilan kaya nabubuhay ako ngayon. Biglang may kumatok sa kwarto ko. Bumukas iyon at pumasok si Nanay Lyn.
“Tapos na ba kayo? Nariyan na ang sunod mo, Hija.”
“Tapos na po,” tugon ko. Tiningnan ko sila Barbie. “Maraming salamat sa tulong niyo sa akin ngayon. Hindi ko kayo makakalimutan.”
Nag-bow sa akin sila Maria maliban kay Barbie. “Ikaw naman. Marami pa tayong pagsasamahan.”
Tumango na lamang ako sa kaniya. Naglakad na ako palapit kay Nanay Lyn. Bigla ko siyang niyakap na ikinagulat niya.
“Hija, bakit?”
“Salamat, ‘Nay. Pasensya na kayo kung nasabihan ko kayo nang masama noon. Maraming salamat sa pag-aalaga niyo sa akin dito.”
“Jane. Syempre. Pero patawarin mo rin ako dahil wala akong magawa.”
Kumalas ako sa kaniya at matipid na nginitian. “Naiintindihan ko po kayo. Maraming salamat po. Sana ay makaalis na kayo rito, ‘Nay. Hindi kayo nararapat makasama sila.”
Nangunot ang noo ni Nanay Lyn. “Bakit parang nagpapaalam ka, Jane?”
Nginitian ko siya. Hindi pilit. Matamis na ngiti at iyon ang unang beses. “Opo. Bababa na ako dahil nariyan na ang sundo ko. Ayaw kong magalit si Rodrigo.”
Ilang sandali pa akong tinitigan ni Nanay Lyn bago tumango. “Hay naku! Pinakakaba mo ako eh! Sige na. Bumaba ka na.”
“Sandali, miss! Nalimutan mo ang pouch mo. Narito na ang cellphone mo at panyo,” habol ni Maria.
“Salamat.”
Lumabas na ako ng kwarto at bumaba ng hagdan. Nakita ko agad sa labas ang itim na limousine na naghihintay sa akin. Bukas na ang pinto niyon at may naghihintay sa isang lalake na nakahawak doon. Tumigil ako sandali at tiningnan ang mansyon ni Rodrigo. Unti-unti. Makakalayas din ako sa impyernong ito. Muli akong huminga nang malalim at sumakay na ng kotse. Nag-iwan ako ng mensahe kay Mama bago tahimik na naghintay hanggang sa makarating kami sa venue.
Ito na. Narito na ako. Hinding-hindi ko hahayaan na pumalpak ako. At sisiguraduhin kong wala nang masasaktan pang mahal ko sa buhay.
