Trigger Warning
Chapter 26
Halos hindi na ako bitawan ni Mama noong paalis na kami. Hindi ko rin gustong umalis sa tabi niya pero wala akong pagpipiliian. Panay ang iyak ko noong nasa loob na kami ng kotse. Sana ay makinig sa akin si Mama na umalis na lamang at bumalik ng Cavite. Ayaw kong malaman ni Rodrigo na nakita ko si Mama.
Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang sarili. Tiningnan ko si Bruno na tahimik na nagmamaneho sa harapan.
“Pwede bang hindi mo muna ako iuwi sa mansyon?” tanong ko. Napatingin sa akin si Bruno mula sa rearview mirror.
“Nagugutom ka ba? Pwede naman tayo dumaan sa kainan,” aniya.
Bumuntonghininga ako at tumingin sa labas. Wala akong ganang kumain. Hindi ko nga tanda kung kailan ba ang huling kain ko pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nakararamdam ng gutom. Parang kusa nang sumusuko ang katawan ko dahil sa mga nangyayari.
“May gusto ka pa bang puntahan?” tanong pa ni Bruno.
“May mapupuntahan pa ba akong iba? Wala na naman, ‘di ba? Laha ng galaw ko ay alam ng amo mo. Kaya pwede bang h’wag mo na lang akong kausapin?” walang buhay na sabi ko. Hindi na rin naman sumagot si Bruno kaya tinuon ko na lang ang pansin ko sa labas ng bintana. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa akin ngayon. Siguro nga ay dapat tanggapin ko na lang ang kapalaran kong ito.
Muli akong nakatulog sa byahe dahil sa matinding pagod. Pagkagising ko ay napansin ko na lang na parang nakalutang na ako. Doon ko lang nakita na buhat-buhat na pala ako ni Bruno at nasa mansyon na kami.
“Ano’ng ginagawa mo? Bitawan mo ako!” natatarantang sabi ko at sinubukang bumaba pero mas hinigpitan pa ni Bruno ang kaniyang hawak sa akin. Napakapit ako sa kaniya noong maramdaman kong nawalan siya nang balanse.
“Sandali! Nasa hagdan tayo,” ani Bruno at gulat na tiningnan ako. Sandali siyang tumigil. “Mahimbing ang tulog mo kaya binuhat na lang kita.”
“Ibaba mo ako,” galit na sabi ko. Huminga nang malalim si Bruno at dahan-dahan akong ibinaba kahit na nasa gitna kami ng hagdanan. Umayos ako nang tayo. “Sa susunod ay gisingin mo na lang ako,” aniko at naglakad na paakyat ng hagdan. Hindi ko na gusto ang pagiging mabait niya sa akin.
Pagkarating ko sa kwarto ni Rodrigo ay napansin ko agad ang isang paperbad na nakapatong sa kama. Mayroong note doon kaya nilapitan ko iyon at kinuha.
Wear this.
Napakunot ang noo ko. Tiningnan ko ang laman ng paperbag. Napanganga ako noong makita ko ang itim na damit, o kung matatawag ba iyong damit. Bra at panty iyon na may manipis na tela. Mayroon ding stockings na sobrang nipis at kulay itim din. Gusto ba ni Rodrigo na suotin ko ito? Nababaliw na ba siya?!
“Ma’am.”
Bigla kong naipasok ang bamit sa paperbag at agad na napalingon sa likuran ko. Nakita ko si Bruno na may dala-dalang tray na ng pagkain. “Bakit?” tensyonadong tanong ko.
“Dadalhin sana ni Yaya Lyn. Nagbilin daw si Gov na kumain ka pagdating mo,” paliwanag niya. Inilapad ni Bruno ang dala niyang pagkain sa lamesa malapit sa terrace. “Mag… Maglinis ka rin daw ng katawan pagkatapos,” nag-aalinlangan niya pang dagdag.
Agad akong pinamulahan ng pisngi dahil sa hiya. Hindi pa ba sapat ang pangbababoy niya sa akin sa kwartong ito at pati sa mga tauhan niya ay pinapahiya niya ako? Napapikit ako nang mariin at huminga nang malalim.
“S-Sige,” sabi ko na lang at tumalikod na.
“Aalis na ho ako. Pero nasa baba lang ako kung may kailangan ka.”
Hindi ako sumagot. Hinintay ko na umalis si Bruno bago ako umupo sa kama. Ganito na ba talaga ang magiging buhay ko? Ang maging babae ni Rodrigo? Mas masahol pa ako sa babaeng binabayaran ng kung sino-sinong lalake ngayon. Bumuntonghininga ako. Ang bigat-bigat ng pakiramdam ko. Gusto kong umiyak pero ramdam ko na wala na akong mailuluha. Napatingin ako sa pagkain na dinala ni Bruno. May kanin iyon at ulam. Mayroon na ring orange juice sa mataas na baso. Napahawak ako sa tiyan ko noong biglang kumalam iyon. Lumapit na lang ako sa lamesa at tahimik na kumain. Pagkatapos ko ay naligo ako agad sa banyo. Mga ilang minuto akong nagbabad sa ilalim ng shower. Ingat na ingat pa ako sa pagkilos sa loob dahil baka mayroon na namang magulo na gamit. Pagkatapos ko ay nagtapis lang ako ng tuwalya saka muling lumabas ng banyo.
Wala na ang pinagkainan ko noong tumingin ako sa lamesa. Pakiramdam ko ay kalkulado nila ang lahat ng galaw sa loob ng mansyon na ‘to. Nagpatuloy na lang ako sa paglalakad at nilapitan ang paper bag na nasa kama. Muli ko iyong kinuha at tiningnan ang laman.
Ni sa hinagap ay hindi ko naisip na magsuot ng ganito. Ilang sandali ko pa iyong tinitigan bago ako nagkaroon ng lakas ng loob na suotin iyon. At hindi nga ako nagkamali.
Tinitigan ko ang katawan ko sa malaking salamin sa banyo. Nagmukha akong model ng isang brand ng alak na nasa kalendaryo. Ang dibdib ko ay halos tuktok ko na lang ang nakatakip. Habang ang sa ibaba ko ay hindi ako mapakalit dahil gumuguhit sa pang upo ko ang lining ng panty. Nakita ko pang may kabitan pala ang stocking sa panty kaya inayos ko iyon. Napabuga ako ng hangin. Nagmukha akong pakawalang babae dahil sa suot ko. Wala akong damit dito sa kwarto ni Rodrigo kaya maingat akong kumuha ng puting long sleeve niya at iyon ang sinuot ko. Nagmukha iyong duster sa akin dahil sadyang mas malaki si Rod sa akin.
Malungkot na lumabas ulit ako ng banyo at naupo sa kama. Habang lumilipas ang oras ay hindi ako mapakali. Ilang minuto na kasi ang nakalipas pero hindi pa rin dumadating si Rodrigo. Pagtingin ko sa may terrace ay papalubog na ang araw. Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang sarili. Minabuti ko na lang mahiba at ipahinga ang pagod na katawan.
Nagising ako na parang mayroong dumadamping kung ano sa balat ko. Nanatiling nakapikit ang mga mata ko pero gising na ang diwa ko. Pakiramdam ko ay namumugto ang mga mata ko dahil sa hindi ko iyon mamulat nang maayos. Napasinghap ako noong maramdaman kong may bumuga ng hangin sa may leeg ko. Kasunod niyon ay ang pagdampi na naman ng kung anong bagay roon. Agad akong kinilabutan at nagmulat ng mga mata.
“You’re awake…” malumanay na sabi ni Rodrigo na nasa ibabaw ko na pala. Nasamyo ko pa ang alkohol sa kaniyang hininga.
Nanlaki ang mga mata ko at sinubukang gumalaw pero hindi ko maiangat ang mga kamay ko. Doon ko lang napansin na nakatali pala ang dalawa kong kamay sa may headboard ng kama. Gano’n din ang mga paa ko na nakabukaka. Wala na rin ang suot kong damit ni Rodrigo at tanging ang pang loob na lamang na ibinigay ni Rodrigo kanina.
“A-Ano ang nangyari? Bakit wala na akong suot?” gulat na tanong ko. “Bakit ako nakatali?!”
Umupo si Rodrigo sa may tiyan ko pero sakto lang na hindi ako mabigatan sa kaniya. Wala na rin siyang suot na pang-itaas at tanging ang pantalon na lamang ang suot. Ngumiti siya sa akin at hinaplos ang pisngi ko.
“You look beautiful, Jane.”
Napalunok ako at itinagilid ang ulo ko. Halos humiwalay ang kaluluwa ko sa akin noong makita ko si Bruno na nakaluhod sa gilid ng kama at nakatitig sa akin. Mayroon siyang pasa sa mukha at may tumutulo pang dugo sa gilid ng labi.
“B-Bruno?”
“Ahh. Yes.” Umalis si Rodrigo sa ibabaw ko at lumapit kay Bruno. Ipinatong nito ang isang kamay sa ulo ni Bruno. “My friend here told me about something. May kinatagpo ka raw kanina?”
Umawang ang labi ko at nag-iwas ng tingin kay Rodrigo. Naghalo na ang hiya at matinding kaba na nararamdaman ko ngayon. Diyos ko! Ano ba ang iniisip ni Rodrigo?
“P-Pumunta ako sa mga kaibigan ko.”
“Lawrence?”
Muli akong napatingin kay Rodrigo. Nakangiwi na si Bruno dahil nakasabunot na pala sa kaniya si Rodrigo. Agad akong nakaramdam ng awa sa kaniya. “K-Kaibigan ko siya, Rodrigo.”
“At sa tingin mo gugustuhin kong makita mo siya?” Napadaing na si Bruno noong hinila ni Rodrigo ang kaniyang buhok. “May sinabi pa siya sa akin. May isa ka pa raw’ng kinita kanina.”
Napaluha na ako. Sa puntong iyon ay alam ko na ang tinitukoy niya. Papalit-palit ang tingin ko sa kaniya at kay Bruno. Hindi ko alam kung ano ang ginawa niya rito pero halatang sa hitsura nito na nabugbog ito ni Rodrigo. Tapos ay dinala niya pa rito sa kwarto niya para makita ako. Nagmamakaawang tiningnan ko si Rodrigo.
“P-Please. H-Hindi ko rin alam–”
“Nagbabalak ka na naman bang tumakas sa akin, Jane?”
Mabilis akong umiling. “H-Hindi, Rodrigo! P-Promise. Pinauwi ko na si Mama. P-Parang-awa mo na h’wag mo na siya idamay,” takot na takot na sabi ko.
Binitawan ni Rodrigo si Bruno at muling sumampa ng kama. Pumatok ulit siya sa akin at hinawakan nang mahigpit ang baba ko. “Tandaan mo ‘to, Jane. Hinding-hindi ka na makakawala sa akin. Akin ka na! Naiintindihan mo ba?!” nanlalaki ang mga matang sabi niya.
Agad na nanginig ang buong katawan ko sa takot noong mapatitig ako sa mga mata ni Rodrigo. Namumula na naman iyon sa galit at matinding gigil. Nasasaktan na rin ako sa higpit ng hawak niya pero pilit ko iyong ininda. Pinilit kong tumango. Bigla niya akong binitawan at tumingin kay Bruno.
“Na iintindihan mo na ba ang trabaho mo?” tanong ni Rodrigo kay Bruno.
Mabilis itong tumango. “O-Opo, Gov.”
“Walang sinuman ang pwedeng lumapit sa kaniya,” ani Rod at dahan-dahang hinaplos ang dibdib ko papunta sa aking leeg. Bigla niyang hinawakan ang leeg ko kaya naigtad ako. “Na iintindihan mo ba?”
“R-Rod–”
“O-Opo, Gov,” tugon ni Bruno.
“Labas.”
Nakahinga ako nang maluwag noong binitawan ni Rodrigo ang leeg ko. Naluluhang tiningnan ko si Bruno na tumayo na. Sandali niya akong tiningnan nang puno ng awa. Pagkatapos ay tahimik siyang naglakad papalabas ng kwarto. Gusto ko siyang tawagin at h’wag paalisin dahil sa takot ko kay Rodrigo. Mukhang hindi niya nagustuhan ang pagkikita namin ni Mama. Diyos ko! Sana ay hindi niya saktan si Mama!
Muli akong bumalik sa ulirat noong maramdaman kong tumayo si Rodrigo. Hindi siya umalis sa may ibabaw ko at doon mismo naghubad ng pang ibaba niya. Agad akong napatingin sa gilid at pinilit na hindi siya tignan. Naramdaman ko na lang na may nahulog sa tiyan ko. Naikuyom ko ang aking mga palad at unti-unting bumigat ang paghinga. Unti-unti ay tumitindi ang tensyon na aking nararamdaman dahil kay Rodrigo.
Maya-maya pa ay muli siyang naupo. Napatingin ako sa kaniya noong sa may dibdib ko siya naupo. Nanlaki pa ang mga mata ko noong bumungad sa akin ang kaniyang ari.
“R-Rod–”
Hindi na ako nakapagsalita noong bigla nito iyong pinasok sa aking bibig. Naduwal ako agad dahil agad iyong tumusok sa lalamunan ko pero hindi niya iyon inalis. Bagkus ay gumalaw pa siya pataas baba kaya wala akong nagawa kundi huminga lamang sa aking ilong. Maluha-luha na ako pero hindi tumigil si Rodrigo. Nakatingala pa siya habang nakaawang ang bibig. Lalo akong napaluha. Sarap na sarap siya samantalang ako ay parang mawawalan na ng hininga.
Ilang sandali pa ay bumilis ang kaniyang galaw. Umungol na rin si Rodrigo hanggang sa bigla na lamang niyang idiniin ang kaniyang puson sa akin. Napaduwal ako at tumirik ang mga mata. Pakiramdam ko ay nalulunod na ako dahil hindi na ako makahinga. Umungol nang malakas si Rodrigo kasabay ng paglabas ng kung anong mainit sa lalamunan ko. Nalunok ko agad iyon dahil sa hindi niya inalis ang ari niya sa bibig ko.
“That was great!” masayang sabi ni Rodrigo at umalis sa ibabaw ko.
Napaubo-ubo ako at agad na naghabol ng paghinga. Gusto kong maupo ngunit napipigilan ako ng nakatali kong kamay. Noong makabawi ako ng hangin ay muli akong nahiga at ipinikit ang mga mata. Diyos ko… ayaw ko ng ganitong buhay. Pakiramdam ko ay magiging parausan niya ako kapag magtagal ako sa kaniya. Ayoko. Hindi ako papayag.
Muli akong napadilat noong maramdaman kong umuga ulit ang kama. “A-Ano’ng ginagawa mo?”
“Bakit? Sa tingin mo ba ay tapos na tayo?” Ngumiti siya nang nakaloloko sa akin. “You dissapoint me today, Jane. This is your punishment.”
Bigla akong nataranta. Anong kasalanan ko sa kaniya? Sumunod ako sa kaniya buong araw! Pumayag ako kanina na at pumayag din ako ngayon! Lalo akong binalot ng takot noong makita ko ang hawak niyang maitim na bagay. Ngayon lang ako nakakita niyon pero hindi ako inosente para hindi malaman kung ano iyon. Isa pa ay hugis ari niya iyon.
“A-Ano ang gagawin mo riyan?” natatarantang tanong ko.
Lalong lumapad ang pagngisi ni Rodrigo. “You will love this,” aniya at kinindatan ako. May pinindot siyang kung ano roon at bigla na lamang iyong gumalaw.
Chapter 27
Napakagat ako ng labi noong bahagyang dumikit sa balat ko ang bagay na iyon. Parang may kumuryente sa akin pero hindi masakit. Nakakikiliti iyon at pakiramdam ko nagtatayuan na lahat ng buhok ko sa katawan. Napapikit ako nang mariin at humigpit ang hawak sa tali sa kamay ko. Naramdaman kong gumalaw si Rodrigo at tumigil noong nasa may baywang ko na siya. Muli akong napamulat ng mga mata. Nakaupo na siya sa may tiyan ko at titig na titig sa mukha ko.
“I-Ilayo mo sa akin ‘yon,” nahihirapang sabi ko. Pero ngumiti lang siya sa akin. Napahiyaw na lamang ako noong maramdaman kong tuluyang dumikit iyon sa pagkababae ko. Hindi sapat ang suot kong panty para maharang ang kuryenteng dumadaloy mula sa aparatong iyon. Halos manginig ang buong katawan ko dahil doon pero may kakaibang kiliti iyong binibigay sa akin. Pinilit kong paglabanan ang nararamdaman kong iyon at tinitigan sa mga mata si Rodrigo. “P-Please…”
Tumawa lang si Rodrigo. Unti-unting bumaba ang ulo niya pero hindi pa rin na aalis ang aparatong iyon sa may ari ko. Napasinghap ako noong biglang akong hinalikan ni Rodrigo sa labi. Hindi ako agad nakagalaw dahil masyado iyong mapusok. Idagdag pang pakiramdam ko ay maiihi na ako dahil sa bagay na nasa ibaba ko. Pilit kong iginagalaw ang balakang ko palayo roon pero lalo naman itong dumidikit.
Napaungol ako noong naging malikot ang dila ni Rodrigo. Panay ang galaw niyo sa may labi ko na para bang gustong pumasok sa loob. Hanggang sa tuluyan ko nang naibuka ang aking bibig dahil idinikit niya nang maigi ang bagay na nasa may ari ko. Nanginig ang mga tuhod ko at napatirik na lamang ang aking mga mata habang nararamdaman kong namamasa na ang ibaba ko. Hindi tumigil si Rodrigo sa paghalik sa akin. Hinayaan ko na lamang siya dahil nakaramdam na ako nang pagkahapo. Ngunit parang may kung ano siyang inilipat sa bibig ko. Maduwal-duwal ulit ako dahil pilit niya iyong pinapasok sa may lalamunan ko. Lumayo siya sa akin kaya umubo ako nang umubo.
“Ano ‘yon?” nanghihina kong tanong. Mapait iyon sa panlasa ko kaya hindi ko alam kung candy ba iyon o ano. Ngumiti lang si Rodrigo at bumaba ng kama. Nakahinga ako nang maluwag noong inalis niya sa akin ang aparatong nasa ibaba ko. Huminga ako nang malalim at pilit na kinalma ang sarili. Bigla kasing bumilis ang pagtibok ng puso ko.
Napansin kong umupo si Rodrigo sa may upuan sa gilid ng kama. May hawak na siyang kopita ng alak at titig na titig sa akin habang sumisipsip sa baso. Napakunot ang noo ko. Bakit parang bigla akong nahilo? Muli akong tumingin sa kisame. Para akong mahuhulog kahit nakahiga lang naman ako sa kama.
“A-Ano ang nangyayari?” nalilito kong tanong. Nakagat ko ang aking labi at pilit na pinagdidikit ang mga hita. Bumigat din ang paghinga ko na para bang may nakadagan sa akin. Bigla na lang ay pakiramdam ko ang init-init ng katawan ko. Ginalaw-galaw ko ang kamay ko. Hindi ako mapakali. Gusto kong tumayo at magbuhos ng tubig. Parang may kung anong makati sa akin na hindi ko naman maabot dahil nakagapos nga ang mga kamay ko.
“What’s wrong, Jane?”
Muli akong napalingon kay Rodrigo. Nakaupo na siya sa gilid ng kama habang nakangiti sa akin. Napalunok ako habang nakatitig sa kaniya. Bakit parang biglang ang gwapo niya sa paningin ko? Hindi ko maiwasang titigan ang kaniyang malapad na dibdib. Ang magandang hulma ng kaniyang mga abs sa tiyan. Ang kaniyang… pagkalalaki. Naiawang ko ang aking bibig habang titig na titig doon. Lalo akong hindi mapakali dahil parang gusto ko iyong hawakan. Hindi ko alam kung bakit pero parang gusto ko biglang angkinin niya ako ulit.
Napapikit ako noong hinaplos ni Rodrigo ang pisngi ko. Ano ang nangyayari sa akin? Para akong wala sa sarili. Napaungol pa ako noong bigla niyang minasahe ang dibdib ko.
“What do you want, Jane?” tanong niya ulit. Hindi ko alam kung bakit parang bigla akong na aakit sa boses niya. Ang ganda-ganda niyon sa pandinig ko. Napatitig ako sa labi niya. Lalo akong nakaramdam ng pag-iinit dahil doon. Huminga ako nang malalim.
“A-Ano ang ginawa mo sa akin?” nahihirapan kong tanong. Napaungol ako ulit noong unti-unti kong maramdamang bumaba ang kamay ni Rodrigo sa may tiyan ko. Marahan niya iyong hinahaplos papunta sa may tiyan ko. Halos mapigil ko na ang paghinga ko dahil sa mga haplos niya pa lang ay parang lalabasan ulit ako. Ano ang nangyayari sa akin? Bakit bigla akong nasarapan sa mga haplos niya? Bakit parang nagugustuhan ko ito?
“Do you want this?”
Napasinghap ako noong maramdaman ko na ang kamay ni Rodrigo sa loob ng panty ko. Nahihirapang tiningnan ako ni Rodrigo. Unti-unti niyang ibinaba ang kaniyang ulo at inilapit sa akin ang mukha. Napatitig ako nang mariin sa labi niya. Hindi ko alam kung bakit parang may nag-uudyok sa aking abutin iyon at halikan siya. Nababaliw na ata ako!
“Tell me, Jane. Do you want me to pleasure you?”
Muli akong napaungol noong maramdaman ko nang hinahawakan ni Rodrigo ang pagkababae ko. Agad akong nakaramdam ng pagkaihi. Basang-basa na rin ako. Kinagat ko ang aking labi. Hindi ako pwedeng magpadala sa kaniya! Kung ano man ang ginawa niya sa akin para maramdaman ko iyon ay dapat pigilan ko ang sarili ko!
Inilapit ni Rodrigo ang kaniyang bibig sa may tainga ako at bumulong, “Tell me, Jane. Beg.”
Napanganga na ako. Lalong tumindi ang nararamdaman kong pag-iinit. Bumilis na rin ang paggalaw ng daliri ni Rodirog sa ari ko. Gusto ko nang maiyak dahil ayaw makisama ng katawan ko. Lalong-lalo na ng isip ko. Ayaw kong mahulog sa kaniya pero parang patuloy niya akong hinihila sa kadiliman.
Napigil ko ang paghinga ko noong biglang tinigil ni Rodrigo ang kaniyang ginagawa. Nanlalaki ang mga matang tiningnan ko siya. Nakatitig lang din siya sa akin habang isinusubo ang daliri na ginamit niya sa ibaba ko. Napasinghap ako dahil para niya akong inaakit. Kung dilaan niya ang kaniyang daliri ay para iyong pagkain. Lalo akong hindi mapakali dahil para akong nabitin sa nangyari. Panay ang paggalaw ko. Gusto ko na ngang gumulong pero hindi ko iyon magawa.
Pagkatapos dilaan ni Rodrigo ang kaniyang daliri ay nagulat ako noong isa-isa niyang tinanggal ang pagkakatali ko. Agad akong naupo at nalilitong tiningnan siya. Umupo lang din si Rodrigo at tumitig sa akin. Natigilan ako noong bigla niyang hinawakan ang kaniyang ari at hinaplos-haplos iyon. Napaawang ang bibig ko at hindi ko maalis-alis ang mga mata ko roon. Nagtaas-baba na ang dibdib ko at mariin kong naikuyom ang aking mga palad.
Ano ang nangyayari sa akin? Bakit ganito ang nararamdaman ko? Dahil ba ito sa sinubo ni Rodrigo sa akin kanina? Tiningnan ko siya sa mga mata. Nakaawang na rin ang kaniyang bibig na para bang nasasarapan sa kaniyang ginagawa. Napalunok ako at huminga nang malalim. Ngumiti siya sa akin na para bang nang-aakit kaya lalong kumabog ang dibdib ko. Pigil na pigil akong lumapit sa kaniya.
“What are you waiting for? This is all yours, Jane.”
Muli akong napatingin sa kaniyang ari. Dumoble na ang laki no’n at haba dahil tigas na tigas na iyon. Bigla ay para akong nauuhaw habang pinapanood siya. Muli akong huminga nang malalim. Hindi ko na kaya. Kung ano man ang ginawa niya sa akin ay nagtatagumpay siya.
Mabilis akong gumapang papalapit kay Rodrigo at napaungol pa noong hinalikan siya sa labi. Hindi tumugon si Rodrigo sa akin at nanatiling nakaikom ang bibig kaya lalo akong nabaliw. Yumapos ako sa kaniyang leeg at pumatong sa kaniyang ibabaw. Sandali akong tumigil at tiningnan siya sa mga mata. Wala siyang emosyong nakatitig sa akin. Hindi niya ba nagugustuhan ang ginagawa ko?
Muli ko siyang hinalikan at pilit na ipinasok ang dila sa kaniyang bibig habang nakapikit ang mga mata. Hinaplos ko ang kaniyang dibdib at bahagyang pinisil ang kaniyang nipple. Hindi pa rin gumalaw si Rodrigo kaya bumaba na ang labi ko sa kaniyang leeg. Hinalik-halikan ko iyon at dinilaan. Doon ay narinig kong umungol siya nang kaunti. Napangiti ako pero hindi ako tumigil. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Ang gusto ko lang ay maramdaman ko siya ulit ngayon. Siguro nga nababaliw na ako.
Dinilaan ko ang kaniyang dibdib pababa sa matigas niyang tiyan. Hinalik-halikan ko rin ang mga abs niya pababa sa kaniyang puson. Hinawakan ko na ang pagkalalaki niya at hinaplos-haplos iyon. Napasinghap pa ako noong hinawakan ni Rodrigo ang ulo ko at marahang kinapitan ang buhok ko. Bahagya niyang itinaas ang ulo ko.
“Do you want it?”
Wala sa sariling tumango ako.
“Say it.”
Napalunok ako. Titig na titig ako sa mga mata niya. “Y-Yes…”
Ngumisi si Rodrigo. “Fuck me then.”
Binitawan niya ako. Muli akong tumingin sa ari ni Rodrigo. Muli ay para akong nahilo pero umiling lang ako. Hinawakan ko ang kaniyang ari at isinubo iyon. Inilabas masok ko iyon sa bibig ko kasabay ng pagtaas-baba ng kamay ko. Walang pangingiming pinaligaya ko siya gamit ang bibig ko. Pero hindi ko tinapos iyon dahil hinila na niya ako papatong sa kaniya. Nagmamadali pa ako noong umupo sa kaniyang ibabaw. Napaungol ako nang malakas noong tuluyan ko nang maipasok ang kabuoan niya sa akin. Hinihingal na tinitigan ko siya sa mga mata at unti-unting ginalaw balakang ko. Hinawakan ni Rodrigo ang baywang ko habang patuloy ako sa paggalaw. Napaliyad na ako kumapit nang mahigpit sa kaniyang braso. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko ito gusto pero nasasarapan ako nang sobra. Matindi pa ito sa nangyari sa amin kaninang umaga. Sobrang sarap! Parang may kung ano sa loob na gustong-gustong kumawala sa akin. At sa tingin ko ay mararamdaman ko lang ang matinding kasiyahan kapag magniig kami ni Rodrigo. Ngayon na nasa loob ko siya. Mariin at mapusok ang paggalaw ko sa kaniyang ibabaw. Sa ilang saglit lang ay para akong nag-ibang tao. Hindi ko na alam ang ginagawa ko. Ang gusto ko lang ay mailabas ko ang matinding init na nararamdaman ko.
Bigla akong inihiga ni Rodrigo at pinadapa. Hindi ako umangal sa kaniya noong hinaplos niya ang pang-upo ko. Napaungol pa ako noong hinaplos niya ang butas ko pwet-an. Ilang sandali pa ay bigla akong nakaramdam ng kirot mula roon. Namalayan ko na lamang na doon na pala ipinapasok ni Rodrigo ang kaniyang ari. Tiniis ko ang matinding sakit na nararamdaman ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ako tumatanggi pero gusto ko siyang magpatuloy. Marahang gumalaw si Rodrigo sa likuran ko habang ako ay napapasigaw na sa pinaghalong sarap at sakit na nararamdaman ko. Hindi ko na alam. Bakit ganito ang nararamdaman ko?
Chapter 28
Mabigat ang ulo ko noong magising ako ulit. Nakahiga pa rin ako sa kamang magulo na ang kobre kama. Halos wala na ring nakatakip sa akin kaya nanginginig ang katawan ko sa lamig noong kinuha ko ang kumot. Pinagpapawisan ako nang matindi pero lamig na lamig ang katawan ko. Wala na si Rodrigo sa kwarto at ako na lamang ang nakahiga.
Napatitig ako sa kisame at pilit na inalala ang mga nangyari kahapon. Sa sobrang pagod na nararamdaman ko ay pakiramdam ko nagbuhat ako nang mabigat na bagay. Napahawak ako sa aking tiyan noong bigla iyong kumulo. Nagugutom ako. Tumagilid ako at pilit na pinaglabanan ang nararamdaman kong gutom. Wala kasi akong nakitang pagkain at ayaw ko namang bumaba. Natatakot ako sa mga kasama ko rito. Pero ilang sandali pa ay naramdaman ko na ring nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ko na kinaya kaya pinilit ko nang tumayo at hinanap ang suot ko kagabi. Tanging ang long sleeve na lamang ni Rodrigo ang nakita ko kaya iyon ang sinuot ko.
“Aray…” mahinang daing ko. Halos hindi ako makatayo nang maayos dahil parang biglang naging malambot ang mga tuhod ko. Idagdag pang makirot ang pwerta at pwet-an ko. Ano kaya ang ginawa niya sa akin kagabi? Wala akong maala maliban sa itinali niya ako at mayroong bagay na nakakokoryenteng dumikit sa balat ko. Bukod doon ay hindi ko na maalala ang sunod na mga nangyari. Para akong uminom nang napaka raming alak at mabigat pa ang ulo ko. Halos hindi ko na nga maramdaman ang mga paa ko habang naglalakad ako. Ang gusto ko na lang ay pumunta sa kusina at maghanap ng makakain.
Tahimik ang buong pasilyo noong makalabas ako. Hindi ko alam kung bakit hindi manlang ako kinakabahan habang naglalakad ako. Hindi ko rin pinansin ang mga nakasasalubong kong mga tauhan ni Rodrigo habang pababa ako ng hagdan. Hindi rin naman nila ako tinitingnan kaya minabuti ko na lamang na h’wag silang pansinin.
Pagkarating ko sa kusina ay agad kong nilapitan ang malaking refrigirator na nakita ko roon. Lalong kumalam ang tiyan ko noong makita ko ang mga pagkain na naroon. Kinuha ko ang juice na nakalagay sa lata at ininom iyon. Pagkatapos ay kinuha ko rin ang isang mansanas. May nakita akong cake roon sa loob kaya kinuha ko rin at dinala sa lamesa na nasa kusina.
Huminga muna ako nang malalim bago tahimik na kumain. Para akong hindi kumain ng isang taon dahil sa bilis kong kumain. Maging ako ay nagulat noong maubos ko ang cake na halos isang maliit na plato ang laki. Nabitin pa ako sa juice kaya kumuha ako ng isa at uminom. Sinabay ko ang pagkain niyon sa mansanas na nakuha ko kanina sa ref.
Tumigil na ako sa pagkain noong hinihingal na ako kabusugan. Pagod na pagod na sumandig muna ako sa upuan at pinahinga ang sarili.
Bakit kaya parang wala si nanay? Iyong katulong ni Rodrigo. Hindi ko siya nakita noong papunta ako rito sa kusina. Wala rin akong nakitang mga katulong dito. Halos lahat ay ang mga tauhan lang ni Rodrigo.
Sinapo ko ang aking noo. Maiinit ang pakiramdam ko. Parang magkakasakit pa ata ako. Ano kaya ang ginawa niya sa akin kagabi?
“T-Tulong…”
Natigilan ako noong may marinig akong mahinang boses. Napakahina lang niyon pero malinaw kong narinig ang sinabi nito. Ako lang naman mag-isa sa kusina. Tumayo na ako at iniligpit ang mga kinainan ko. Inilagay ko iyon sa may lababo at itinapon sa basurahan ang lata. Babalik na sana ulit ako papunta sa kwarto noong madaanan ko ang papunta sa basement ni Rodrigo.
Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan noong makita ko ang pinto papunta roon. Naikuyom ko ang aking mga palad noong muli kong maalala ang ginawa niya sa mga kaibigan ko. Habang-buhay ko siyang isusumpa dahil sa ginawa niya kay Lana!
Muli akong naglakad.
“H-H’wag! P-Parang-awa niyo na!”
Napatigil ako sa paghakbang noong marinig ko na ang sigaw ng isang babae. Dahan-dahan kong nilingon ang pinto ng basement. Nakaawang iyon ng kaunti kaya nakikita ko pa ang madilim na loob. Sino kaya iyon?
“T-Tulong!”
Binundol na ako ng kaba. Sigurado akong nanggagaling iyon sa ibaba! Naglakad ako papunta roon at binuksan ang pinto. Bumaba ako sa hagdan at tinahak ang pasilyo. Bigla kong nakalimutan ang sakit ng katawan ko dahil sa pag-aalala sa boses na narinig ko. Napatigil ako noong makita ko na ang isang silid kung saan nanggagaling ang boses. Nasapo ko ang aking bibig noong makita ko ang isang babae na nakatali kagaya kay Lawrence noon. Wala na itong saplot at halos maligo na sa sariling dugo. Halos hindi ko na nga makilala ang kaniyang mukha dahil nangingitim ang kaniyang mga mata at putok ang labi.
Diyos ko! Ano ang ginawa nila?!
“S-Sir, please!” pagmamakaawa ng dalaga.
Napalunok ako noong mapansin ko si Rodrigo na nakatayo pala sa gilid nito. Mayroon itong hawak na maliit na baril. Ang ilang mga tauhan nito ay nasa likuran ng dalaga at may hawak ding baril.
“Sorry. Pero kailangan kong bigyan ng leksyon ang tatay mo. Hindi ba sabi niyo kahit na ano ang gawin namin ay hindi kayo aalis sa lugar na iyon? Siguro kapag wala ka na ay makinig na sila. Don’t worry. Makatatanggap nang maraming pera ang mga magulang mo.”
Pumalahaw ang dalaga. “Parang-awa mo na, Gov!” nahihirapan nitong sabi. “A-Aalis na kami. P-Pipilitin ko ang mga kabaranggay ko. H-H’wag mo lang po akong patayin!”
“It’s too late,” ani Rodrigo at itinutok ang baril sa ulo ng dalaga.
“Rodrigo!” sigaw ko at nagmamadaling lumapit dito. Gulat na lumingon sa akin si Rodrigo pero agad din itong nakabawi. Hinawakan ko ang braso niya at umiiyak na tiningnan siya. “H-H’wag, please! H’wag mong gawin ‘to!” pakiusap ko. Nilapitan ko ang babae at tiningnan sa mukha. Lalo akong nahabang sa kaniyang hitsura dahil kitang-kita ko ang paghihirap sa kaniyang mukha.
“T-Tulungan mo ako–”
“Ano’ng ginagawa mo rito, Jane?” tanong ni Rodrigo. Hinawakan niya ako sa braso at pinatayo. Umiiyak na umiling-iling ako.
“H-H’wag mong gawin ‘to, please! H’wag mo siyang patayin!” pakiusap ko kay Rodrigo. Hindi ko kilala ang babae ngunit hindi ko kaya na makita itong patayin ni Rodrigo. Hindi kaya ng puso ko!
Mariing tinitigan ako ni Rodrigo. Binitawan niya ako at pinaharap sa dalaga. Napaiyak ako noong muli ko itong makita.
Bakit nila ito ginagawa? Hindi ba sila na aawa rito? Mga halang ang kaluluwa!
Sandali akong natigilan noong ipinulupot ni Rodrigo ang kaniyang braso sa baywang ko. Isinandig niya ako sa katawan niya.
“Look, Jane. Watch how I stop someone who’s trying to get in my way,” bulong ni Rodrigo sa akin. “Watch… and learn.”
Napaka bilis ng pangyayari. Hindi manlang ako nakagalaw o nakapagsalita noong biglang itinaas ni Rodrigo ang isa niyang kamay at itinutok sa ulo ng dalaga ang baril. Napaigtad na lamang ako sa gulat noong umalingawngaw ang malakas na putok ng baril. Napapikit pa ako noong maramdaman kong may tumalsik na mainit na likido sa pisngi ko. Noong muli akong dumilat ay napasigaw na lamang ako sa sobrang takot noong makita ko ang dalagang nagmamakaawa lang sa akin kanina.
Nakalaylay na ang ulo nito at mayroon nang tumutulong dugo mula sa butas sa kaniyang noo. Napigil ko ang aking paghinga at hindi agad nakagalaw.
“Did you see it? Ganyan ang mangyayari, Jane kapag hindi ka sumunod sa akin. Sa ‘yo at sa mga taong malapit sa ‘yo.”
Naiawang ko ang aking bibig. Hindi ko alam paano ako nakawala kay Rodrigo pero itinulak ko siya. Nanlalaki lang ang mga matang tiningnan ko siya at ang bangkay ng dalagang kausap ko lang kanina. Sa isang iglap ay nag-iba ang tingin ko kay Rodrigo. Nagmukha siyang demonyo sa paningin ko na totoo naman dahil siya ay isang demonyo!
Tumakbo ako sa gilid ng kwarto at sumuka nang sumuka. Halos lahat ata nang kinain ko kanina ay isinuka ko dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko. Hindi maiwasang bumaliktad ng sikmura ko dahil sa nasaksihan ko. Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko habang umiiling-iling. Noong muli akong makabawi ay nagmamadahil tumakbo ako palabas ng silid habang patuloy pa rin sa pag-iyak. Diyos ko! HIndi ko na kayang magtagal pa rito! Mga demonyo sila! Isa siyang demonyo! Napahagulhol ako. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ng dalaga para gawin iyon ni Rodrigo. Pero kahit na ano pa man ang dahilan ay maling pinatay niya ito! Napaka sama niya! Isinusumpa ko siya!
“Ahh!”
“Jane!”
Napatigila ko sa pagtakbo noong may nabunggo ako. Nanginginig ang katawan na napaatras ako agad at tiningnan kung sino ito. Si Bruno. Hinawakan niya ako sa magkabilang braso.
“Jane? Ano ang nangyari sa ‘yo? Saan ka galing?” tanong niya.
Ibinuka ko ang aking bibig pero walang boses na lumalabas sa akin. Bagkus ay lalo akong napaiyak dahil sa matinding takot na nararamdaman ko. May pinatay si Rodrigo! Pinatay niya ang inosenteng babaeng iyon! Pinahirapan niya pa! Isa siyang demonyo!
“Jane?” tawag ni Bruno.
Bigla akong kumapit sa damit ni Bruno. “I-Ilayo mo ako rito. Please! Hindi ko na kayang tumigil dito! Parang-awa mo na! Ilayo mo ako sa kaniya!” pakiusap ko.
“Ano ba ang nangyari sa ‘yo?”
“Please! Ilayo mo ako rito! Hindi ko na kaya!”
“Jane.”
Napigil ko ang aking paghinga noong marinig ko ang maawtoridad na boses mula sa aking likuran. Agad na nagtayuan ang mga balahibo at mahigpit na kumapit kay Bruno.
“P-Please… I-Ilayo mo– Ahh!”
Bigla akong hinatak ni Rodrigo sa braso palayo kay Bruno. “Kailangan ka sa baba,” anito.
Nagkumawala ako sa pagkakahawak ni Rodrigo pero mahigpit niya akong hinawakan. Napahagulhol na ako dahil pakiramdam ko ay wala na naman akong takas. Diyos ko! Hindi ko na kayang makasama pa ang demonyong ito!
“Bitawan mo ako! Hayop ka! Mamamatay tao ka!” sigaw ko.
“Ano pa ang hinihintay mo?” tanong ulit ni Rodrigo imbes na pansinin ako.
“Sige po, Gov.”
Napatingin ako kay Bruno. Nakita ko siyang tumungo kay Rodrigo at naglakad na papunta sa basement. Nataranta ako bigla at akmang susunod sa kaniya pero hinawakan na ni Rodrigo ang magkabilang braso ko. Napahiyaw pa ako sa sakit dahil halos bumaon na kaniyang mga daliri sa balat ko.
“Ano sa tingin mo ang gagawin mo, Jane? Wala kang kakampi rito kahit na sino pa ang kausapin mo. Akin ka lang! Silang lahat!” galit na sabi ni Rodrigo.
Napahagulhol ako lalo dahil sa katotohanang wala nga akong magagawa kundi ang sumunod sa kaniya. Kahit siguro ano ang gawin ko ay wala na akong magagawa talaga. Mas masahol pa sa demonyo ang taong nasa harapan ko ngayon.
“Now go back to our room. May pupunta sa ‘yo maya-maya lang. May pupuntahan tayo at kailangan maayos ka.”
Hindi ako agad nakasagot sa sinabi niya. Binitawan na niya ako at hinayaang tumayo. “S-Saan?”
“You will marry me.”
Chapter 29
Kanina pa umalis si Rodrigo sa mansyon. Iniwan niya ako sa kwarto na tulala pa rin at gulat sa kaniyang sinabi. Ikakasal kami? Ako? Ikakasal ako sa kaniya? Sinapo ko ang aking dibdib at nagpunta sa terrace para sumamyo ng hangin. Hindi pa ba sapat ang mga ginagawa niya sa aking pagpapahirap? Ang mga traumang ibinibigay niya sa akin at gusto niya pa akong itali sa kaniya?
Sinapo ko ang aking dibdib. Ayaw kong makasal sa kaniya. Hindi ako papayag! Napaigtad ako noong biglang may kumatok sa pinto ng kwarto. Agad na bumukas iyon at pumasok si Bruno. Nakita kong nagulat pa siya noong makita niya ang hitsura ko. Hindi pa ako nakapagbibihis dahil nagugulat pa rin ako sa mga nangyayari. Pasimple kong niyakap ang sarili ko. Tumungo naman ito kaagad.
“Babalik na lang ho ako kapag nakabihis ka na.” May inilapag siyang paperbag sa kama. “Ito po ang damit mo.”
“Saan tayo pupunta?” nagtataka kong tanong. Ang alam ko ay may pupunta rito.
“Sasamahan kita sa mag-aayos sa ‘yo para ngayong araw.”
Nangunot ang noo ko. Naglakad ako papalapit sa kaniya. “H’wag mong sabihin na seryoso si Rodrigo sa sinabi niya kanina?”
Nangunot din ang noo ni Bruno. “Hindi mo pa rin ba alam?”
“Ayoko! Hindi ako aalis na lugar na ‘to! Hindi ako magpapakasal sa kaniya!” galit na sabi ko at tinalikuran si Bruno. Hindi ako papayag na matali sa demonyong iyon!
“Jane.” Biglang naging seryoso ang boses ni Bruno. “Kailangan mo siyang sundin.”
“At hayaang bigyan ko siya ng karapatang babuyin ako? Hindi, Bruno. Hindi ko gagawin iyon!”
Biglang hinawakan ni Bruno ang braso ko at hinarap sa kaniya. Natigilan ako noong matitigan ko siya. “Magtiwala ka sa akin. Ako ang bahala sa ‘yo. Sa ngayon ay sumunod ka sa kaniya.”
Natigilan ako sa sinabi ni Bruno. Mariin ko siyang tiningnan at sinuri kung seryoso ba siya sa kaniyang sinasabi. Mukha namang hindi siya nagbibiro dahil seryoso ang kaniyang ekspresyon. Pero tama ba ang pagkakarinig ko? Magtiwala raw ako sa kaniya?
“A-Ano ang ibig mong sabihin?”
“Magbihis ka na. Babalikan kita rito maya-maya,” aniya at binitawan ako. Tumalikod na siya sa akin at naglakad papunta sa pinto.
“Sino ka ba?”
Tumigil si Bruno sa paglalakad. Hindi siya lumingon sa akin pero nakita kong nagtaas baba ang kaniyang balikat.
“Tutulungan mo ba ako makatakas dito?” tanong ko ulit. Nangilid agad ang mga luha ko. Sa unang pagkakataon ay pakiramdam ko nagkaroon ako ng kakampi sa bahay na ito. “Pulis ka ba? Kalaban ni Rodrigo?” Naglakad na ako palapit sa kaniya at hinawakan siya sa braso. “Tulungan mo ako, Bruno. Ayaw kong makasal sa kaniya,” pakiusap ko.
Hindi nagsalita si Bruno. Seryosong tiningnan lang niya ako at bumuntonghininga. Hinawakan niya ang kamay ko at tinanggal ang pagkakahawak ko sa kaniya.
“Magbihis ka na,” aniya at tuluyan nang lumabas ng silid.
Naiwan akong umiiyak. Tutulungan niya ba talaga ako? Oo. Siya lahat ng mga tao rito ay siya lang ang nakita kong mabuti sa akin. Siya lamang ang taong bukod tanging nakiusap sa akin ng magalang. Bigla akong nagkaroon ng kaunting pag-asa na makaaalis pa ako sa impyernong bahay na ito. Pero agad ding nawala iyon noong maalala ko si Rodrigo. Masyado na akong nahihibang para isipin na makatatakas pa ako sa kaniya.
Noong makabawi na ako sa aking emosyon ay naglinis na ako ng katawan. Masakit pa rin ang ilang parte ng katawan ko partikular sa pang upo at pwerta ko. Hanggang ngayon ay hindi ko maalala kung ano ba ang ginawa niya sa akin para sumakit nang ganito ang katawan ko.
Simpleng puting dress lang ang ibinigay sa akin ni Bruno. Mayroon na rin iyong panloob kaya bigla akong nakaramdam ng hiya. Kanino kaya galing ang damit na ito? Sino kaya ang bumili? Ilang araw na akong nakatira rito pero wala pa rin akong sariling gamit. Napailing pa ako noong makita kong may ilang pasa pa rin ako sa katawan.
Hindi nagtagal ay muli nang bumalik si Bruno sa silid. May dala siyang puting sandals at inilapag iyon sa may paanan ko. Nakaupo ako sa kama habang hinihintay siya kanina.
“Saan nanggagaling ang mga ‘to?” tanong ko.
Napatingin siya sa akin. “‘Yong ano?”
“Itong damit. ‘Yan.” Tiningnan ko ang sandals na dala niya.
“May kwarto ka rito. Naroon ang mga damit mo at personal na gamit.”
Umarko ang kilay ko. “Bakit hindi ko iyon alam?”
Hindi na sumagot si Bruno. Tumayo lang siya sa harapan ko at naghintay sa akin. Napailing na lamang ako at isinuot na ang sandal. Simple lang iyon at may isang pulgadang taas ata. Natatakpan ang mga daliri ko at ang sakong. Mayroon pala akong silid dito pero nagtitiis ako sa kwarto ni Rodrigo. Kahit iyon manlang ay maramdaman ko sanag malayo ako sa kaniya.
“Handa ka na ba?” tanong ni Bruno.
Tumayo ako. “Wala naman akong ibang pagpipilian kundi ang maging handa,” aniko. Naglakad na ako papunta sa pinto pero pinigilan ako ni Bruno. Nagtatakang tiningnan ko siya.
“Jane. Alam kong hindi mo gusto ang mangyayari. Pero kailangan mo munang sumunod sa kaniya.”
“Hindi ko alam kung ano ang pakay mo, Bruno. Salamat. Kahit papaano ay nagkaroon ako ng kakampi sa bahay na ‘to. Pero hindi ko kayang makasal sa kaniya, Bruno. Hindi ko kayang maghintay.” Binawi ko ang kamay ko sa kaniya. “Mas gugustuhin kong mamatay kaysa matali sa kaniya.”
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Deretsong tinitigan ko sa mga mata si Bruno. “Nagawa na niya akong babuyin, Bruno. Hindi ko gustong magtagal habang-buhay ang paghihirap ko sa piling niya.”
“At ano ang gagawin mo? Tatakasan siya?”
“Magpapakamatay ako.”
“Jane.”
“Kung wala ka nang ibang magandang suhestiyon. Mas maigi pa sigurong pabayaan mo na lang ako, Bruno. Gusto kong magtiwala sa ‘yo. Pero sa traumang binigay niya sa akin? Hindi ko alam kung paano ko gagawin iyon,” determinadong sabi ko at naglakad na palabas ng silid.
Kabaliwan man ang iniisip ko ay desidido na ako. Kung hindi ako makaaalis sa lugar na ito. Sa piling ni Rodrigo ay mas maigi pang wakasan ko na lang ang buhay ko. Mas madali. Mas mabilis akong makatatakas sa kahayupang ginagawa niya sa akin.
Habang nagbibyahe kami ay tahimik lang ako. Ramdam ko ang mainit na mga titig ni Bruno sa akin mula sa rearview mirror. Mas maigi na sigurong ganitong lamang kaysa naman pati siya ay madamay. Dahil kung talagang may balak din siyang tulungan ako ay hindi siya sasantuhin ni Rodrigo.
Hindi nagtagal ay nakarating kami sa isang salon. Hindi ko inakala na may ganito palang salon sa Samar. Hindi naman kasi ito mukhang salon. Malaking bahay iyon na may magandang desensyo. Puti ang pintura at ang dingding sa ilalim sa may sala ay gawa sa salamin. Kitang-kita ko mula sa labas ang mga gamit sa pampaganda kagaya sa salon.
Sinundan ko si Bruno hanggang sa makarating kami sa loob. Agad na may lumabas mula sa ikalawang palapag na isang lalake ngunit nakabihis na pambabae.
“Wow! Is it you? Jane?” magiliw na sabi nito at lumapit sa akin. Agad akong inikutan nito at tumigil sa harapan ko. “Kaya pala. Hindi na ako magtataka kung bakit nagustuhan ka ni Gov.” Ngumiti siya nang malapad sa akin. “I’m Barbie. Ako ang bahala sa ‘yo.”
Nag-aalangang tiningnan ko siya. Hindi ako agad nakasagot kaya tumikhim na si Bruno.
“Ma’am. Siya ang mag-aayos sa ‘yo bago tayo pumunta sa kasal mo.”
Agad na nagdilim ang mukha ko noong marinig ko ang sinabi ni Bruno. Nag-iwas ako ng tingin at hindi pa rin nagsalita. Biglang tumawa si Barbie at pumalakpak.
“Okay! Gawin na natin ang dapat nating gawin, Miss,” magiliw niya pa ring sabi at inakay na ako papunta sa isang upuan.
Ilang sandali pa ay may ilang mga tauhan na rin itong dumating at tinulungan siya sa pag-aayos sa akin. Inayos nila ang buhok ko at nilagyan ako ng make-up. Mayroon pang pinaganda ang mga kuko ko sa paa at kamay. Sa tingin ko ay hindi basta-bastang make-up artist si Barbie. Lahat kasi ng mga gamit niya ay magaganda at moderno. Narinig ko pa na hindi pala rito nakabase si Barbie. Doon talaga sa Maynila pero umuwi lang siya rito dahil sa request ni Rodrigo. Lalo tuloy akong nawalan ng pag-asang makawala sa kaniya. Ibig sabihin hindi lang siya sa Samar may pangil. Maging sa ibang lugar pa.
Matapos nila akong ayusan ay maingat nila akong binihisan ng puting bestida. Napaka simple lang iyon pero mukhang pangkasal. Hindi ito gown dahil hanggang sa ilalim lang ng tuhod ko ang taas. Mahaba rin ang manggas niyon at litaw ang pisngi ng dibdib ko dahil sa malalim na kwelyo niyon. Palobo rin ang saya kaya sa tuwing gumagalaw ako ay tumatalbog iyon ng kaunti. Pagkatapos ay sinuotan din nila ang ng stelleto na may limang pulgada ang taas. Nahirapan pa nga akong tumayo noong sinubukan kong maglakad.
Noong handa na ang lahat ay inakay nila ako sa isang malaking salamin. May takip pa iyon kaya hindi ko agad nakita ang sarili ko.
“Are you ready to see how you look?” tanong ni Barbie.
“Wait! Wala pa ang belo niya,” sabi ng isa nitong helper. Agad na may lumapit sa akin at isinuot sa akin ang belo. Hindi naman natakpan ang mukha ko noon dahil ang desenyo niyon ay sa likod ko lang.
“Okay! Take two!” ani Barbie. Nagbilang pa ito ng tatlo bago tuluyang inalis ang isang harang sa salamin.
Napalunok ako noong makita ko ang sarili ko sa salamin. Ako ba talaga ito? Halos hindi ko na makilala ang sarili ko. Simple lang ang make-up na inilagay sa akin pero litaw na litaw ang angking ganda ko. Nakalugay ang buhok ko na bahagyang naging kulot. Mapula ang labi ko at maganda ang pagkakaayos ng kilay ko. Napaka ganda ko ngayon kaso hindi ko magawang maging masaya. Sa tanang buhay ko ay ngayon ko lang nakita ang sarili ko na ganito kaganda.
“Oh, ssh! Don’t cry! Waterproof ang make-up mo pero mamaya ka na maging emosyonal,” saway ni Barbie.
Hindi ko alam kung matatawa ako sa sinabi niya o lalong mapapaiyak. Siguro kung talagang sa lalakeng minamahal ko ako magpapakasal ngayon ay mapapaiyak ako dahil sa labis na kagalakan. Pero hindi eh. Huminga ako ng malalim at pilit na sinunod si Barbie. Ngunit kahit anong pigil ko sa emosyon ko ay hindi ko kaya. Tuluyang tumulo ang luha ko dahil sa pagluluksa. Ikakasal ako pero pakiramdam ko ay burol ko ang pupuntahan ko.
Chapter 30
Tumigil kami ni Bruno sa may resort. Ayaw ko pa sanang bumaba ng sasakyan pero binuksan na ni Bruno ang pinto. Pigil ang luhang bumaba ako at tiningnan ang malaking bahay sa harapan ko. May ilang mga staff na nakangiting lumapit sa akin.
“Hello, ma’am. Kayo po si Miss Jane Acosta?” tanong ng nakangiting babae sa akin. Nakasuot siya ng uniporme na pang hotel. Walang ganang tiningnan ko lang siya at tinanguan. “Napaka ganda niyo po. Doon na po tayo sa loob. Naghihintay na si Gov.”
Bahagyang umarko ang kilay ko noong marinig ko ang sinabi niya. Ibig sabihin ay kanina pa narito si Rodrigo?
Huminga ako nang malalim at tahimik na sinundan siya. Gusto ko nang tumakbo pero parang may sariling buhay ang mga paa ko at sumunod lamang sa kaniya. Habang papalapit kami sa venue ay mas lumalakas ang kabog ng dibdib ko. Humigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko habang naglalakad. Sabi ko ay mas gugustuhin kong mamatay kaysa sa matali kay Rodrigo. Pero paano?
Pumunta kami sa likod ng malaking bahay. Nakita ko agad ang red carpet sa sahig pagkabukas ng malaking pinto. May ilang mga upuan sa magkabilang gilid na wala namang mga nakaupo. Nagkalat ang mga talulot ng puting rosas at maganda rin ang desenyo ng buong paligid. Sa unahan ay nakita ko si Rodrigo na nakangiti habang nakatingin sa akin.
Hindi ko maitatanggi na napaka gwapo niya sa kaniyang suot ngayon. Bagay na bagay talaga sa kaniya ang tuxedo. Maganda rin ang pagkakaayos ng buhok niyang halos mangintab na dahil sa gamit na gel. Siguro kung normal kaming magkasintahan. Kung talagang mahal namin ang isa’t isa ay mas lalong lalalim ang pagmamahal ko sa kaniya. Ngunit hindi.
Agad na nanlambot ang mga tuhod ko. May nag-abot sa akin ng bulaklak. Hindi ko pa iyon agad nahawakan dahil nanginginig ang mga kamay ko. Pakiramdam ko ay babaliktad ang sikmura ko dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko.
Hindi ko kaya!
Napakislot ako noong may humawak sa akin. Si Bruno iyon. Nasa likod ko siya at hawak-hawak niya ako sa may braso ko. Medyo nakatayo ako nang maayos dahil sa ginawa niya.
“Relax, Jane. Kailangan mong gawin ito,” bulong niya sa akin.
Napalunok ako at pilit na kinalma ang sarili. Pagtingin ko kay Rodrigo ay salubong na ang mga kilay niya. Nakita ko rin ang pagtatangis ng mga bagang niya kahit na may kalayuan siya sa akin. Mukhang hindi niya nagustuhan ang hitsura namin ni Bruno.
Huminga ako nang malalim at umayos ng tayo. Sige. Kung ito ang gusto niya ay ibibigay ko sa kaniya. Pero hindi ko maipapangako na magiging maayos ang lahat.
Sa tulong ni Bruno ay nakapaglakad ako nang maayos. Bawat hakbang ko ay parang may nakakabit na semento sa mga binti ko. Ang bigat-bigat niyon sa pakiramdam ko. Ni wala manlang kaming mga bisita maliban sa mga tauhan at ilang staff ng resort na ito. Maganda sana ang paligid pero taliwas iyon sa nararamaman ko ngayon.
Agad akong hinatak ni Rodrigo noong makalapit na ako sa kaniya. Nasubsob pa ako sa dibdib niya dahil sa lakas niyon.
“Ano ba?” singhal ko sa kaniya pero humigpit lang ang hawak niya sa braso ko kaya napangiwi ako. Pagtingin ko sa kaniya ay masama ang mga titig niya kay Bruno. Tumungo lang si Bruno at naupo sa unang upuan.
“What do you think you're doing?”
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
Hinatak ako ni Rodrigo na para bang niyayakap. Pero ang totoo ay mahigpit na ang hawak niya sa akin at parang kinukurot na. Gusto ko nang maiyak dahil sa hapdi pero pinigilan ko ang sarili ko.
“Mamaya tayo mag-uusap.”
Binitawan niya ako at pinatayo sa tabi niya. Tiningnan ko lang siya nang masama. Hindi ko alam kung ano ang tinutukoy niya at wala akong balak alamin. Napatingin ako sa matandang nasa harapan namin. Agad itong nagsalita at kung ano-ano ang sinabi. Hindi ko na alam. Hindi ko na maintindihan dahil para akong lumulutang sa mga oras na iyon. Hindi ako makapaniwala na ikakasal na ako. Ikakasal ako sa isang demonyo.
“Rodrigo Navarro, do you accept Jane Acosta as your wife?”
“I do.”
“Jane Acosta, do you accept Rodrigo Navarro as your husband?”
Napalunok ako noong marinig ko ang tanong sa akin ng judge. Humigpit ang hawak ko sa bulaklak at kumabog nang malakas ang dibdib. Ayaw ko. Hindi ko gustong ikasal ako sa kaniya. Ayaw kong matali sa kaniya!
“Miss Jane?”
Nangilid na ang mga luha ko. Umiling-iling ako at tiningnan ang judge. “H-Hindi ko po gusto. A-Ayaw kong makasal sa kaniya!” naiiyak na sabi ko. Gulat na tiningnan ako ng judge. Naramdaman ko na lang na may humawak sa braso ko.
“What are you saying?” galit na tanong ni Rodrigo.
Tiningnan ko siya sa mga mata. “Hindi ko gustong makasal sa ‘yo, Rodrigo! Patayin mo na lang ako!” sigaw ko at itinulak siya. Umiiyak na tumakbo ako papalayo sa kaniya pero hindi pa man ako nakalalapit sa pinto ay may humawak na sa baywang ko. Napahagulhol ako at pilit na nagpumiglas.
“Stop, Jane!” ani Rodrigo. Iniharap niya ako sa kaniya at nanlilisik ang mga matang tinitigan ako.
“Ayoko!”
“Magsilabas kayo!” galit na sabi ni Rodrigo at tiningnan ang mga staff ng resort. Naiwan kami sa loob ng venue at ang judge. Nakita ko rin si Bruno na nakatayo na mula sa kaniyang kinauupuan. Napasinghap ako noong bigla akong hinatak ni Rodrigo pabalik sa unahan.
“Bitawan mo ako! Ayaw kong makasal sa ‘yo!”
“Stop! I said stop!”
Bigla akong itinulak ni Rodrigo. Dahil sa lakas niyon ay dere-deretso akong napasadsad sa sahig. Lalo akong napaiyak dahil naramdaman kong kumirot ang balakang at hita ko. Napahiyaw ako noong may humila sa buhok ko. Pakiramdam ko ay matatanggal na ang mga buhok ko dahil sa lakas ng pagkakahila nito.
“Ayaw mo?”
“Parang-awa mo na! Ayoko!” hagulhol ko. Nakita ko si Bruno na nag-aalalang tinitingnan ako. “Tulungan mo ako, Bruno!”
Tiningnan ito ni Rodrigo. Binitawan niya ako at lumapit kay Bruno. Napahiyaw na lang ako noong makita kong sinuntok niya ito sa mukha. Agad na bumagsak si Bruno sa mga upuan. Hindi pa nakontento si Rodrigo at muling sinuntok si Bruno.
“Matagal ko nang napapansin! Akala mo hindi ko alam?” gigil na sabi niya.
“Gov!”
“Bruno!”
Pinilit kong tumayo. Lumapit ako sa kanila at sinubukang hawakan sa braso si Rodrigo para pigilan siya. Ngunit iwinaksi niya lang ako kaya natumba ako ulit sa sahig.
“Tama na, Rodrigo! Mapapatay mo siya!” umiiyak na sabi ko.
Sa huling pagkakataon ay sinuntok nang malakas ni Rodrigo si Bruno. Lumabas na ang mga dugo nito sa bibig at halos mawalan na ng malay. Nanlaki ang mga mata ko noong makita kong bumunot siya ng baril at itinutok sa ulo ni Bruno. Agad akong gumapang sa tabi nila at lumuhod sa gilid ni Rodrigo.
“H’wag! Rodrigo, please!”
Nanlilisik ang mga matang tiningnan ako ni Rodrigo. “Akala mo ba hindi ko alam ang balak niyo, ha?” Tiningnan niya si Bruno. “Ano nga ang sabi mo? Maghintay lang si Jane? Sa tingin mo ba talagang makakatakas ka sa akin, Jane?”
Agad na nanginig ang laman ko. Ibig sabihin ay alam niya ang napag-usapan namin ni Bruno! Natatarantang hinawakan ko ang braso ni Rodrigo at umiiyak na umiling.
“Please! H-H’wag mong gawin ‘to, Rodrigo!”
“Hindi ba gusto mo nang mamatay?” tanong ni Rodrigo. Pakiramdam ko ay humiwalay ang kaluluwa ko noong itinutok ni Rodrigo sa akin ang baril. Sa hitsura niya ngayon ay sigurado akong maipuputok niya iyon sa akin. Pero ngumisi si Rodrigo. “Pero hindi, Jane. Hanggat nasa akin ka ay hindi ka pwedeng mamatay. Dahil akin ka lang,” aniya at biglang itinutok ulit ang baril kay Bruno.
Napapikit na lamang ako noong maramdaman ko ang pagtalsik sa akin ng mainit at malapot na likido. Napigil ang paghinga ko at para akong na estatwa dahil sa nangyari. Noong muli kong iminulat ang mga mata ko ay napanganga ako sa nakita ko. Sapo-sapo ni Bruno ang kaniyang dibdib na may umaagos na dugo.
Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nanigas ang buong pagkatao ko dahil sa aking nakita. Gusto kong alisin ang tingin ko kay Bruno ngunit hindi ko magawa. Pinanood ko siya hanggang sa tuluyan siyang tumigil sa paghinga.
Doon lang ako napaiyak ulit. Gumapang ako palayo sa kanila at sumuka sa gilid. Kahit na wala akong mailabas ay pinilit ko pa ring sumuka sa hindi malamang dahilan. Ilang sandali ako sa ganoong posisyon hanggang sa may humila ulit sa braso ko patayo. Agad na nagtayuan ang balahibo ko noong makita ko ang nakangising mukha ni Rodrigo.
“Hayop ka!” sigaw ko at sinampal siya. Pero hindi manlang natinag si Rodrigo. Bagkus ay hinawakan niya pa ang baba ko at mariin iyong pinisil.
“Sino pa ba ang gusto mong mamatay para lang sumunod ka? Ang mama mo?”
Napahagulhol na ako. “Ang sama-sama mo! Isinusumpa kita, Rodrigo Navarro! Hayop ka!”
Chapters 31 to 35
