Trigger Warning
Navarro's Possession contains scenes that are not suitable for very young readers and sensitive readers. If you have trauma or can't read stories with dark themes, kindly stop reading this story. This story contains abuse, raped, murder, and foul words.
Chapter 21
Jane
Napatayo ako noong biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Nakaupo lang ako kanina sa gilid ng kama at iniisip ang gagawin ko. Kagaya ng sabi ni Rodrigo ay hindi nga niya ako pinaalis ng bahay. Ni hindi niya ako pinapasok ngayon sa school. Gusto kong puntahan ang mga kaibigan ko pero wala akong magawa. Dahil kahit na ano ang pakiusap ko ay hindi niya ako pinapayagan.
Nagmamadaling pumasok si Rod at dumeretso sa loob ng banyo. Nakahinga ako nang maluwag noong hindi ko na siya nakita. Napaupo ako ulit sa kama at sinapo ang dibdib. Parang hindi na naman maganda ang timpla ni Rodrigo ngayon. Ano kaya ang nangyari?
Nanatili ako sa pwesto ko ng ilang sandali. Hindi rin naman lumabas si Rodrigo sa banyo kaya medyo naging panatag pa ako. Kailangan ko siyang mapakiusapan na makalabas ako rito. Kailangan kong malaman kung kumusta na si Lana. Hindi ako mapakali. Nagawa bang makaligtas ni Lawrence? Mabuti na ba si Lana? Ang dami kong tanong at lahat ng iyon ay masasagot lamang kapag makita ko sila.
“Jane!”
Napakislot ako noong marinig ko ang boses ni Rodrigo mula sa loob ng banyo. Hindi ako kumilos at tumingin lang sa pinto niyon. Ilang sandali pa ay bumukas iyon at lumabas si Rodrigo na nagpupuyos sa galit. Nakatapis lang siya ng tuwalya at mamasa-masa pa ang buhok at balat. Napalunok ako at agad na nakaramdam ng takot.
“Sino’ng nagsabi sa ‘yo na galawin mo ang banyo?!” galit na tanong ni Rodrigo. Bigla niyang hinawakan ang braso ko at itinayo ako.
Napakunot ang noo ko at tiningnan ang banyo na nilabasan niya. “W-Wala akong ginagalaw–”
“Sinungaling! Ito ang tatandaan mo ha? H’wag na h’wag mong pakekealaman ang mga gamit ko!” sigaw ni Rodrigo at itinulak ako sa kama. Muli siyang naglakad papunta sa banyo.
Napanganga ako sa kaniyang inasal. Wala akong ginalaw sa banyo niya noong pumasok ako roon kanina. Naligo lang ako at pagkatapos ay lumabas ulit. Agad din naman iyong nilinis ng mga katulong ni Rodrigo kaya hindi ko na alam ang nangyari sa loob. Huminga ako nang malalim at naupo nang maayos sa kama. Kailangan kong magtiis. Siguro kung magiging mabait ako nang kaunti kay Rodrigo ay papayagan na niya akong lumabas.
Hindi nagtagal ay lumabas na si Rodrigo. Nakatapis pa rin siya ng tuwalya pero tuyo na. Tumingin lang ako sa sahig at pilit na iniwasan ang mga tingin niya. Bumilis ang tibok ng puso ko at muli akong binalot ng takot. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay may kakaiba talaga kay Rodrigo.
“Jane. Come here.”
Unti-unti akong nag-angat ng ulo. Nakaupo na siya sa may couch malapit sa terrace. Hindi na siya galit pero mariin siyang nakatitig sa akin.
“Do I need to repeat myself?” tanong niya noong hindi ako kumilos.
Nag-iwas ako agad ng tingin. Diyos ko. Sana naman ay hindi na naman niya ako saktan. Dahan-dahan na akong tumayo at naglakad papalapit sa kaniya. Tumigil ako noong nasa tapat na niya ako at isang hakbang na lang ang layo ko sa kaniya. Pero sinenyasan niya ako para lumapit pa. Noong una ay nagdalawang-isip ako pero wala naman akong ibang magagawa kundi ang sumunod kaya humakbang ako ulit papalapit sa kaniya.
“B-Bakit?”
“Take off your clothes.”
Gulat na tiningnan ko siya. Naikuyom ko ang aking mga palad at lalong binundol ng kaba. “R-Rod… M-Masakit pa ang katawan ko–”
“Hubad,” mariin niyang sabi at seryosong tinitigan ako.
Nangilid na ang mga luha ko. Ramdam kong nanginig na mga kamay ko. Gusto kong tumakbo papalabas ng kwartong ito. Papalayo sa kaniya ngunit para akong naging estatwa at walang nagawa kundi nagmamakaawang tiningnan si Rodrigo. Napasinghap ako noong bigla niya akong hinila sa kamay at pinaupo sa kaniyang kandugan. Doon ay napaiyak na ko.
“R-Rodrigo, please…”
Napakapit ako sa balikat niya noong yumakap siya sa akin at isinubsob ang mukha sa aking dibdib. Nakagat ko ang aking labi noong makaramdam ako ng kilabot noong madikit ang palad ko sa kaniyang balat. Tahimik akong umiyak habang siya ay mahigpit na nakayakap sa akin. Wala siyang ginagawa kaya hindi rin ako kumilos kahit na naaasiwa ako sa posisyon namin. Ramdam ko kasi ang umbok niya sa may hita ko. Mabigat din ang paghinga ni Rodrigo na para bang sinisinghot ang lahat ng amoy ko. Ano kaya ang nangyayari sa kaniya?
“Jane…” mahinang sabi ni Rodrigo. Mas humigpit ang yakap niya sa akin at naramdaman ko pang bumuga siya ng hangin. Nakabestida lang ako na manipis ang tela at walang panloob kaya ramdam ko ang mainit niyang paghinga. “Jane…”
Napakislot ako noong maramdaman kong hinaplos na ni Rodrigo ang likod ko. Humigpit ang hawak ko sa balikat niya at lalong napaiyak. Unti-unti na kasing naglakbay ang kaniyang mga kamay sa balikat ko at dahan-dahang inilaylay ang manggas ng bestida ko.
“R-Rod…” nanginginig ang boses na sabi ko.
“You are mine, Jane. Lahat ay gagawin ko sa ‘yo. And you will not leave me. I won’t allow it.”
Muling nagsalubong ang mga mata namin. Natigilan ako noong makita ko ang matinding lungkot sa kaniyang mga mata. Sandaling-sandali lang iyon pero naramdaman ko iyon. Bigla niya kasi akong hinatak at hinalikan sa labi kaya muli akong nagising sa katotohanan. Mahigpit akong kumapit sa balikat niya at bahagya siyang itinulak. Ngunit hinawakan niya bigla ang likod ng ulo ko at mahigpit na hinawakan ang buhok ko. Napadaing ako sa sakit at naibuka ang bibig. Ginawa naman iyong opurtunidad ni Rodrigo at pinasok ang bibig ko gamit ang kaniyang dila. Wala na akong nagawa noong mag-umpisang maglikot sa loob ng bibig ko ang kaniyang dila na parang isang bulate. Habang ang isang kamay nito ay naging malikot na sa aking katawan.
Wala na akong nagawa kundi ang impit na umiyak. Kahit na ano ang pakiusap ko sa kaniya na tumigil siya ay hindi niya ako tinantanan. Nagpatuloy siya sa kaniyang ginagawa kahit na kikita na niya akong umiiyak. Hanggang sa naramdaman ko na lamang na wala na akong saplot at ako na ang nakaupo sa sofa. Tumayo sa harapan ko si Rodrigo at punong-puno ng pagnanasang tiningnan ang katawan ko. Agad akong nakaramdam ng hiya kaya tinakpan ko ang dibdib ko at pinagdikit ang mga hita ko. Ngunit gamit ang tuhod ni Rodrigo ay pinaghiwalay niya ang mga hita ko at inalis ang mga kamay ko sa may dibdib ko. Inilagay niya iyon sa hawakan ng upuan.
“R-Rod… p-please… tama na…” pakiusap ko. Ngunit walang buhay na tinitigan lang ako ni Rodrigo sa mga mata. Tumayo siya nang maayos at tinanggal ang tuwalyang nakatapis sa kalahati ng kaniyang katawan. Agad akong nag-iwas ng tingin noong makita ko ang kahubaran niya.
“Look at me.”
Napapikit ako nang mariin noong marinig ko ang utos ni Rodrigo. Huminga ako nang malalim at mahigpit na humawak sa upuan. Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya at pilit na hindi tumingin sa ibaba. Naging mabigat ang paghinga ko noong mapatitig ako sa maitim niyang mga mata. Para akong hinihila niyon at unti-unti akong nanghihina. Kung ano ang kinaganda ng kaniyang mukha at katawan ay iyon naman ang kinapangit ng kaniyang budhi.
Napakislot ulit ako noong humawak sa magkabilang hawakan ng inuupuan ko si Rodrigo. Bahagya siyang dumukwang sa akin at ngumiti. Hinawakan niya ang isa kong hita at ipinatong sa upuan. Gano’n din ang ginawa niya sa isa kong hita kaya kitang-kita na niya ang pagkababae ko. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko at napaluha na lamang dahil sa hiyang nararamdaman ko. Ni minsan ay hindi ko pa nakita ang sarili ko sa ganitong sitwasyon.
“Open your eyes,” aniya noong napapikit ako. Hindi ako kumilos kaya bigla niyang hinawakan ang baba ko. Napadaing ako noong pinisil niya ang pisngi ko kaya napamulat ako ng mga mata. “I said, open your eyes,” mayriin niyang sabi.
“P-Please, Rod… Tama na.”
Binitawan ako ni Rodrigo kaya napasandig ulit ako. Tumingin ako sa kisame at mahigpit na humawak sa upuan. Para na akong pinapasaok ng lamig dahil nakabalandra ang laman ko sa kaniya. Naninigas ang mga paa kong kanina ko pa gustong ibaba. Ilang sandali pa ay napagalaw ang balakan ko noong maramdaman kong may bumuga ng hangin doon. Nakagat ko ang aking labi at pinigilan ang sarili na umungol.
“Look at me.”
Dahan-dahan ko siyang tiningnan. Nagulat pa ako nang kaunti noong makita kong nakaluhod na siya sa may harapan ko. Napanganga ako noong makita kong napakalapit na ng mukha niya sa pagkababae ko.
“Watch me pleasure you. Gusto kong makitang mabaliw ka sa sarap, Jane.”
Naikuyom ko ang aking mga palad at agad na nakaramdam ng ngitngit. “H-Hayop ka talaga, Rodrigo! Ang sama-sama mo!”
Ngumisi lang siya sa akin. Nagulat ako noong pinulupot niya ang kaniyang mga braso sa mga hita ko para makapwesto nang maayos sa ibaba ko. Hindi na ako nakagalaw pa noong bigla niyang dinilaan ang ari ko. Napanganga ako at napaliyad dahil para akong kinuryente sa aking ibaba.
“Look at me.”
Diyos ko! Paano ko gagawin ang gusto niya? Sa tuwing napapatitig ako sa mga mata niya ay hindi ako mapakali. Napupuno ako agad ng takot. Tapos nasa ibaba ko pa siya at nakalantad ang kahubaran ko sa kaniya. Pinisil ni Rodrigo ang balat ko kaya napakislot ako. Huminga ako ng malalim at unti-unting tumungin sa kaniya. Nakapwesto pa rin siya sa ilalim ko at ramdam na ramdam ko na ang malalim niyang paghinga. Mariin kong kinagat ang labi ko noong dinilaan ni Rodrigo ang pagkababae ko. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa kaniyang dila sa katawan ko noong dumikit iyon sa akin. Naiinis ako sa sarili ko dahil kahit na ayaw ko sa ginagawa niya sa akin ay may kakaiba akong nararamdaman. Pakiramdam ko ay pinagtataksilan ako ng sarili kong katawan.
“Don’t look away,” bilin ni Rod noong muntik na akong mapatingala.
Muling nangilid ang mga luha ko. Wala akong nagawa kundi ang tumitig sa kaniya. Muling dinilaan ni Rodrigo ang ari ko na para bang kumakain siya ng kendi. Napakapit na lamang ako nang mahigpit sa hawakan ng upuan at naluluhang tinitigan siya. Hindi rin inalis ni Rodrigo ang kaniyang mga tingin sa akin habang patuloy siya sa pagkain sa aking pwerta. Dinilaan niya iyon at hinalik-halikan. Minsan pa ay sinisipsip niya at marahang kinakagat. Hindi ko inalis ang mga tingin ko sa kaniya kahit ramdam ko na ang panginginig ng aking kalamnan. Hindi ko alam kung bakit habang tumatagal na ginagawa niya iyon ay unti-unti kong nararamdamang parang may kumikiliti sa akin at nagbibigay iyon ng kakaibang pakiramdam.
Napatuwid ang mga paa ko noong maramdaman kong sinipsip niya ulit ang nakausling laman sa ari ko. Umawang ang bibig ko at bahagyang napaliyad ang katawan. Pero pinilit ko pa ring hindi inalis ang mga tingin ko sa kaniya kahit na nahihirapan na ako. Para niya akong pinapahirapan pero sa kakaibang paraan. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na lamang na may namuo sa may puson ko. Para akong maiihi at ano mang oras ay lalabas na iyon. Bumilis ang paghinga ko at nakikiusap na tiningnan si Rodrigo. Nakatitig pa rin siya sa akin habang patuloy niya akong niroromansa. Pero hindi, hindi niya ako niroromansa. Tino-torture niya ako. Kitang-kita ko sa kaniyang mga mata na natutuwa siya dahil nahihirapan ako sa pagpipigil na h’wag ipakitang unti-unti ko iyong nagugustuhan. Napaluha ako at mariing kinagat ang labi ko. Oo. Unti-unti kong nagugustuhan ang ginagawa niya sa akin. Gusto kong magalit sa sarili ko. Nalilito na rin ako. Ibang-iba ang pinapakita ng katawan ko sa totoong nararamdaman ko. Ang sakit isipin na ganito ang nangyayari sa akin.
“Ohh!”
Napasinghap ako at umungol nang malakas noong maramdaman kong may ipinasok siya sa akin. Doon ko lang napansin na gumagalaw-galaw na ang isan niyang kamay habang patuloy siya sa pagdila sa akin. Sandali siyang tumigil at hinihingal na tinitigan ako.
“Moan, Jane. Moan!” aniya at mas binilisan ang paggalaw ng kamay. Hindi pa ito nakontento sa isa at dinagdagan pa ng dalawang daliri.
Napaliyad na ako at napatitig sa kisame. Pinilit kong h’wag ibuka ang mga bibig ko dahil alam kong pati iyon ay tatraydurin ko.
“Moan!” ani Rod at muling dinilaan ako.
Napanganga na ako at unti-unting napatirik ang mga mata. Kasabay nang pagbilis ng kaniyang mga kamay ay ang unti-unting paglabas ng mainit na likido sa mula sa akin.
“Moan!”
“Ohh! A-Ang…” Huminga ako nang malalim. “A-Ang sarap!” hiyaw ko kasabay ng malakas na pag-ungol. Nanginig ang mga tuhod at binti ko. Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging ganito. Ayoko nito pero iba ang sinasabi ng katawan ko. Ang sarap. Sobrang sarap sa pakiramdam ng ginagawa niya sa akin. At nakadidiri dahil unti-unti ko na iyong nagugustuhan.
Chapter 22
“Oh, fuck!” ungol ni Rodrigo kasabay ng pagdiin ng balakang niya sa gitna ko. Hinihingal na dumagan siya sa akin at umunan sa dibdib ko. Naghabol din ako ng paghinga at napatulala sa kisame.
Hindi ako makapaniwala sa mga nangyari kanina. Napalunok ako at mariing pinikit ang gma mata. Hindi agad umalis si Rodrigo sa ibabaw ko kaya tiniis ko ang bigat niya habang mahigpit pa ring nakahawak sa kobre kama.
Tumugon ako sa kaniya. Sa mga halik niya. Sa mga haplos niya. Sa mga galaw niya. Hinayaan ko siya at malugod iyong tinanggap kanina. Para akong sinasampal ngayon ng katotohanan. Paano ko iyon nagawa? Bakit ko siya hinayaan? Oo. Wala akong magagawa kundi ang sumunod sa kaniya dahil ayaw kong masaktan ulit. Pero nakita niya kung gaano ko iyon nagustuhan.
Gumalaw si Rodrigo kaya agad akong napatingin sa gilid ko. Naramdaman kong umangat siya nang kaunti pero hindi umalis sa ibabaw ko. Napakislot ako noong hinaplos niya ang noo ko gamit ng isang daliri.
“You are good at this, Jane. Gusto kong makita na ganoon ka palagi.”
Nanlalaki ang mga matang tiningnan ko siya. Ngumisi si Rod noong magtama ang mga mata namin. Gusto ko siyang murahin. Gusto kong magalit sa kaniya pero pinigilan ko ang sarili ko. Pagod na ako. Pagod na pagod na.
“Why? Nagustuhan mo naman, ‘di ba? It was good. No. It feels like heaven…”
Nagsalubong ang mga kilay ko. “Hindi ko gusto ito, Rodrigo. Kahit na kailan ay hindi ko ‘to magugustuhan!” galit na sabi ko.
Humalakhak si Rodrigo at bahagya pang napatungo. “Really? Eh bakit ang lakas ng ungol mo kanina? Bakit…” Inilapit niya ang kaniyang bibig sa may tainga ko. “...basang-basa ka kanina?”
Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. “N-Napaka sama mo, Rodrigo… Ikaw ang pinaka masamang tao na nakilala ko!”
Muling tumawa si Rodrigo at umalis na sa ibabaw ko. “Say all you want, Jane. Pero hindi mo maitatanggi na nagustuhan mo ang ginawa natin. I can feel it. Don’t worry, gano’n din naman ako sa ‘yo. Sa ‘yo lang ako nakaramdam ng ganito,” aniya at kinuha ang towel niya kanina saka naglakad muli papunta sa banyo.
Huminga ako nang malalim at tumagilid. Wala akong nagawa kundi ang umiyak. Gusto kong magalit sa sarili ko dahil sa ginawa ko kanina. Nakadidiri ako! Diyos ko! Kailangan ko nang makaalis dito dahil baka pati ako ay maging baliw na.
Ilang sandali ako sa gano’ng posisyon bago ko magawang kumilos. Sakto rin na lumabas na si Rodrigo na bihis na ulit. Gano’n pa rin ang suot niya. Hindi na nakapagtataka dahil pare-parehas naman ang istilo ng mga damit niya. Nag-iwas ako ng tingin at kinuha na lamang ang damit ko. Amoy na amoy ko ang pabango niya mula sa pwesto ko kahit nasa may kama siya at may tinitingnan sa cabinet. Noong makabihis ako ay tumayo lang ako sa may terrace at tiningnan siya. Muling lumakas ang pagkabog ng dibdib ko habang iniisip kung paano ako magpapaalam sa kaniya. Pero kailangan kong makita ang mga kaibigan ko.
“R-Rod,” mahinang tawag ko sa kaniya. Hindi gumalaw si Rodrigo at nanatiling nakatalikod sa akin. Pinagsaklob ko ang mga palad ko at malakas na hinaplos-haplos ang likod ng palad ko gamit ang hinlalaki ko. “G-Gusto ko sanang bisitahin sila Lana,” lakas-loob na sabi ko.
Biglang tumigil sa pagkilos si Rod at unti-unting pinihit ang ulo sa akin. “Ano?”
Napatungo ako. “G-Gusto kong bisitahin ang mga kaibigan ko sa ospital.”
“Kaya ba nagpakantot ka sa akin kanina dahil may kailangan ka pala?”
Nanlaki ang mga mata ko at agad akong nakaramdam ng hiya dahil sa sinabi niya. Hindi iyon ang pakay ko. Pinilit niya lang ako kanina! Mas bumilis ang paghaplos ng hinlalaki ko sa palad ko. Kahit na ramdam ko na ang init niyon ay hindi ko ito tinigilan dahil sa pagpipigil kong sumagot sa kaniya.
“P-Please… G-Gusto kong makita ang mga kaibigan ko, Rodrigo.”
Narinig ko ang mga yabag ni Rodrigo kaya muli akong nag-angat ng ulo. Walang emosyon siyang nakatitig sa akin habang papalapit kaya muli akong napatungo. Tumigil siya noong nasa harapan ko na siya at hinawakan ang baba ko saka marahan iyong inangat paharap sa kaniya.
“What do I get kung pagbibigyan kita?”
Nangunot ang noo ko. “A-Ano ang ibig mong sabihin?”
Umarko ang gilid ng kaniyang labi. Napalunok ako dahil hindi maganda ang pakiramdam ko roon. “Ano ang kapalit?”
“Rod… wala sa akin,” naluluhang sabi ko. “Hindi mo ako pwedeng ikulong lang dito. May sarili akong buhay, Rodrigo. Hindi ko basta-basta matatalikuran ang buhay ko!”
Binitawan ni Rod ang baba ko at namulsa. “You know what I mean, Jane,” makahulugang sabi niya at ibinaba ang tingin sa katawan ko.
Agad na nanindig ang balahibo ko noong maunawaan ko ang ibig niyang sabihin. “Parang hindi mo nakukuha ang gusto mo kahit na wala tayong usapan? Nakukuha mo lagi ang gusto mo, Rodrigo.”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin, Jane. Gusto ko ulit makita kita kagaya nang kanina.”
Napanganga ako. “H-Hindi ko ginusto ‘yon!” protesta ko.
Umarko ang kilay niya. “Then, hindi ka aalis dito.” Tumalikod na siya sa akin.
Bigla akong nataranta noong maglakad na siya papunta sa pinto. Napabuga ako ng hangin. Kapag hindi ko siya pinagbigyan ay hindi na ako makakaalis. Napaluha na ako pero agad ko iyong pinunasan. Mabilis akong naglakad at pinigilan si Rodrigo na lumabas ng kwarto. Hinawakan ko ang braso niya.
“Sandali!” aniko. Tumigil si Rodrigo at tiningnan ako. Binitawan ko agad ang kamay niya noong tiningnan niya iyon. “S-Sige. Papayag na ako,” pikit-matang sabi ko. “G-Gagawin ko ang gusto mo.”
Ilang sandali akong tinitigan ni Rodrigo na para bang sinusuri kung seryoso ba ako sa sinasabi ko. Pinilit kong hindi alisin ang mga tingin ko sa kaniya at nagdasal na payagan niya akong umalis. Wala na akong pakealam sa sarili ko. Kailangan kong makita ang mga kaibigan ko. Kailangan kong masiguro na maayos na ang lagay nila dahil mababaliw na ako sa kwartong ito. Sa bawat oras na lumipas ay patuloy akong kinakain ng konsensya ko. Hindi ko ata makakayanan kung lilipas pa ang isang araw na hindi ko sila nakikita.
“Sure. Maghanda ka na at pupuntahan ka ng isa kong tauhan. Sasamahan ka niya sa kahit na saang lugar ka pumunta, Jane. Babalik ka rito bago mag-ala sais,” nakangising sabi niya. “And be ready that time.”
Napatungo ako at wala sa sariling tumango. Pikit-matang tatanggapin ko ang kagustuhan niya. Kung kapalit naman iyon ay sandali kong kalayaan. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging ganito pero magtitiis ako. Magtitiis ako hanggat kaya ko.
Chapter 23
Rod
Inayos ni Rodrigo ang kaniyang kwelyo bago bumaba ng kaniyang sasakyan. Nakita niya agad ang ilang mga tao na may hawak na placards at panay ang sigaw sa kanila. Lahat ng mga ito ay galit na galit dahil sa kanilang gagawing resort. Napailing na lamang si Rodrigo at naglakad na papunta sa munisipyo. Mayroon silang meeting ngayon tungkol sa resort dahil kailangan na nila iyong umpisahan. Na iinip na ang mga investor nila at gusto na ng mga ito makita ang resulta. Kung hindi lang dahil sa kaniyang posisyon ay ginamitan na ni Rodrigo ng dahas ang lahat.
Kalahati kasi ng mga naninirahan sa baranggay bato kung saan nila itatayo ang resort ay hindi pa rin umaalis sa lugar. Iyon ang mga nasa labas ngayon at patuloy na nagpoprotesta dahil mayroon na silang sinirang mga bahay. Hindi natitinag ang mga ito kahit triple na ang pera na ino-offer nila nung una ang kanilang ibibigay.
“Gov. Nasa loob na po sila,” ani Maria, ang sekretarya ni Rodrigo.
Nginitian ito ni Rodrigo habang hinahagod ng tingin ang katawan. “Thanks,” aniya at naglakad na papunta sa kwartong tinuturo ng dalaga. Agad namang pinamulahan ng mga pisngi si Maria dahil nakita nito kung paano tumingin si Rodrigo sa kaniyang katawan.
Pagkapasok ni Rodrigo roon ay nakita niya ang kaniyang tiyohin na nakaupo sa kanang parte katabi ng kaniyang upuan sa gitna. Maingay ang silid bago siya pumasok ngunit biglang tumahimik ang mga ito nang makita siya. Ang ilang doon ay mga kasamahan niya sa politika at ang iba naman ay mga representative ng kanilang investors. Naupo si Rodrigo sa pinaka unang upuan at tiningnan ang mga kasama.
“Medyo maingay sa labas. Nakita niyo ba?” tanong niya habang binubuklat ang folder na nakalapag sa kaniyang harapan.
Tumikhim si Clarixto. “Iyon nga ang problema natin, Rodrigo. Hanggang ngayon ay hindi sila tumitigil.”
“Mister Mercedez is looking forward to starting this resort as soon as possible,” ani Hiro. Ang representative ng isang tanyag na businessman na investor ni Rodrigo. Ito ang may pinaka malaking investment sa kanila.
Tiningnan ito ni Rodrigo. “How’s Benjamin?” tanong niya imbes na pansinin ang sinabi nito.
Alanganing ngumiti si Hiro. “H-He is good, sir.”
“That’s nice to hear.” Huminga nang malalim si Rodrigo. “H’wag kayong mag-alala. We will start doing the resort no matter what. Ako na mismo ang kakausap sa mga nasasakupan ko.”
“But how?” tanong ni Marcos, isa rin sa representative ng investor nila. “The people are in rage. Kagagaling mo lang din sa scandal and we can’t afford another scandal now.”
Umarko ang gilid ng labi ni Rodrigo. “Why? And what are you afraid of? I’m the governor of this place. I can even take you out if I want to.” makahulugang tanong niya.
Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Marcos sa gulat. Napatikhim naman ulit si Calrixto at agad na namagitan.
“Ang ibig sabihin ng pamangkin ko ay wala kayong dapat ipag-alala. Uumpisahan na ang paggawa ng resort.” Pinilit na ngumiti ni Clarixto pero sa kaniyang kaloob-looban ay nagngingitngit na siya. Hindi niya talaga pwedeng hayaan ang kaniyang pamangkin sa mga importanteng bagay.
Napailing na lamang si Rodrigo at hinayaan ang tiyohin. Tumagal ng mahigit tatlongpung minuto ang meeting nila. Mayroon pa kasi silang pinag-usapan tungkol sa iba pang plano sa resort. Kanina pa nakararamdam ng inis si Rodrigo ngunit pinipigilan niya ang sarili. Sa ganitong mga pangyayari ay mariin niyang kinokontrol ang kaniyang sarili. Matapos ang kanilang meeting ay agad ding lumabas ng opisina niya si Rodrigo. Magkasunod sila ni Clarixto palabas para pumunta sa barangay bato.
Bago sumakay si Rodrigo sa sasakyan ay napatingin siya sa mga nagpoprotesta. Hindi niya maiwasang mapailing habang nakatingin sa mga ito. Para sa kaniya ay masyadong nagpapagod ang mga ito at hindi na lamang tanggapin ang pera na ibibigay nila. At isa pa, mayroon naman silang ibibigay na bahay para sa kanila. Mayroon silang relocation site para sa mga nakatira sa barangay na iyon. Napahinga siya nang malalim. Kung hindi lang nawala ang kaniyang ginto ay naging madali sana ang lahat.
“Rodrigo, bakit?” tanong ni Clarixto at tumingin sa lugar kung saan nakatingin ang pamangkin. “Hayaan mo na sila. Kailangan na nating pumunta sa barangay.”
“Okay.”
Tuluyan nang sumakay si Rodrigo sa sasakyan. Tahimik lamang siya habang katabi ang kaniyang tiyuhin sa sasakyan. Hindi rin naman ito nagsasalita. Inaliw na lamang ni Rodrigo ang kaniyang sarili sa pagtingin sa labas ng bintana. Hindi nagtagal ay nakarating na sila sa nasabing barangay.
Agad na bumaba sila Rodrigo sa sasakyan at tumingin sa paligi. May iilang mga bahay na roon ay nasira na. Nagkalat na ang mga semento at kahoy sa paligid pero may iilan pa ring mga nakatayong bahay roon. Ang mga iyon ay may mga pamilya pa ring nakatira na ayaw umalis sa lugar. Napailing na lamang si Rodrigo habang pinagmamasdan ang mga ito. Bakit pa ba nagpapakahirap ang mga ito?
“Maumpisahan lang natin ito ay magiging madali na ang lahat para sa atin. Mas madali ang pasok ng pera, mas madali natin mapapaikot ang negosyo natin. Soon enough ay hindi na natin kakailanganin pa ang walang kwentang gintong nawala sa atin!” ani Clarixto at naikuyom ang mga palad.
Napangisi si Rodrigo. “Talaga? Parang imposible iyon para sa ‘yo, Uncle,” makahulugang sabi niya. “I just want to warn you. Never try harming Jane. She is mine.”
Napaismid si Clarixto. “I know. At alam ko na hindi kita mapipigilan sa parteng iyan. Pero tandaan mo, Rodrigo. Sa oras na maging sagabal siya sa atin ay hindi ako magdadalawang-isip na ipatumba ang babaeng ‘yan.”
Agad na uminit ang ulo ni Rodrigo. Naningkit ang kaniyang mga mata at tiningnan nang masama ang tiyuhin na nakangiti habang nakatingin sa paligid. Magsasalita sana siya pero napigil ang kaniyang emosyon dahil biglang may tumamang kung ano sa kaniyang balikat. Pagtingin niya sa kaniyang likuran ay nakita niyang may hinaharangan na ang kaniyang mga bodyguard.
“Umalis kayo rito! Hindi namin kayo kailangan, mga pesteng Navarro!” sigaw ng isang dalaga.
Umarko ang kilay ni Rodrigo at napapihit paharap dito. Kitang-kita niya ang matinding galit sa mga mata nito habang nakatingin sa kaniya. Unti-unting lumapit si Rodrigo sa kanila.
“Umalis na kayo! Hinding-hindi niyo kami mapapaalis dito!” galit na sabi pa nito.
“Amanda! Amanda! Ano ba ang ginagawa mo?!” galit na sabi ng isang matandang lalake at humahangos pa ito na hinila ang braso ng dalaga.
“Pero, ‘tay! Kasalanan nila kung bakit mawawalan na tayo ng tirahan!”
“Ako na ang bahala!” anito. Pinandilatan nito ang kaniyang anak. Huminga naman nang malalim ang dalaga at tumungo. Tiningnan ng matandang lalake si Rodrigo. “Ano hong kailangan niyo rito, Gov?” may galang ngunit mababakas ang galit sa tinig nito. May mga nagdatingan ding ilang mga kabaranggay nito pero nanatili lang sa harap ng mga bodyguard ni Rodrigo.
Hinawi ni Rodrigo dalawa niyang bodyguard at hinarap ang galit na matanda. “Manong. Taga rito ho kayo?”
“Oo at hindi niyo kami mapapaalis dito!”
Napangisi si Rodrigo. “Kung ako sa inyo ay tatanggapin niyo na lang ang alok namin, Manong. Matanda ka na. Kailangan mo nang magpahinga.”
Nagpantig ang tainga ng matanda. Bigla nitong dinuraan si Rodrigo at tumama iyon sa vest ng binata. “Hindi namin kailangan ng pera niyo! Pinagsisisihan kong binoto kita, Navarro!”
“Rodrigo!” gulat na sabi ni Clarixto at hindi malaman ang gagawin kung pupunasan ba ang durang nasa damit ng pamangkin o hahayaan iyon. Ngunit kahit ano pa man ay alam niyang sasabog na ito at kailangan niya itong pigilan. Pero sa kaniyang gulat ay huminga lang nang malalim si Rodrigo at tahimik na tinanggal ang suot na vest. Binitawan nito iyon sa lupa na para bang basura kahit na ilang libo ang halaga niyon.
Humakbang nang isa si Rodrigo. “Ano ho ang pangalan niyo?” tanong ni Rodrigo.
Napakunot ang noo ng matanda. “Salvador.”
“Salvador,” pag-uulit ni Rodrigo. Tiningnan niya ang dalagang nasa likod ng matanda. “At anak mo siya? Amanda, right?” Hindi sumagot ang dalaga at tiningnan lang nang masama si Rodrigo. Napangisi ulit siya. “Okay. You can stay if you want. Pero ito na ang huli na magbibigay kami ng babala sa inyo,” makahulugan niyang sabi at tumalikod na sa mga ito.
Naiwan naman ang ilang magkakabaranggay na biglang nakaramdam ng kaba. Lalong-lalo na ang mag-amang Amanda at Salvador.
Chapter 24
Jane
Ang balita ko ay nasa ospital pa rin daw sila Lana kaya roon ako dumeretso. Hindi mawala-wala ang kaba ko mula noong umalis kami ng mansyon. Awang-awa ako sa sinapit nila lalong-lalo na kay Lana.
Kagaya ng sabi ni Rodrigo ay mayroon akong kasama na tauhan. Siya ngayon ang nagmamaneho ng sinasakyan ko. Siguro ay hindi siya nalalayo sa edad ni Rodrigo. Bata pa pero hindi ko kinakausap. Lahat ng mga taong nalalapit kay Rodrigo ay masasama rin. Sigurado ako kung uutusan ito ni Rodrigo na patayin ako ay hindi ito magdadalawang-isip na gawin iyon. Gano’n sila kahalang ang mga kaluluwa.
Tahimik lang ako sa kotse at pilit na nilibang ang sarili sa mga nadadaanan namin. Grabe… Parang ang tagal kong hindi nakalabas gayong halos isang araw lang naman ako nakulong sa bahay na iyon. Na miss ko agad na pumasok sa eskwelahan namin. Hindi pwede na ganito ako habang-buhay. Kailangan kong makaisip paano ako makakalayo kay Rodrigo nang walang mapapahamak sa mga mahal ko sa buhay. Binibigyan niya nga ako ng karangyaan pero kapalit niyon ang pambababoy niya sa akin. Napahawak ako sa kwintas na nakasukbit sa leeg ko. Kahit na ano ang mangyari ay hindi ko ito ibibigay sa kaniya.
Hindi nagtagal ay narating na namin ang ospital kung nasaan sila Lana. Nasa city pa ‘yon at ilang barangay ang layo sa amin kaya nakatulog pa ako sa kotse. Ginising na lang ako ng tauhan ni Rodrigo.
“Sumunod po kayo sa akin,” magalang na sabi nito.
“Sasamahan mo ako?” nagtatakang tanong ko.
Deretsong tumingin siya sa akin. “Opo. Iyon ang bilin ni Gov.”
Napailing ako. Paano ako tatakas kay Rodrigo kung ganito namang lahat ng galaw ko sa labas ay mayroon siyang mata?
“Ano’ng pangalan mo?”
Nagtatakang tiningnan niya ako. “Bruno ho.”
“Bruno?” pag-uulit ko. Tumango siya. Huminga ako nang malalim. “Bruno. Alam ko na sinabihan ka ng amo mo. Pero h’wag kang magpapakita sa mga kaibigan ko, pwede ba?”
“Improsible ho ang sinasabi niyo, Ma’am.”
“Hindi mo ba alam ang ginawa ng amo mo sa kaibigan ko?” Bahagyang tumaas ang boses ko. Napatingin siya sa gilid namin kaya tumingin din ako roon. Doon ko lang nakita na may mga nakatingin na rin sa amin. Pilit kong kinalma ang sarili ko. “Bahala ka kung paano mo gagawin ang trabaho mo. Pero gusto kong makita ng ako lang ang mga kaibigan ko,” aniko at naglakad na papasok ng ospital. Ni hindi ko na siya tiningnan pa dahil alam ko na susunod naman siya sa akin.
Malakas ang kabog ng dibdib na nagmamadali akong naglalakad papunta sa nurse station. Hinanap ko agad sa mga ito kung saan ang kwarto nila Lana. Agad naman nasabi ng mga ito sa akin kung saan dahil nasa VIP room pala silang dalawa. Doon pala sila nilagay nila Rodrigo.
Agad akong nagpunta sa fifth floor kung nasaan ang VIP rooms. Mga hospital room iyon na pang isahan lamang na mga pasyente at madalas mga may kaya ang napupunta roon. Ano kaya ang gustong palabasin ni Rodrigo? Magpasalamat pa kami na sa magandang kwarto niya dinala ang mga kaibigan ko? Kahit na ano ang gawin niya ay hindi niyon mawawala ang kasamaang ginawa niya sa mga kaibigan ko!
Walang elevator sa ospital at ginagawa pa lang kaya sa isang malaking hagdan kami naglakad. Halos tatluhin ko na ang hakbang ko sa mga baitang para lang makarating agad sa itaas. Hassle pa itong sandals na ibinigay sa akin ng yaya ni Rodrigo. Tatlong dangkal ang taas niyon kaso hindi ako sanay talaga sa ganitong suotin. Kahit ang bestida ay hapit na hapit sa akin at hanggang sa itaas ng tuhod ko. Hindi tuloy ako makabuka nang maayos. Dahil sa pagmamadali ko ay muntik na akong matumba noong nasa ikalawang hagdan na kami. Mabuti na lang at nakakapit ako agad sa railings at mayroong humawak sa baywang ko.
“Magdahan-dahan po kayo, ma’am.”
Napatingin ako kay Bruno. Agad na nagsalubong ang kilay ko at mabilis na tumayo nang maayos. Tiningnan ko lang siya nang masama saka naglakad na ulit. Lahat sila ay masasama. Hindi ako pwedeng magtiwala sa kaniya dahil magalang siya sa aking magsalita. Baka nga isa siya sa mga gumahasa kay Lana. Mga hayop!
Hingal na ako noong makarating kami sa pinaka itaas na palapad. Tumigil muna ako saglit at hinubad na ang sandals ko. Kukuhain ko sana iyon pero bigla akong inunahan ni Bruno.
“Nananakit na ho ba ang paa niyo? Pwede ko naman kayo buhatin hanggang sa kwarto.”
Umakro ang kilay ko. “Nababaliw ka na ba?” inis na sabi ko at inirapan siya. Mukhang hindi lang si Rodrigo ang baliw sa mga ito.
“Alam kong wala kayong tiwala sa akin, ma’am. Pero iba ho ako. H’wag kayong mag-alala.”
Napatigil ulit ako sa paglalakad at nilingon siya. Matipid ang ngiti niya habang nakatingin sa akin. Kung hindi ko siguro alam na tauhan siya ni Rodrigo ay maniniwala ako sa sinasabi niya. Pero hindi. Improsible ang kaniyang sinasabi. Pare-parehas silang mga halang ang kaluluwa! Hindi na lamang ako nagsalita at naglakad ng nakayapak papunta sa kwarto nila Lana. Una kong nakita ang silid ni Lawrence. Kumatok ako at binuksan ang pinto.
“Lawrence!” tawag ko agad kay Lawrence na nakahiga sa kama. Wala siyang kasama sa loob pero siya ay gising. Nasapo ko ang bibig ko noong makita kong puno siya ng benda sa katawan. Maging ang kaniyang paa ay mayroong nakapulupot na puting tela.
“J-Jane? I-Ikaw ba ‘y-yan?” nahihirapan niyang tanong.
Ni hindi siya makalingon sa akin. Napaluha na ako at unti-unting naglakad palapit sa kaniya. Tumango ako at humawak sa kamay niya.
“Ako ‘to, Lawrence. Si Jane.”
Pumikit ang mga mata ni Lawrence. Noong muli itong nagmulat ay nakatingin na siya sa akin. Lalo akong napaiyak nang makita ko ang paghihirap sa kaniyang mukha.
“A-Ano ang ginagawa m-mo rito?”
“I’m sorry. Sorry. Patawarin mo ako at pati kayo nadamay.”
Marahang umiling si Larence. “W-Wala kang kasalanan, Jane. P-Pero bakit narito ka? Hindi b-ba dapat wala ka r-rito?”
Umiling-iling ako. “Hindi ko kayo kayang pabayaan. Sorry, Lawrence.”
Huminga nang malalim si Lawrence at tumingin sa kisame. “Jane… Handa akong m-mamatay makaligtas ka lang. S-Sana hindi ka na b-bumalik.”
Napahagulhol na ako. Hindi ko alam kung ano ang nagawa ko para gawin niya ito sa akin. Napakabuti ni Lawrence. Habang-buhay akong magkakaroon ng utang na loob sa kaniya. Ilang sandali akong nagtagal sa kwarto niya bago ako nagpaalam para puntahan naman si Lana. Hindi pa raw niya nakikita si Lana kaya hindi niya alam kung kumusta na ito. Inayos ko muna ang sarili ko bago ako lumabas ng kwarto. Kagaya ng inaasahan ko ay naroon si Bruno at nakatayo lamang sa tabi ng pinto. Hindi ko na siya pinansin at deretsong nagpunta sa tapat ng kwarto ni Lana. Huminga muna ako nang malalim bago ako kumatok. Dahan-dahan ko iyong pinihit at pumasok ako sa loob.
“Sino- Jane?”
Napatigil ako sa may pinto noong makita ko ang nanay ni Lana. “T-Tita…” Napatingin ako sa may kama. Parang dinurog ang puso ko noong makita ko si Lana na tulalang nakatitig sa kisame. Walang kabuhay-buhay ang kaniyang mga mata. Mayroon siyang mga benda sa may braso at sa ulo. Napaluha ulit ako. Lalapitan ko sana siya pero bigla akong hinarang ni Tita.
“Jane. H’wag na.”
Napakunot ang noo ko. “P-Pero gusto ko pong makausap si Lana, Tita.”
“Hindi ka namin kailangan. Kasalanan mo kung bakit nangyari ‘to sa anak ko kaya pwede ba? Umalis ka na lang?” mahina ngunit may riing sabi niya.
Natigilan ako noong makita ko ang matinding galit sa mga mata ni Tita. “H-Hindi ko po ginusto ang n-nangyari–”
Hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil bigla akong hinawakan ni Tita sa braso at hinila palabas ng kwarto. Lumabas din siya at sinara ang pinto ng silid. Galit na galit na tiningnan niya ako.
“Wala akong pakealam, Jane! Pero h’wag mo nang bigyan pa ng kamalasan ang anak ko! Umalis ka na rito!”
Umiling-iling ako. “S-Sorry, Tita. Sorry po. P-Patawarin niyo po ako!” umiiyak na sabi ko. Sinubukan ko siyang hawakan sa kamay pero malakas na iwinaksi niya iyon.
“Umalis ka na rito! Bumalik ka na sa demonyong lalakeng iyon! Mula ngayon ay ayaw na ayaw ko nang makikita pa kitang umaaligid sa anak ko, ha? Tantanan mo na siya!” galit na sabi niya at muling pumasok na sa loob.
Biglang nanghina ang mga tuhod ko. Mabuti na lang at may humawak sa braso ko. Napahagulhol ako at dahan-dahang lumuhod sa tapat ng pinto.
“P-Patawad, Lana! Patawarin mo ako! Sorry!” hagulhol ko. Alam kong kahit na anong patawad ko ay hindi na iyon maibabalik pa ang nawala kay Lana. Pero habang-buhay akong hihingi ng tawad sa kanila. Kasalanan ko ang lahat! Diyos ko! Ako na lang ang parusahan mo!
Chapter 25
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakaluhod sa tapat ng pinto nila Lala. Pero hindi ako umalis doon habang umiiyak at nagmamakawa sa kanila. Hindi pa sana ako aalis doon kung hindi lang nanginig na ang mga hita ko at sapilitan na akong binuhat ni Bruno. Inupo niya ako sa may waiting area malapit sa nurse station sa itaas. Pero kahit naroon na ako ay hindi pa rin ako tumigil sa pag-iyak.
Sobrang sakit! Lalo akong nanlumo noong malaman ko sa mga nurse na grabe pala ang sinapit ni Lana. Mula noong dinala siya rito sa ospital ay hindi pa rin ito nagsasalita. Tulala lang siya palagi at umiiyak. Minsan daw ay bigla na lamang ito humahagulhol na lang at nagmamakaawang h'wag lalapitan. Hindi rin daw ito mahawakan minsan dahil nagwawlaa at nanginginig sa takot. Diyos ko! Kawawa naman ang kaibigan ko. Napakasakit na dinadanas ito ngayon ni Lana. Hindi ko ginusto ang nangyari pero tama naman si Tita. Kung siguro ay hindi ako umalis noon ay hindi ito mangyayari sa kaniya. Napaka laking pagsisisi ko ngayon. Diyos ko!
“Ma'am. May pupuntahan ka pa ba? May oras pa tayo,” ani Bruno na nakatayo lang sa may gilid ko.
Nagpunas ako ng luha at tiningnan siya mang masama. “Masaya ka na? Nakita mo kung ano ang ginawa ng amo mo sa mga kaibigan ko? Ano? Patuloy kang susundin ang mga utos niya kahit alam mong ang sama-sama niyang tao?!” galit na tanong ko. Alam ko na hindi siya si Rodrigo. Pero sigurado ako na parehas lang silang masama.
Sandaling nag-iwas ng tingin si Bruno. “Mas maigi siguro kung uuwi na tayo,” aniya at akmang bubuhatin ako. Pero agad kong itinulak ang mga kamay niya at tumayo. Gumewang pa ako nang kaunti pero nahawakan niya ang braso ko. Tinanggal ko naman agad iyon at tiningnan siya nang masama.
“Kaya kong maglakad!” inis na sabi ko at humakbang na.
“Jane?”
Napatigil ako noong marinig ko ang pamilyar na boses. Agad akong lumingon sa gilid at doon ko nakita ang isang babaeng nakatayo. Nasa may nurse station siya at mukhang kinakausap ang isang nurse doon. Nanlaki ang mga mata ko at biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“M-Ma?”
“Jane! Diyos ko, anak!”
Biglang tumakbo si Mama papalapit sa akin at niyakap ako. Hindi ako nakagalaw agad dahil sa gulat na nakita ko siya rito. Ano ang ginagawa niya rito? Bakit siya nandito?
Suminghot-singhot si Mama at kumalas sa akin. Sinapo niya ang pisngi ko at tinitigan ako nang mariin.
“Diyos ko, anak… B-Bakit hindi mo sinabi? Bakit hindi ka tumawag?” umiiyak na tanong ni Mama.
“A-Ano po ang–”
“Alam ko na, Jane. Napaka hayop niya!” galit na sabi ni Mama.
Lalo akong nataranta. Paglingon ko kay Bruno ay seryosong nakatitig siya kay Mama. Hindi pwede! Agad kong hinawakan ang braso ni Mama. Tiningnan ko si Bruno.
“H'wag mo kaming susundan,” utos ko sa kaniya.
“Hindi pwede–”
Hindi ko na pinatapos pa si Bruno at hinila na si Mama papunta sa pinaka dulo ng pasilyo kung saan wala masyadong tao. Nakita kong sumunod si Bruno sa amin pero hindi siya lumapit kaya bahagya akong napanatag.
“Bakit ka pumunta rito, Ma? Umuwi ka na.”
Nangunot ang noo ni Mama. “Pumunta ako rito para sunduin ka, anak. Uuwi na tayo sa Cavite. Sino ba ang lalakeng 'yon? Tauhan ba niya 'yon?”
Napalunok ako. “A-Alam mo ang tungkol kay Rodrigo?”
Pinandilatan ako ni Mama. “Oo! At wala ka talagang balak na sabihin sa akin, ha? Kung hindi pa sinabi sa akin ni Lilia ang nangyari kay Lana ay hindi ko ito malalaman? Ano ba ang nangyayari sa 'yo, Jane? Bakit niya 'to ginagawa sa 'yo?!” puno ng pag-aalalang sabi ni Mama.
Napaluha na ako. Agad akong yumakap kay Mama at umiyak nang umiyak. Niyakap din ako ni Mama at himagod ang likod. Gusto kong magsumbong sa kaniya. Gusto kong sabihin ang lahat ng kasamaang ginawa ni Rodrigo sa akin. Pero alam kong walang magandang maidudulot iyon.
Kumalas ako kay Mama at nagpunas ng mga luha. “M-Ma. Umalis ka na, okay? O-Okay lang ako. Hindi mo ako kailangang isipin pa.”
Agad na nagsalubong ang kilay ni Mama. “Anong hindi kailangan isipin, Jane? Naririnig mo ba ang sarili mo? Alam mo bang kahapon pa ako nandito pero hindi kita mahanap! Sobrang nag-aalala ako sa 'yo, Jane!” Hinawakan niya ako sa braso. “Halika na. Ngayon din ay uuwi tayong Cavite.”
Napaiyak ako lalo. Alam ko na hindi papayag si Mama na hindi ako sumama sa kaniya. Hinila niya ako pero agad din siyang tumigil dahil nakaharang na sa amin si Bruno.
“Pasensya na ho pero kailangan na naming bumalik,” magalang na sabi ni Bruno.
“Ano? Sino ka ba? Hindi ko hahayaan na sumama sa ‘yo ang anak ko!” protesta ni Mama.
Tiningnan ako ni Bruno. Seryoso niya akong tiningnan na para bang may ibig sabihin.
Humigpit ang hawak ni Mama sa braso ko. “Padaanin mo kami! Guard!” sigaw ni Mama.
Nakita ko na napatingin na sa amin ang mga nurse sa may istasyon nila. Dahil sa sobrang tahimik din ng paligid ay umalingawngaw ang malakas na boses ni Mama.
Hindi ko alam kung bakit hindi ako makapagsalita. Gusto ko siyang tumigil at paalisin na lamang. Pero may parte sa akin na gusto kong sumama sa kaniya. Gusto ko nang lumayo rito at makatakas kay Rodrigo. Ayaw ko nang bumalik pa sa piling niya at mas lalong maghirap.
Pero alam ko rin na matinding kabaliwan kung gagawin ko iyon. Lalo akong napahagulhol habang inaalala ang nangyari kila Lana. Ikamamatay ko kung pati sa nanay ko ay gagawin iyon ni Rodrigo nang dahil sa akin.
“Jane,” tawag na ni Bruno sa akin. Seryoso pa rin siyang nakatingin sa akin na para bang binabantaan ako dahil kay Mama.
Huminga ako nang malalim at marahang hinila si Mama at niyakap.
“M-Ma. Please. Umalis ka na po. H-Hindi ko kaya kung pati ikaw ay sasaktan niya. Please…” mahinang pakiusap ko. Sinubukang tanggalin ni Mama ang pagkakayakap ko pero hindi ko siya hinayaan. Ayaw kong makita ang nakikiusap niyang mga mata. Ang matindi niyang pag-aalala. Dahil sigurado ako na mas gugustuhin ko na lang sumama sa kaniya kalaunan.
“Ano ba, Jane? Sasama ka sa akin! Ako ang bahala sa 'yo! Hihingi tayo ng tulong!”
Umiling-iling ako at dahan-dahan nang kumalas sa kaniya. “H-H'wag na, Ma. Okay lang ako. Kaya ko ang sarili ko. M-Mas mapapanatag ako kung malayo kayo rito. Please, ma?” pakiusap ko.
Matagal akong tinitigan ni Mama. Hanggang siya ay lumuha na rin. “Hindi mo dapat ito nararanasan, anak. Diyos ko… Hindi kita pinalaki para pahirapan ng taong ‘yon!”
Umiling ako. “Please, ma. Umalis ka na. Hindi ko kakayanin, ma. Hindi ko kaya kung pati kayo. Please!”
Ilang sandali akong tinitigan ni Mama. Nagpunas siya ng luha at umiling. “Hindi. Hintayin mo ako, anak. Susunduin kita sa kaniya. Tutulungan kita, okay? Maghahanap tayo ng tulong.”
Marahan akong tumango kahit alam kong imposible ang sinasabi ni Mama. Kahit ano ang gawin namin ay hindi na ako makakawala sa kamay ni Rodrigo.
Niyakap ako ni Mama sa huling sandali. Lalong bumigat ang pakiramdam ko dahil sa isiping iyon. Ito na ang huling beses na makikita ko si Mama. Ang sakit isipin na kailangan ko silang layuan lahat. Pero kung ito ang nararapat ay ito ang gagawin ko para lang maging ligtas sila mula kay Rodrigo.
