Trigger Warning!
When I Was A Slave contains scenes that may not be suitable for very young or sensitive readers. If you have trauma or can't read stories with dark themes, kindly stop reading this story. This story contains abuse, rape, murder, and foul words.
Chapter 6
Diring-diri ako sa sarili ko matapos mangyari iyon. Hindi ako makapaniwala na hinayaan ko lang siya na gawin iyon sa akin. Binastos niya ako! Ano na lang ang mukhang maihaharap ko sa asawa ko ngayon?
Napakadumi ko na! Ni hindi ko manlang nagawang tumanggi sa kaniya noong—
Napailing ako nang mabilis. Mali ito. Hindi ako dapat pumayag pang magpababoy sa kaniya!
Matapos ng tagpo naming iyon sa sala ay may lumapit sa aking katulong. Sinamahan ako nito sa isang silid. Nagulat pa ako dahil napakalaki niyon.
"I-Ito ba talaga ang magiging kwarto ko?" tanong ko.
Marahang tumango ang babaeng hindi nalalayo ang edad sa akin. Pilipino din siya kagaya ko, ngunit hindi ko kilala kaya ang hinala ko ay hindi taga-rito sa amin. Mabuti na rin iyon para walang makalabas na kahit na anong balita sa bahay na ito.
"Opo, Madam. Maiwan ko na po kayo. Ihahanda ko muna ang pangpaligo mo," magalang na sabi nito.
Nailang ako sa kaniya. Sobrang galang niya kasi sa akin at nakatungo lang. Hindi na lamang ako umimik at hinayaan siya.
Inilibot ko ang aking paningin sa paligid. Hindi pa rin ako makapaniwala na ito ang magiging silid ko. Napakalaki kasi niyon at elegante. Para ngang mas malaki pa iyon kaysa sa buong bahay namin.
Ang malaking kama na tingin palang ay malambot na. May sariling sofa sa may bintana na may makapal na kurtina. May sariling flatscreen TV na parang pang sine na dahil sa laki.
Gaano kaya kayaman si Marius?
Napailing ako ulit. Hindi ako dapat mamangha sa kung ano ang kayang ibigay sa akin ni Marius. Isa siyang walang kwentang tao na walang kasing itim ng budhi!
Matapos kong maligo ulit ay may nakahain ng pagkain sa lamesa sa may bintana. Naroon pa rin ang katulong na umaasikaso sa akin.
"Handa na po ang hapunan niyo, Madam. Kumain na po muna kayo. Mamayang gabi ay darating si Mr. Monreau para kitain ka. Mariin niyang ibinilin na dapat ay suot mo ito kapag dumating siya."
Inilapag nito ang isang kahon sa lamesa. Tiningnan ko lang iyon at hindi gumalaw sa kinatatayuan ko.
"Maiwan ko na po kayo. Tawagin niyo na lang ako kung may kailangan ka. Pindutin mo lang po ang intercom sa tabi ng higaan mo."
Tinuro niya ang isang device na parang telepono na nakapatong sa bedside table.
"S-Sige," matipid na tugon ko.
Nag-bow pa muna siya bago ako iniwang mag-isa sa loob. Doon lamang ako nakahinga nang maluwag. Hindi talaga ako sanay na may taong ganoon ka kagalang makipag-usap sa akin. Pakiramdam ko bigla ay naging ibang tao ko.
Nilapitan ko ang box na nakapatong sa kama. Marahan kong binuksan ang takip niyon. Isa iyong bestida, pero parang ang nipis ng tela. Kinuha ko iyon upang tingnan. Ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko noong makita ko ang hitsura niyon.
Hindi pala iyon bestida. Isa iyong itim na bra at panty. Iyong bra ay parang nipol ko lang ang matatakpan. At iyong panty, hindi ko alam kung matatawag pa ba iyong panty.
Nabitawan ko iyon at biglang napaatras.
Hinding-hindi ko iyon susuotin! Parang magmumukha akong bayarang babae kapag isinuot ko iyon! Ano ba ang akala niya sa akin?
Napailing-iling ako. Naupo sa lamesa at pilit na kinalma ang sarili. Napapikit pa ako dahil sa labis na inis.
Muli kong naalala ang pamilya ko. Si Lemuel na ngayon ay hindi pa nakaka-recover dahil sa nangyari sa kaniya. Kapag hindi ko sinunod si Marius ay baka kung ano na naman ang gawin niya sa asawa ko. Mas hindi ko kakayanin kung pati mga anak ko ay galawin na niya.
Nangilid ang mga luha ko. Mukhang wala akong ibang pagpipilian.
—
Matapos kong kumain ay naupo lang ako sa kama habang tinititigan ang damit na ibinigay sa akin. Kanina pa nagtatalo ang isipan ko kung susuotin ko na ba iyon o hahayaan lamang.
Pero muli niyang naalala ang tagpo nila sa sala kanina. Kapag isinuot niya ang damit na iyon ay para bang tatanggapin na niya nang tuluyan ang magiging buhay niya sa piling ni Marius.
Isang babae. Isang tagalabas ng init ng katawan nito.
Bigla akong nanlumo. Pero wala akong ibang mapagpipilian.
Pinilit ko na lang ang sarili ko na suotin ang mahalay na damit na iyon. Tiningnan ko pa ang sarili ko sa malaking salamin sa banyo. Kahit papaano ay makinis naman ang balat ko. May balingkinitang katawan. Pero ngayon ko lamang nakita ang sarili ko sa ganitong kasuotan. May kung ano sa loob ko na para bang nabuhay.
Pairamdam ko bigla ay ang ganda-ganda at sexy ko dahil sa suot ko. Napabuga ako ng hangin. Para saan pa iyon? Hindi naman ang asawa ko ang makakakita nito.
Pinatungan ko muna iyon ng dala kong duster. Naaasiwa kasi talaga ako sa hitsura ko. Pakiramdam ko ay nakahubad pa rin ako kahit may takip naman ang maseselang parte ng katawan ko.
Hindi ko na alam ang sunod kong gagawin. Maaga pa. Kaya sinubukan kong lumabas ng silid. Hindi naman naka-lock ang pinto ng kwarto ko.
Siguro kung iba ang dahilan kung bakit ako narito ay mamamangha ako sa bahay na ito. Sa edad kong dalawampu't walo ay ngayon lamang ako nakatungtong sa ganito kalaki at kagarbong bahay.
Nagpatuloy ako sa paglalakad sa hallway. Malalaki ang mga bintana. Nakikita ko ang sala sa na may mga lalaking may hawak na baril na panay ang lakad. May mga katulong din akong nakakasalubong na agad na nagbibigay galang sa akin.
Dinala ako ng mga paa ko sa unang palapag. Wala namang pumansin sa aking mga bantay kaya nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang makarating ako sa likod na parte ng mansyon.
"What the fuck did you say?"
Napatigil ako sa paglalakad noong marinig ko ang pamilyar na boses. Hindi ko alam kung dederetso ba ako o titigil. Kinakain kasi ako ng kuryosidad sa aking narinig.
"Say it again. Bastard!" sigaw muli nito.
Hindi ko na napigilan. Dahan-dahan akong naglakad palapit doon. Natatakpan ako ng isang halaman na may mayabong na dahon kaya panatag ako na hindi ako makikita.
Sa unahan ko lang ay may nakita akong mga kalalakihan. May isa na nakaluhod at hawak-hawak sa magkabilang braso ng dalawang lalaking may hawak na mahabang baril. Sa paligid nila ay may ilan pang kalalakihan na ganoon din ang postura. Pero ang nasa gitna nila ay nakatayo ang lalaking nakatutok ang baril na hawak nito sa lalaking nakaluhod.
Napalunok ako noong makilala ko kung sino iyon.
Si Marius.
Nag-uumapaw ang maawtoridad nitong tindig sa harap ng lalaking nakaluhod. Hindi ko man makita ng buo ang mukha niya dahil bahagyang madilim ang parte na iyon, pero kita ko kung ang pagkunot ng gilid ng kaniyang noo. Ang isang baril ay nakatutok sa mismong sentido ng lalaking nasa harapan niya.
Umungol ang lalaking nakaluhod. Ang mga mata niya ay nanlilisik noong mag-angat ito ng ulo.
"M-Mga putangina niyong mayayaman kayo! Dayo ka lang sa bayan namin! Hindi ka habangbuhay na magwawagi sa pag—"
Napatili ako nang kaunti noong biglang pinindot ni Marius ang gatilyo ng baril. Umalingawngaw ang malakas na putok ng baril. Ang lalaking kanina lang ay nakaluhod ay tuluyan nang natumba at hindi manlang natapos ang sasabihin.
Nasapo ko bigla ang bibig ko at nangilid ang mga luha. Lalo akong nanginig noong biglang lumingon sa pwesto ko si Marius. Nagmamadali akong nagtago sa halaman habang impit na umiiyak.
Pinatay niya ang lalaking iyon. Pinatay niya!
Chapter 7
Kailangan kong umalis dito. Hindi ako dapat nandito. Ang lalaking iyon ay hindi isang tao. Halang ang kaluluwa niya! Isa siyang demonyo!
Pinilit kong tumakbo palayo sa mansyon ni Marius. Halos hilain ko na ang mga paa ko para lang kumilos palayo sa lugar na iyon. Pinasok ko ang gubat papunta sa hindi ko malamang direksyon.
Walang ibang nasa isipan ko kundi ang kailangan kong makaalis sa lugar na iyon.
Paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko ang pangyayaring aking nasaksihan. Kung paano niya itutok ang baril sa ulo ng kaawa-awang lalaki. Kung paanong nanlilisik ang mga mata ng lalaki dahil sa galit. Kung paanong hindi manlang siya nagdalawang-isip noong iputok niya ang hawak na baril.
Paano niya nagawa iyon? Ni hindi niya ba naisip na kasalanan sa Diyos ang kaniyang ginawa? O sadyang wala na siyang kinikilalang Diyos kaya ganoon na lamang para sa kaniya ang pumatay ng tao?
Nakakatakot. Nakakapanginig ng laman. Hindi ko kayang manatili pa rito.
Hindi ko na alam kung ilang minuto akong tumatakbo. Naninigas na ang mga paa ko pero pinilit ko pa ring ihakbang iyon. Noong biglang may humablot sa buhok ko kaya napatigil ako. Kumawala ang malakas na sigaw mula sa aking bibig dahil sa pinaghalong sakit ng anit at takot na aking naramdaman.
Agad na pumulupot ang matigas na braso nito sa aking baywang at binuhat ako. Sa tigas niyon ay walang kahirap-hirap nito iyong nagawa sa akin.
"Bitawan mo ako! Tulong! Parang-awa niyo na! Tulungan niyo ako!" sigaw ko.
Dalawang braso na niya ang bumubuhat sa akin. Pinagpapalo ko ang mga iyon kahit na nasasaktan lang din ang palad ko. Hindi ko iyon ininda hanggang sa maabot ko ang buhok niya sa likuran ko kaya hinila ko iyon.
"Urgh! Fuck!"
Bigla niya akong binitawan kaya sumalampak ako sa lupa. Medyo mataas ang pagkakabuhat niya sa akin kaya napadaing talaga ako noong tumama ang tuhod ang mukha ko sa matigas na lupa.
Paglingon ko sa lalaking may hawak sa akin kanina ay natahimik ako. Muling bumalik ang takot sa buong katawan ko noong mapagtanto kong si Marius pala iyon. Sapo-sapo nito ang gilid ng ulo. Doon ko lang napansin na may tumutulong dugo sa gilid ng pisngi niya. Nakalmot ko rin pala siya.
Pinahid niya ang pisngi at tumingin na sa akin. Agad akong binalot nang kakaibang takot kaya pinilit kong gumapang palayo sa kaniya. Ngunit muli niya akong nahawakan. Pinatayo niya ako ulit at itinulak sa malapit na puno sa amin.
"Where do you think you're going?!" tanong nito. Nakadiin ang isang braso niya sa dibdib ko. Habang ang isang kamay niya ay nasa leeg ko naman kaya bahagya akong nahirapang huminga.
Napalunok ako noong mapatitig ako sa berde mga mata nito. Napakatalim ng mga titig nito na parang tumatarak na sa aking pagkatao. Iyon na ata ang pinakamalamig na mga mata na aking nakita.
Hinawakan ko ang kaniyang palapulsuhan at sinubukan itong alisin.
"B-Bitawan mo ako!" nahihirapang sabi ko. Ngunit mas humigpit lang ang pagkakakapit niya sa leeg ko. Kaya napadaing na ako at napatingala sa langit.
"Are you trying to run away from me, Lyra?" tanong niya ulit. Ngunit ngayon ay mas mahina at kontrolado. Pero ramdam ko pa rin ang awtoridad na nagpapanginig ng aking laman.
Pilit kong pinatapang ang ekspresyon ko kahit na tumutulo na rin ang aking mga luha.
"I... I don't want to be here! You're a monster! A murderer!"
Tumawa siya. Tawa na nagbigay ng kakaibang kilabot sa aking katawan.
"Well, I'm sorry to burst your bubble. But you are not going anywhere, Lyra. You will stay here with me."
Binitawan niya ako bigla. Ngunit para lang buhatin na naman, pero ngayon ay isinampay na niya ako sa balikat niya kaya agad na bumaliktad ang mundo ko. Pinagpapalo ko ang likod niya.
"Please! Mr. Monreau! Let me go!" pakiusap ko. Ngunit para na siyang naging bingi at hindi manlang ako inimik. Ni hindi niya nga rin ininda ang pagpalo ko sa kaniyang likod.
Nagpatuloy siya sa pagbuhat sa akin hanggang sa marating namin ang aking silid. Walang pag-aalinlangan niya akong inihiga pabagsak sa aking kama. Mabuti na lamang at malambot iyon kaya hindi ako masyadong nasaktan.
Agad akong gumapang palapit sa headboard at pinanlisikan siya ng mga mata.
"Hayop ka! Mamamatay tao!" sigaw ko.
Binato ko sa kaniya ang unan na nahawakan ko. Pero sinalag lamang niya iyon gamit ang isang kamay at seryosong tiningnan lang ako.
"Then should've just stayed here, Lyra. You're not supposed to see that."
Lalo akong napahagulhol. Ano ang ibig sabihin niya roon? Na talagang ginagawa niya iyon palagi?
Napatili ako noong bigla niyang hinila ang paa ko. At sa isang iglap lang ay nasa ibabaw ko na siya. Nahirapan ako biglang huminga dahil sa tiyan ko siya upo. At sa laking tao ni Marius ay parang isang malaking bato ang nakapatong sa akin.
Hinawakan niya naman ang mga kamay ko pataas sa may ulo ko. Kaya bahagya siyang nakadukwang sa akin.
"B-Bitawan mo ako!"
Umarko ang gilid ng kaniyang labi. Gamit ang isang kamay ay hinaplos niya ang pisngi ko. Agad ako nakaramdam nang kakaibang kilabot dahil sa kaniyang ginawa.
"You've been testing my patience, Lyra. Or you just think I couldn't hurt you, huh?"
Napaangil ako sa inis. Gusto ko siyang sagutin, pero parang may kung anong pwersa ang pumigil sa akin na gawin iyon. Napasinghap ako bigla noong hinawakan niya ako sa leeg.
"It's about time to teach you a lesson, My Dear Lyra."
Ngumisi siya nang makahulugan. Ngiti na nagpanginig ng aking laman.
"W-What do you mean?"
"You'll see. And for sure you'll enjoy it."
Chapter 8
Panay ang paglunok ko habang pilit kong kinokontrol ang aking sarili. Malamig naman ang buong silid, ngunit hindi ko maiwasang pagpawisan dahil sa aking posisyon. Hindi ko naman magawang magsalita dahil mayroong nakapasok sa bibig ko na maliit na pabilog na bagay. Nakatali iyon hanggang sa likod ng ulo ko.
Ang mga kamay ko ay nakasabit sa kisame, habang ang mga paa ko naman ay bahagyang nakabuka at nakatali rin sa sahig.
Kanina ko pa pilit na tinatanggal ang mga taling iyon. Ngunit dahil gawa iyon sa bakal ay wala akong magawa. Hindi ko rin makita si Marius dahil maging ang mga mata ko ay nakatakip din ng tela.
Wala akong makita. Wala akong ideya sa sunod niyang gagawin sa akin. Puros katahimikan lang din ang naririnig ko. At wala akong ibang naririnig kundi ang malakas na kabog ng aking dibdib.
Napasinghap ako noong may maramdaman akong malamig nabagay na dumampi sa aking balikat. Sinubukan ko iyong alisin ngunit para bang nakapataok iyon sa akin. Humaplos iyon sa katawan ko na nagbigay sa akin ng kakaibang kilabot. Ramdam ko na nagtayuan lahat ng mga buhok ko sa batok.
Bumaba ang bagay na iyon papunta sa likod ko. Napalunok ako lalo noong bahagya akong nakaramdam nang kiliti dahil sa bagay na iyon. Bumaba iyon hanggang sa may pwetan ko. Biglang nanigas ang katawan ko noong nagtagal iyon doon. At sa isang iglap lang ay naramdaman ko na may pumalo sa akin.
Napaungol ako nang kaunti dahil sa pinaghalong sakit at pag-aasam na aking naramdaman. Imbes na mainis ay may kung anong nabuong pagkasabik sa aking katawan.
Isa. Dalawa. Hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilang beses niya akong pinalo sa aking pang-upo. Ramdam ko na ang hapdi doon, pero mas nangingibabaw ang kakaibang sarap.
At sa huling palo niya sa akin ay napaungol na ako kahit hirap din ako dahil sa nakatakip sa aking bibig.
"I like it more when you moan, Lyra."
Para akong kinuryente noong marinig ko ang boses ni Marius. Mas nakadagdag pa tuloy iyon sa kakaibang init na aking nararamdaman. Bumilis ang pagtibok ng aking puso at nakaramdam ako nang pamumuo sa aking puson.
Naramdaman kong dumikit siya sa aking likod. Sinandal niya ako sa matigas niyang katawan. Pumulupot din ang kaniyang braso sa aking baywang, habang ang isang kamay naman niya ay nasa leeg ko. Hinawakan niya ang aking baba at isinandig ang ulo ko sa kaniyang dibdib.
"Do you learn your lesson now, Lyra? Are you going to obey me now willingly?" bulong niya.
Napalunok ako. Gusto kong magsalita. Sagutin siya na kahit patayin niya ako ngayon ay hinding-hindi ako luluhod sa kaniya. Kung hindi lang dahil sa nakatakip sa bibig ko ay iyon ang sasabihin ko—pero alam ko. Alam ko na iba ang isinisigaw ng katawan ko.
Narinig kong umungol siya at mas humigpit ang hawak niya sa baba ko.
"I bet you still don't understand your lesson, huh?"
Bigla akong nag-panic. Naramdaman ko na kasing dumausdos ang isa niyang kamay sa aking tiyan. Sinubukan ko igalaw ang katawan ko para itulak siya palayo. Ngunit parang bato si Marius na hindi manlang natinag.
Nagpatuloy ang pagdausdos ng kamay niya hanggang sa umabot na iyon sa loob ng panty na aking suot. Nanigas bigla ang katawan ko noong maramdaman ko na ang daliri niya sa hiwa ng pagkababae ko.
Sinubukan kong magsalita. Pero puro ungol lang ang nagawa ko dahil sa nakatakip sa bibig ko.
"What? Do you want to say something?" tanong niya.
Sandali niyang binitawan ang leeg ko at tinanggal ang nakatakip sa bibig ko. Agad akong nakahinga nang maayos at napalunok. Ngunit muli lang akong natigilan noong hawakan niya ulit ang leeg ko.
"What is it?" tanong niya ulit. Kasabay niyon ang pagdausdos pa ng daliri niya sa pagkababae ko hanggang sa maabot niya ang clitoris ko.
Para akong kinuryente noong mahawakan niya iyon. Bahagya kong naipit ang mga hita ko, ngunit ibinuka lang niya iyon ulit gamit ang kaniyang tuhod.
"What do you want to say?" tanong niya pa rin. Na para bang nang-aasar pa.
Ibinuka ko ang aking bibig upang sagutin siya. Ngunit bigla niyang idiniin ang paghawak sa klitoris ko kaya napaungol tuloy ako. Kinagat ko ang aking labi at pilit na kinalma ang sarili.
"P-Please..." nahihirapan kong sabi.
"Please, what?"
Huminga ako nang malalim. Gusto kong sabihin na itigil niya ang ginagawa niya sa akin. Ngunit parang may sariling isipan ang katawan ko at hindi ko magawang sabihin iyon.
Ang hirap. Ang... Sarap.
Bumaba pa ang daliri niya hanggang sa marating niyon ang bukana ko. Napaawang ang bibig ko kasabay nang mahinang ungol na kumawala doon.
Naglabas-masok ang daliri niya. Noong una ay isa lang, hanggang sa dinagdagan niya pa iyon ng isa. Hanggang sa naging tatlo na.
Hindi ko na alam kung anong paggalaw ang gagawin ko. Mahigpit na ang hawak ko sa kadenang nakatali sa kamay ko. At kung hindi lang ako nakasandig kay Marius ay baka natumba na ako kahit nakatali dahil sa panginginig ng mga tuhod ko.
Inilapit ni Marius ang bibig niya sa tainga ko. Naramdaman ko agad ang mainit niyang paghinga sa aking pisngi. At kahit hindi ko siya nakikita ay alam ko na nakangisi siya. Natutuwa siya sa kaniyang nasasaksihan.
"Do you want me to stop, Lyra?" tanong ni Marius.
Napalunok ako. Ano ang isasagot ko? Wala sa sarili na napailing ako. Para na akong lasing dahil sa sensasyong aking nararamdaman. Pakiramdam ko ay unti-unti akong lumulutang habang patuloy lamang siya sa paglabas-masok ng kaniyang daliri sa akin.
"Or you want me to enter you finally?"
"Ahm..."
Hindi ko alam. Wala na ako sa huwisyo ko. Pakiramdam ko ay tinakasan na ako ng bait dahil sa kaniyang ginagawa. Kaya noong tinanggal niya ang daliri niya sa akin ay napaangal ako.
Narinig ko siyang tumawa.
"Look at you. Your body is protesting, Lyra. Are you really sure you don't want this?"
"P-Please..."
"Please, what, Lyra? Tell me. Do you want me to take you?"
Nakagat ko ang aking labi. Nangingilid na ang mga luha ko dahil sa labis na pagpipigil sa aking sarili. Pero kahit na ano ang gawin ko ay iba ang gusto ng katawan ko. Darang na darang na ako sa kakaibang sensasyong ibinibigay niya sa akin.
"Or do you want to stop this?"
Bahagya siyang umatras kaya napalayo siya sa akin nang kaunti. Ngunit awtomatiko ring umatras ang katawan ko at muling napasandig sa kaniya.
Aagad niya akong hinawakan sa baywang habang tumatawa pa rin.
"See that? Your body... Wants this. Want me. And yet... You keep on running away from me."
Hinawakan niya ako ulit sa leeg. Sa aking baba. At saka ako pinaharap sa kaniya. Naramdaman ko ang mainit niyang paghinga sa aking bibig. Nalalanghap ko na ang matapang na amoy ng alak na kaniyang ininom kanina.
"Answer me, Lyra," utos niya.
Mas bumigat ang paghinga ko. Sumasakit na ang puson ko dahil sa kung anong pagkabitin na aking naramdaman. Napahagulhol na ako. Natatakot akong sagutin siya. Ayaw kong magpadala sa kaniya, pero alam ko naman na hindi ko madadaya ang sarili ko.
"Answer me!"
"Yes!" sagot ko. Napakislot pa ako sa gulat dahil sa bahagyang nagtaas ang kaniyang boses.
"What? I didn't hear it."
Huminga ako nang malalim.
"Y—Yes! I want it. Please! Take me!"
Katahimikan. Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang pag-ungol ni Marius. Literal na para bang galing iyon sa isang hayop na gutom na gutom.
"Then... I will."
Chapter 9
Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa lahat ng kagustuhan ni Marius. Paulit-ulit niya akong ginamit. Binaboy. Gusto ko man siyang pigilan, ngunit mas nangibabaw ang takot na nararamdaman ko. Na kapag tumanggi ay balikan na naman niya ang asawa ko. O ang masakit ay ang mga anak ko naman ang pakealaman niya.
"Oh, fuck!" ungol ni Marius.
Binitawan niya ang buhok kaya dere-deretso akong napangudngod sa kama. Napaungol pa ako noong hinugot na niya ang pagkalalaki niya sa ari ko.
Muling nangilid ang mga luha ko. Ang dumi ko na. Sobrang dumi! Ano pa ang mukhang maihaharap ko sa asawa ko?
Hindi ako kumilos sa pagkakadapa ko. Kahit na narinig ko nang nagsuot na ng pantalon niya si Marius. Nanatili akong nakadapa habang nakatitig sa pader sa gilid ko. Ganito na ba talaga ang magiging buhay ko? Ang maging parausan ng isang estrangherong banyaga?
"Clean yourself up. Meet me at the dining in thirty minutes," utos niya.
Doon lamang ako gumalaw. Unti-unti akong naupo. Hindi ko na inibala pang takpan ang katawan ko dahil para saan pa? Nababoy na naman niya ako.
Tatayo na sana ako pero nagulat ako noong mapansing nasa harapan ko na siya. Akala ko ay lumabas na siya. Hinawakan niya bigla ang baba ko at pinahangad paharap sa kaniya ang ulo ko. Napalunok ako noong mapako ang mga mata ko sa berde niyang mga mata. Napakalamig niyon kung tumingin. Nakakakilabot.
"What's with the grim face? Hindi mo ba nagustuhan ang ginawa natin?" tanong niya.
Bahagyang nangunot ang noo ko. Kumibot-kibot ang labi ko. Ngunit nanatili lang iyong nakaikom. Ang dami kong gustong sabihin sa kaniya, ngunit hindi ko alam kung paano uumpisahan. Nag-iwas na lamang ako ng tingin kahit na nakahangad pa rin ang ulo ko sa kaniya.
Napakislot ako noong pinahid niya ang luha ko sa pisngi gamit ang hintuturo.
"You know, Lyra. Just enjoy it. And I promise you, you will have a great life with me. You might not even think of going back to your family."
Nagsalubong na ang mga kilay ko at galit na tiningnan siya.
"Hinding-hindi kita pipiliin kaysa sa pamilya ko!" giit ko.
Umarko ang gilid ng labi niya.
"We'll see about that."
Binitawan na niya ako. Hindi na siya ulit nagsalita pa at lumabas na lamang ng silid. Naiwan ako na nagpupuyos sa galit. Kahit na anong kayamanan ang iharap niya sa akin ay hinding-hindi ako masisilaw doon. Aanhin ko naman iyon kung ang kapalit naman iyon ay ang pamilya ko? Ang mga anak ko?
Mas pipiliin kong maging miserable kaysa ang hindi na sila makita pa ulit.
Noong kumalma na ako ay pinilit ko na ang sarili ko na pumunta sa banyo upang maglinis ang katawan. Halos dumugo na ang balat ko sa matinding pagkuskos ko. Pero kahit na ano naman ang gawin ko ay hindi na maaalis doon na nadumihan na ako ni Marius.
Nagamit na ako ng ibang lalake maliban sa asawa ko.
Nakakahiya! Nakakadiri ako!
Matapos kong maligo ay nagbihis ako ng damit na dala ko. Simpleng tokong short at t-shirt. Hindi ko sinusuot ang mga magagarang bestida at mga damit na inihanda sa akin ni Marius. Pakiramdam ko ay mas nabili na niya ako kapag ginamit ko iyon.
Hinayaan ko lang nakalugay ang buhok ko. Saka ako bumaba papunta sa dining area.
Nakita ko na roon si Marius. May kausap itong isang tao na may nakasukbit na baril sa tagiliran. Iyon ang naging tanawin ko sa araw-araw kong narito sa bahay niya.
"Make sure that it's done already," ani Marius. "You're dismissed."
Nag-bow ang lalake at saka naglakad na ito palayo sa lamesa. Naupo ako sa kanang parte ng mahabang lamesa. May mga pagkain na doon na lubos na katakam-takam ang hitsura. Siguro kung narito sila Rex ay matutuwa sila sa pagkain.
"That clothes again. Hanggang kailan ka ba magmamatigas, Lyra?" ani Marius. Kita ko sa mukha niya ang pagkadisgusto niya sa suot ko.
Hindi ako umimik. Kinuha ko na ang kutsara't tinidor ko at nag-umpisang kumain. Ramdam ko ang maiinit niyang mga titig. Nanginginig na ang mga tuhod ko, pero pilit ko pa rin siyang hindi pinansin.
"Do you want to go home?"
Napaangat ako ng ulo noong marinig ko ang tanong niya.
"Ha?"
Napangisi siya.
"I'm asking if you want to go home."
Napakurap-kurap ako. "O-Of course. Gusto kong umuwi."
"Okay. Since its been one week since you got here. You can have your day off. You wouldn't want your boyfriend to suspect your true job here, right?" makahulugang sabi nito
Matutuwa na sana ako pero mukhang nang-aasar lang pala siya. Pero tama siya, kailangan ko na ring umuwi. Tumango ako at muling humarap sa plato ko. Bigla akong nakaramdam nang pagkasabik para sa mga anak ko.
"S-Sige. Salamat," matipid kong sabi.
"But remember, you will come back, Lyra. You wouldn't want me to get mad, right?"
Pagtingin ko ulit sa kaniya ay blangko na ang ekspresyon nito. Ngunit ang mga mata ay punong-puno ng pagbabanta. Bahagyang bumilis ang pagtibok ng puso ko.
"O-Oo naman."
Ngumiti na siya. "Good girl."
Chapter 10
Napakatahimik ng bahay noong makauwi ako. Kinabahan pa ako dahil hindi ko nakita ang mag-aama ko sa loob. Kaya nagmamadali akong lumabas ulit upang tanungin ang kapitbahay namin. Mabuti na lang at nakita ko agad si Bebang na papadaan sa amin.
"Lyra! Narito ka pala!" bati agad nito sa akin.
"Oo. Nakita mo ba kung nasaan sila Lemuel?" tanong ko.
Nangunot ang noo niya. "Ha? Sila Lemuel? Hindi—"
"Lyra!"
Napatingin ako sa likuran ko noong marinig ko si Lemual. Agad na nagliwanag ang mukha ko noong makita ko silang papalapit sa akin. Lumapit ako sa kanila at niyakap ko bigla ang dalawa kong mga anak.
"Diyos ko! Saan kayo nagpunta? Kanina ko pa kayo hinihanap!" mangiyak-ngiyak kong sabi.
Nangunot ang noo ni Lemuel. Nakatayo na ito ngayon at wala nang mga benda sa katawan.
"May binili lang kami diyan sa labas. Hindi mo sinabi na uuwi ka pala. Halika, doon tayo sa bahay."
Tumango ako. Kinuha ko ang bunso namin at naglakad papasok sa bahay. Nagpaalam na rin si Bebang at hindi na kami inabala pa.
"Mama! Uuwi ka na! Hindi ka na po ba ulit aalis?" tanong ni Rex.
"Mama! Mama!" ani naman ni Bunso.
Biglang kumirot ang puso ko dahil sa tanong ng mga anak ko. Hindi ko alam paano sa kanila ipapaliwanag na hindi ako pwedeng magtagal sa kanila. Nababalik din ako mamayang hapon sa mansyaon ni Marius.
"Oo nga, Mahal. Kaya ko na naman ulit magtrabaho. Pwede ka na umalis diyan sa trabaho mo. Mas kailangan ka ng mga anak natin."
Kung ganoon lang sana kadali iyon.
Pinilit kong ngumiti. Ayaw kong makita nila ang takot sa mga mata ko.
"A-Ano kasi, Mahal. Hindi pwede agad umalis. Nakapirma na kasi ako ng kontrata."
Humarap na sa akin si Lemuel matapos niyang ayusin ang binili nilang ulam para sa tanghalian. Naupo siya sa tabi ko.
"Wala naman ata silang magagawa e. Tutal andito ka na rin naman. H'wag ka na bumalik doon. Ako na ang bahala sa pamilya natin. Please."
Hinawakan niya ang kamay ko.
"Kailangan ka namin dito, Mahal. Pasensya na sa mga pagkukulang ko noong nakaraan. Pangko, babawi ako."
Nangilid ang mga luha ko. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya kaya natahimik lang ako. Gusto kong hindi na sila iwan. Kaso paano na lang kung magalit si Marius? Pero... Ano pa nga ba ang magagawa niya, 'di ba? Marami namang babae diyan. Bakit ako pa?
Naghanda na ako para sa tanghalian namin. Hindi ko maipaliwanag ang galak na nararamdaman ko ngayon na kasama ko sa hapag kainan ang pamilya ko. Kahit anong sarap ng pagkain ang ihain sa akin ni Marius ay wala pa ring katumbas ang galak na nararamdaman ko kapag ang pamilya ko ang kasama ko.
Siguro nga tama si Lemuel. Hindi ako dapat matakot. Hindi na lang ako babalik kay Marius.
Dumating ang gabi. Kabado pa rin ako. Gusto ko nang sabihin kay Lemuel ang totoo, ngunit hindi ko alam kung paano uumpisahan. Natatakot ako na baka mag-iba ang tingin niya sa akin. Ano na lang ang iisipin niya kung sakali na malaman niya na ang asawa niya ay may ibang lalaki nang nakaniig?
Ayaw ko nang isipin pa.
Matapos kong asikasuhin ang mga anak ko. Masigurong tulog na sila, ay naglinis naman ako ng katawan. Mabuti na lang at dinala ko rin ang mga damit ko pauwi. Kung maiwan man ako sa mansyon ni Marius ay hindi na iyon importante.
Nakahiga na si Lemuel sa kama namin pagpasok ko sa kwarto. Hawak niya ang cellphone at may pinapanood na video. Tumabi ako sa kaniya. Agad naman siyang dumikit sa akin at yumakap.
Napangiti ako noong hinalikan niya ako sa leeg.
"Ang bango naman ng asawa ko," mahina niyang sabi. "Hindi mo alam kung gaano ako kasabik sa 'yo ngayon, Mahal."
Muli niya akong hinalikan. Pero noong nag-umpisa siyang hawakan ako sa katawan ko ay bigla akong nanigas. Muling bumalik sa alaala ko ang mukha ni Marius. Nanginig bigla ang katawan ko at napalayo kay Lemuel. Nanlalaki ang mga matang tiningnan ko siya.
"Mahal? Bakit? May problema ba?"
Napakurap-kurap ako. Bakas sa mukha niya ang labis na pagkalito dahil sa inasal ko.
"A-Ahm... Ano. Kasi."
Tuluyan na akong tumayo ng kama.
"Ahm. S-Sorry, Mahal. Ano. Masama ang pakiramdam ko. Magbabanyo lang ako."
Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni Lemuel. Nagmamadali akong lumabas ng kwarto at tumakbo papunta ng banyo. Doon ay tahimik akong napaluha.
Nakakadiri ako. Nakakahiya! Nababoy na ako ni Marius. Paano ko pa magagawang ibigay pa ang sarili ko sa sarili kong asawa? Imbis na pagkasabik, wala akong ibang maramdaman ngayon kundi pandidiri sa sarili ko.
Nasa kalagitnaan ako ng pag-iyak noong marinig ko na lang ang pabagsak na pagbukas ng pinto namin. Naalerto ako bigla lalo na noong marinig ko ang boses ni Lemual.
"Sino kayo?! Ano'ng—aah!"
Napalabas ako bigla ng banyo. At doon ay nakita ko si Lemuel na nakaluhod. May mga lalaking may hawak na naghahabaang baril ang pumasok sa loob ng bahay namin. Lalo akong nahintakutan noong makita ko kung sino ang huling pumasok.
"Didn't I tell you to come back at night?" mariing tanong ni Marius na may kasamang banta.
Bigla akong binalot ng kakaibang takot. Ano na ang gagawin ko ngayon?
